Paul Collins' Beat @ Vera

Er bekruipt mij een treurig gevoel op het moment dat Paul Collins het podium betreedt. Er staat een man op leeftijd voor een vrijwel lege zaal en zijn band bestaat uit drie personen die zijn kleinkinderen hadden kunnen zijn. Zo kan het dus gaan met een man die eind jaren '70 verantwoordelijk was voor een paar liedjes die vooral dankzij andere bands bekend zijn geworden. Hanging On The Telephone is daar wellicht de meest bekende van. Bekend geworden dankzij Blondie, maar toch echt een liedje van Paul Collins toen hij nog in The Nerves zat. Na The Nerves richt Collins The Beat op en met die band maakt hij een prachtige debuut LP vol powerpophits. Al zijn hits komen vanavond langs in Vera en het blijkt zelfs dat de man verantwoordelijk is voor veel meer bekende liedjes. Het treurige gevoel verdwijnt daarom al snel. Eigenlijk zou iemand van het statuur Collins in een triomftocht door Europa in uitverkochte zalen moeten staan. Avond na avond, hit na hit spelend en bewonderd worden door velen. Nu valt slechts de bewondering van een handjevol publiek hem ten deel.

 

Oog & oor: Hanging On The Telephone - The Nerves

Oog & oor: Hanging On The Telephone - Blondie

Donderdag 16 April 2015 at 2:53 pm Geen reacties

Lorraine Exotica - King Automatic

Zo boeiend zijn de platen van King Automatic tot dusver niet geweest. Zelf ik, die een one man band uit de de Voodoo Rhythmstal wel weet te waarderen, haak na een liedje of vier toch af. Dat moet anders, lijkt de King gedacht te hebben. Hij ging niet alles zelf meer doen, maar hielp eendrachtig het liedje van The Beatles de hulp van wat vrienden in. Eentje met een banjo bijvoorbeeld. Zo zijn er wel meer. Langzaam maar zeker ontstond er iets dat op een band begon te lijken. King Automatic draaft graag door en noemt het zelfs een orkest. Met dat orkest maakt hij een muzikale trip over de wereld. Lorraine Exotica eindigt met een ska-liedje dat je qua sfeer op Jamaica in de jaren '60 doet belanden. Daarvoor zijn we al op diverse andere plekken geweest. Bij een liedje met een riff die lijkt weggelopen te zijn uit de beginperiode van The Kinks, maar ook een liedje dat doet denken aan een zwoele avond op de Ramblas met veel cerveza. Als er dan toch gedronken moet worden is de stap naar een stomdronken polka of een blueskraker snel gemaakt in deze veelzijdige nieuwe wereld van King Automatic. Eindelijk een plaat van King Automatic die men niet na een paar liedjes al afzet, maar eentje die men onderweg naar de koelkast voor een tweede keer opzet.

 

Oog & oor: La Vampira Del Raval - King Automatic

Dinsdag 14 April 2015 at 8:32 pm Geen reacties

Kvadrat - Vlasta Popić

Voor de betere gitaarnoise dienen we ons tegenwoordig bij voorkeur oostwaarts te keren. Daar is een label genaamd Moonlee Records die de krenten uit de Oost-Europese noisepap pikt. In Zagreb huist bijvoorbeeld Vlasta Popić. Vlasta Popić is niet ooit eens begonnen om een lekkere carrière in de popmuziek te beginnen. Niet om naam te maken om al die gezellige zomerfestivals langs te gaan en zeker niet om met een modieus hoedje op op tv te verschijnen om  een hele minuut wereldberoemd in Kroatië te worden. Vlasta Popić is begonnen om bepaalde opborrelende gevoelens te kanaliseren. Of om ieder geval een poging daartoe te ondernemen en omdat het simpelweg niets beters te doen had. Vooral de gevoelens van onvrede, wanhoop en heel veel frustratie weten het oppervlakte te bereiken.  Niet dat ik de teksten versta, mijn Kroatisch gaat niet verder dan het bestellen van bier in een kroeg. Die betekenis van de teksten doet ook niet ter zake als een band zich verbaal en muzikaal uit op de manier waarop Vlasta Popić dat doet. Lagen gitaar worden ondersteund door een pompende bas en een drummer die slaat alsof iedere slag de laatste kan zijn. De zangeres doet vervolgens verslag van alles wat misgaat in haar directe omgeving. Oost-Europese post-punknoise verkrijgbaar op cd, lp en voor de minder draagkrachtigen gratis te downloaden.

 

Oog & oor: Ako Nisam Dobra - Vlasta Popić

Donderdag 09 April 2015 at 8:14 pm Geen reacties

Tape Hiss - Rats On Rafts

Ze lijken nog steeds vooral hun eigen gang te willen gaan. Ze grasduinen door bakken met oude lp's die niemand meer wil hebben en alles dat de schijn van post-punk en new wave heeft, wordt van alle kanten bekeken alvorens zo'n plaat op de platenspeler wordt gelegd. Het zou mij niets verbazen als de mannen van Rats On Rafts eerst aan de hoes en het vinyl ruiken, voordat er naar wordt geluisterd. Zo lang de periode van die paar jaar voor hun geboorte op wat voor wijze dan ook kan worden herbeleefd. Rats On Rafts weet die obsessie te combineren met hun feitelijke wortels. Die van een band uit een havenstad en uit de enige stad in Nederland waarbij ik het gevoel krijg daadwerkelijk in een grote stad te zijn. Rotterdam. Een gevoel dat meerdere kanten heeft en juist dat weet Rats On Rafts op hun nieuwe plaat Tape Hiss te vangen. Enerzijds vertrouwd en bekend, aan de andere kant de dreiging die nimmer concreet wordt, maar altijd naar je loert. De acht relatieve lange nummers op Tape Hiss laveren constant tussen stukken waarbij de band zich inhoudt en de spanning steeds verder opbouwt, totdat het echt niet langer gaat en iedereen zich overgeeft aan stukken vol gecontroleerde noise. Rats On Rafts laat zijn ware gezicht nooit zien, verstopt zich waar nodig, prikkelt de nieuwsgierigheid, maar gaat bovenal onverstoorbaar zijn eigen gang.

 

Oog & oor: Last Day On Earth - Rats On Rafts

Donderdag 02 April 2015 at 11:10 pm Twee reacties

Policy - Will Butler

Johan Cruijff heeft een broer, Henny Cruijff. Vanzelfsprekend aanzienlijk minder getalenteerd en daarom voelt Henny zich een leven lang miskend. Het is de relatie van de Cruijffbroers niet ten goede gekomen. Zo zijn er vele voorbeelden van bekende mannen met broers die zijn hele leven in de schaduw moeten staan. Sommige doen echter een poging om ook even in de schijnwerpers te staan. In de popmuziek zijn daar ook genoeg voorbeelden van. Brian Eno's broer Roger heeft een hele rits platen gemaakt. Sommige daarvan waren niet eens slecht. Chef Arcade Fire Win Butler heeft een broer die hij ook meeneemt als Arcade Fire gaat toeren. Will is zijn naam. Wordt ook wel Gekke Willy genoemd, want hij wil tijdens optredens wel eens in palen gaan klimmen om er vervolgens heel hard uit te vallen. Met daarna bloed enzo. Heel rock 'n roll dus. Iemand vond het een goede idee om Will een plaat te laten opnemen. Will gaat solo en het is een Roger Eno plaat geworden. Niet eens zo slecht. Wel heel onevenwichtig, maar dat past natuurlijk heel goed bij het karakter van Gekke Willy, die laat horen niet eens zo heel veel minder getalenteerd te zijn dan zijn oudere broer.

 

Oog & oor: Anna - Will Butler

Dinsdag 31 Maart 2015 at 9:05 pm Geen reacties

Boogie Pimps - The Juke Joint Pimps

Drums, gitaar en een mondharmonica. Dat is de basis van The Juke Joint Pimps. Met stemmen waarvan de Pimps hopen dat die niet alleen klinken alsof ze hun whiskey direct uit de fles drinken, maar dat ze ook klinken alsof ze de vele lege flessen er direct achteraan hebben opgegeten. In werkelijkheid bestaan deze Pimps uit twee keurige Duitsers die al jaren in het bijna net zo keurige Keulen wonen.  Het duo is al zo lang onderweg en heeft alle afritten van de bluessnelweg ondertussen bereden dat hun moeders niet meer weten hoe ze hun babys destijds hebben genoemd. Niet alleen daarom zijn ze beter bekend als T-Man en Mighty Mike. De mannen nemen eens in de paar jaar even pauze. Dan zijn ze het leven on the road even zat, nemen een afrit, gaan op een barkruk zitten, laten zich vollopen en nemen vervolgens een plaat op vol Europese witte mannen blues met een hoorbaar hartgrondig verlangen om zwart te zijn en te ontwaken op een verlaten crossroad in het diepe zuiden van de Verenigde Staten. Vanzelfsprekend is de Duivel op dat moment niet ver weg. Of is hier sprake van twee keurige Duitsers met een kantoorbaan en een degelijke pensioenregeling die in hun vrije tijd ontklede boogie blues spelen? Op Boogie Pimps zijn beide kanten van het duo te horen, zonder dat het ooit echt spannend wordt.

 

Oog & oor: That's The Way To Boogie - The Juke Joint Pimps

Zondag 29 Maart 2015 at 8:51 pm Geen reacties

Golem - Wand

Met Ganglion Reef was Wand vorig jaar verantwoordelijk voor één van de mooiste platen van het jaar. Op die plaat wisten deze Amerikanen veel gebruik te maken van alle mogelijk gitaareffecten. Op opvolger Golem wordt daar nog steeds dankbaar gebruik van gemaakt, maar weet de band nog meer de nadruk te leggen op heavy riffs. Niet dat het er lomp aan toegaat op Golem. De plaat klinkt meer alsof aliens de wereld hebben overgenomen, maar niet alvorens ze de gehele voorraad LSD tot zich hebben genomen. Heftige psychedelica. Muziek voor en over spaceboys en spacegirls die onderweg de meest vreemde wezens tegenkomen. Het zou me niets verbazen als ze tijdens één van hun reizen door het universum Bowie's Major Tom zijn tegengekomen en zijn slinkende voorraad dope dusdanig hebben aangevuld dat hij nog heel wat lichtjaren vooruit kan.  Een blik op de hoes geeft al aan hoe vervreemdend Golem kan werken. Griekse en Egyptische mythologie worden de ruimte ingeschoten, andere planeten worden bezocht en daar vandaan wordt contact gelegd met de mensen op planeet Aarde. Of er dan nog sprake is van goede bedoeling is uiterst twijfelachtig. Wand probeert dat te vatten in negen liedjes waarin steeds verder wordt afgedreven van de realiteit en uiteindelijk leidt tot de geboorte van het monster genaamd Golem.

 

Oor: Golem - Wand

Oog & oor: Space Oddity - David Bowie

Oog & oor: Ashes To Ashes - David Bowie

Woensdag 25 Maart 2015 at 1:53 pm Geen reacties

Last Of The Garage Punks Unknowns Volumes 1 & 2 - V/A

Bij Crypt Records lijkt men ontwaakt te zijn uit een lange winterslaap. Eind vorig jaar verschenen vrij abrupt twee nieuwe delen Back From The Grave. Dat was al jaren niet voorgekomen. Kennelijk heeft Crypt de smaak flink te pakken, want sinds kort zijn er ook twee delen verkrijgbaar van de net iets minder roemruchte, maar zeker niet veel mindere Teenage Shutdown-serie. Amerikaanse garagebands halverwege de jaren '60. Wegens duistere redenen heten deze delen niet Teenage Shutdown, maar Last Of The Garage Punk Unknowns Volumes 1 & 2 en schijnt deel drie op korte termijn ook het levenslicht te gaan zien. De bands op Last Of The Garage Punk Unknowns hebben het garagewiel niet opnieuw uitgevonden, zijn net iets minder ruig en rauw vergeleken met hun collega's verveelde Amerikaanse pubers van Back From The Grave, maar het blijft opmerkelijk dat het anno 2015 nog steeds mogelijk is om platen samen te stellen met obscure garagebands die aangenaam blijven verrassen. De titel doet echter vermoeden dat het binnenkort wel eens afgelopen kan zijn met de recente Cryptstroom van voornamelijk volstrekt onbekende garagebands uit de jaren '60, maar met Crypt weet je natuurlijk nooit zeker waar je aan toe bent.

 

Oor: Psychedelic Feelin' - The Krels

Zondag 22 Maart 2015 at 8:51 pm Geen reacties

Raketkanon @ Vera

Soms is het gewoon even nodig om eens helemaal platgewalst te worden door een band. Het is slechts weinig bands gegeven dit te doen zonder onnodig lomp uit de hoek te komen. Sinds enige tijd is er Raketkanon om voor een avondvullend programma vol noisedestructie te zorgen. Dit Gentse kwartet opereert in Vera als een band die een serieuze poging onderneemt om een nieuwe dimensie te ontdekken in de driesprong tussen Scratch Acid, Butthole Surfers en Melvins. Raketkanon gaat recht op het doel af en laat horen live nog een stuk interessanter te klinken dan op hun deze maand verschenen plaat RKTKN#2.  Het optreden van Raketkanon zorgt voor een passend slot van toch al behoorlijk destructieve dag.

Vrijdag 20 Maart 2015 at 10:34 pm Geen reacties

Punk 45, Vol 4 en 5 - V/A

Zit ik heel even niet op te letten en voordat ik het weet zijn er weer twee delen verschenen in de Punk 45-serie. Over de vorige drie delen van de door Soul Jazz Records uitgeven serie ben ik zeer te spreken en het eind lijkt nog lang niet in zicht. Zeker niet als de lijn van deel vier en vijf wordt voortgezet. Hierin wordt de nadruk gelegd op een Amerikaanse stad en directe omstreken. Alles wat in de periode van halverwege de jaren '70 tot begin jaren '80 ruikt naar punk, proto-punk of post-punk is uitgenodigd op dit feestje van Soul Jazz. Alleen de meest interessante, invloedrijke en/of krankzinnige bands worden echter toegelaten tot de plaat zelf. In het geval van Akron is Devo uiteraard nadrukkelijk aanwezig, maar ook bands die minder indruk hebben weten achter te laten. De bands uit Akron lijken wat meer kunstzinnige pretenties te hebben. Wellicht was daar een bloeiende kunstacademie? Mocht zo'n kunstacademie in Cleveland, dat op het andere deel wordt vertegenwoordigd, aanwezig zijn geweest, dan is het gebouw in een dronken nacht vol woede en frustratie in vlammen opgegaan. Deze stad is veel meer van het harde punkwerk. Niet voor niets komen The Pagans uit Cleveland. Een van de weinige punkbands waarbij ik het gevoel krijg echt iets gemist te hebben, omdat ik simpelweg te laat en aan de andere kant van de oceaan ben geboren.

 

Oor: Street Where Nobody Lives - Pagans

Woensdag 18 Maart 2015 at 9:21 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed