Last Beat Of Death - Sick Thoughts

Het overkomt me nog maar zelden. Een band zien en binnen vijf minuten fan worden. De laatste keer was jaren geleden in Vera. The Black Angels maakte toen grote indruk op me. Dit jaar overkwam me eerder dit jaar enkele tientallen meters verder in dezelfde straat. In De Gym speelde Sick Thoughts en ik was direct om. Lees hier maar waarom. Bij deze lp van Sick Thoughts is het niet anders. Tien garagepunksongs in een hoge versnelling, vette distortion, een drummer die alles raakt wat er in zijn buurt kom en een strot waaruit de ontaarde teksten worden gespuugd. Grootse garageklasse wordt gepresenteerd door middel van een alles vernietigende punkhouding. Al dit fraais komt uit de verdorven geest van Drew Owen. De grondlegger van Sick Thoughts en ongekroonde koning van de garagepunk. Hij is nog maar negentien jaar oud, waardoor me nog veel van hem mogen gaan verwachten. Het slechte nieuws? Er zijn slechts 300 exemplaren beschikbaar van deze op Goodbye Boozy Records en In The Shit Records verschenen lp. Kijk je platenboer dus heel lief aan als je naar Sick Thoughts vraagt. Wellicht is er nog een vergeten expemplaar voorhanden. Ook al stammen de meeste opnames uit 2014, deze lp van Sick Thoughts is met gemak de garagepunkplaat van 2016.

 

Oor: Lose Control - Sick Thoughts

Donderdag 19 Mei 2016 at 11:00 pm Geen reacties

Woman On A Wall - Head On

Is die naakte mevrouw zich aan het verstoppen of moet dit een verleidelijke pose voorstellen? Luisteren naar Woman On A Wall van Head On levert geen eenduidig antwoord op. De Franse garagerockers zijn diep het moeras buiten Rennes ingetrokken en hebben een enorme swampy sound gecreëerd. De naam van de band is voor de helft afkomstig van de film Head On uit 2004. Eén van de vele films waar ik de tijd voor zou moeten nemen om naar te kijken, maar waar het nooit van schijnt te komen. De andere helft komt van een lied van The Stooges. Van die band is niet zoveel te merken op Woman On A Wall. Het duo grijpt terug naar het swampgeluid van Australische band uit de jaren '80. Ter afwisseling komen er ook een paar verknipte ballads langs. De zanger croont, maar ontbeert de zangkwaliteiten om een blijvende indruk achter te laten. De luisteraar daadwerkelijk raken, zit er niet in. Vergeleken met de vorige plaat van Head On klinkt de band niet alleen stabieler, maar ook een stuk braver. De klanken op Woman On A Wall hebben de tijd nodig voordat er sprake is van enige impact. Een vergelijking met een femme fatale uit een film noir ligt voor de hand. Uiteindelijk zwicht ik heel voorzichtig voor deze plaat en blijkt de dame op de hoes dus toch een verleidelijke pose aan te hebben genomen. Een langdurige affaire zit er echter niet in.

 

Oor: White - Head On

Maandag 16 Mei 2016 at 7:57 pm Geen reacties

Earthquake! - The Sensational Second Cousins

Vol enthousiasme staat het duo op de hoes met op de achtergrond het Drentse landschap en vlak voor de beide achterneven een hek. Even is het onduidelijk waarom dat hek daar staat, maar na een paar minuten luisteren naar de debuut lp van The Sensational Second Cousins blijkt dat hek er te zijn ter bescherming van de luisteraar.  The Sensational Second Cousins uut Klazienaveen loopt namelijk flink te fucken met rockabilly uit lang vervlogen tijden. Alle rauwe rockabillyhelden komen op Earthquake! aan de beurt. De plaat lijkt op een flink uit de hand gelopen reünie van al dat rockabillygeweld, waarbij de achterneven niet alleen de drankvoorraad er in een recordtempo doorheen jagen, maar bovenal het rock 'n roll vuurtje flink opstoken. Hasil Adkins, Eddie Cochran, Buddy Holly en consorten zouden allemaal goedkeurend knikken bij het horen van Earthquake!. Ondertussen cultiveert het duo het primitivisme. Zang, gitaar en een uitgekleed drumstel en toch een hele gevarieerde rock 'n roll plaat maken. Deze Drenten lukt dat met speels gemak en een geduchte portie geestdrift. Zelfs de verdwaalde saxofoon komt op het juiste moment als troef op tafel en maakt als dank voor bewezen diensten een flinke smak tegen de muur. The Sensational Second Cousins voor al uw rock 'n roll feesten!

 

Oor: Allnighter - The Sensational Second Cousins

Donderdag 12 Mei 2016 at 11:11 pm Geen reacties

Politika - Bernays Propaganda

Schitteren door afwezigheid en op het juiste moment op de verkeerde plek zijn. Slechts twee van mijn vele kwaliteiten. Zo was Bernays Propaganda vorige week in het land. Niet direct een naam die een belletje doet rinkelen of hoog op de lijst van must-see-bands, maar de band heeft een dusdanig aangename plaat gemaakt dat het bezoeken van een optreden van de band in de planning zat. Helaas was ik in zowel Groningen als Amsterdam uiteindelijk niet in staat om erbij te zijn. Zo vaak krijg ik nou niet de kans om een postpunkband te zien uit Macedonië. Politika is de vierde langspeler van de band. Boven een kille laag van synths laten de Macedoniërs donderwolkjes vol snerpende gitaren los. Die synths overleven de hoosbuien keer op keer. Ondertussen wordt er in eigen taal gezongen, dus in welke mate deze plaat politiek getint is, blijft onduidelijk. Misschien maar beter ook. Of het onderbewustzijn van de luisteraar door Politika wordt gemanipuleerd, is voorlopig niet te meten. Dat is namelijk de kern van de propaganda waarvan de in Oostenrijk geboren Bernays de grondlegger is. Een test is om via de bandcamp van de band naar Politika te luisteren en vervolgens in de comments onderaan dit stukje te melden of er is overgegaan tot een download dan wel aankoop van deze plaat. Ik reken op uw medewerking!

 

Oor: Politika - Bernays Propaganda

Maandag 09 Mei 2016 at 8:14 pm Geen reacties

Zerodent - Zerodent

Mooi dat Zerodent niet uit Engeland komt. In dat geval had de band waarschijnlijk als een bleke afspiegeling geklonken van al die bands uit die contreien uit de eerste helft van de jaren '80. Zoals Television Personalities bijvoorbeeld. Van Part-Time Punks is hier echter geen sprake. Zerodent neemt die periode namelijk als uitgangspunt, maar blijft daar niet in steken. Mooi niet. Zerodent komt namelijk uit Australië. Perth om precies te zijn. Die invloeden van Down Under worden gelijkmatig verdeeld over de tien liedjes die op deze titelloze debuut lp staan. Met een beetje goede wil hoor je er heel voorzichtig een band als The Saints doorschijnen, iets duidelijker komt een band als The Scientists om de hoek kijken, lang voordat die band wegzakte in de swamps. Om terug naar Engeland te gaan en om nog een name te droppen; Wire is ook nooit ver weg. Op de een of andere manier heeft Zerodent daar een verminkte punkdraai aan weten te geven en flikkert er ook nog een beetje powerpop tegenaan. Zerodent schudt dat allemaal achteloos uit de mouw, terwijl er onverwijld verder wordt gehakketakt op de gitaar. De zanger klinkt gaandeweg de lp steeds feller. Zijn schijnbare onverschilligheid maakt plaats voor boosheid, waarna hij zich lijkt te bedenken en zijn ergenis over zijn emotionele uitspatting niet langer weet te verbergen. Niet alleen heeft Zerodent een prikkelende plaat afgeleverd, het behoort tevens tot mijn favoriete platen van dit jaar tot dusver.

 

Oog & oor: Pieces - Zerodent

Zondag 01 Mei 2016 at 4:46 pm Geen reacties

Unwritten Law - Avery Plains

Het is bepaald geen feestband, dat Avery Plains. Vorig jaar leverden de Groningers een puik full-length debuut af, nu is er een single. Op de achterzijde van het hoesje staat een afbeelding van een spin. Zodra ik de single eruit haal, valt er een dode vlieg voor mijn voeten. Zo'n band is Avery Plains. Vervolgens wordt de toon gezet met een cover van zo'n vrolijke band uit de jaren '80: The Sound. Zanger Adrian Borland koos uiteindelijk om zelf uit het leven te stappen en het gehele oeuvre van The Sound kan als opmaat voor zijn zelfmoord worden gezien. Avery Plains gaat zeer respectvol met het nalatenschap van The Sound om. Unwritten Law is fraai ingetogen, terwijl de band de spanning stijlvol weet uit te beelden. Aan de andere kant van de single gaat het er een stuk losser aan toe. A Taste Of Bliss heet het liedje en neigt naar Dinosaur Jr, maar laat vooral een bittere nasmaak achter. Laat je vangen door Avery Plains.

 

Oor: Unwritten Law - Avery Plains

Oor: Unwritten Law - The Sound

Woensdag 27 April 2016 at 11:13 pm Geen reacties

The Jungle Noise Recordings - The Monsters

The Monsters bestaan 30 jaar en dat dient gevierd te worden. Beat-Man doe dat vanzelfsprekend op geheel eigen wijze. Later dit jaar mogen we een nieuw album van de Zwitsers verwachten, maar eerst is er ruimte gemaakt voor een ongezonde hang naar het verleden. Dat brengt ons naar de periode mid jaren '90. Beat-Man's band heeft al een paar platen gemaakt, maar het gaat nog niet geheel naar de zin van de frontman. De band ondergaat wat veranderingen en de directe link naar rockabilly wordt aanzienlijk vertroebeld door extra fuzz en een elektrische basgitaar. Vanaf nu moet het nog rauwer, nog ruiger en nog smeriger. The Monsters klinken alsof ze spelen vanaf de bodem van een vuilnisbak. Liefst 19 gedegenereerde liedjes staan er op The Jungle Noise Recordings. De opnames zijn in twee dagen gemaakt. Het gros verschijnt op een 10 inch die wordt uitgegeven door een Duitse platenmaatschappij genaamd Jungle Noise. De rest verschijnt later op diverse singles of zelfs helemaal niet. Nu zijn deze liedjes eindelijk weer herenigd. Met enkele covers laat de band horen uit welke belangrijke bronnen er geput is. Veel rockabilly, maar ook een verknipte versie van Play With Fire van The Rolling Stones. De grafstem van Beat-Man lijkt halverwege de jaren '90 op z'n best te zijn en past op ongemakkelijke wijze bij de vele horrormovieverhalen die op The Jungle Noise Recordings te vinden zijn. Dit zou zo maar eens mijn favoriete Monstersplaat kunnen zijn.

 

Oor: Rock Around The Tombstone - The Monsters

Zondag 24 April 2016 at 11:12 pm Geen reacties

Apprentice - The Blues Against Youth

Een tour door Europa om de nieuwe lp te promoten. The Blues Against Youth zit er middenin en donderdagavond wordt daarbij Groningen aangedaan. De Crowbar is the place to be. Apprentice heet die nieuwe lp en wordt uitgegeven door Beast Records. Hoewel er ook nog een dier op de hoes staat afgebeeld, is Apprentice geen beest van een plaat geworden. Dat is ook nooit de insteek geweest. Zoals de naam doet vermoeden zit er verrot veel blues in The Blues Against Youth. Als een stadscowboy trekt de uit Rome afkomstige Gianni door Europa, speelt in brakke bars, in steegjes waar het daglicht nooit lijkt te schijnen. Alle liedjes op Apprentice lijken een verslag van de tocht die Gianni al jarenlang door Europa voert. Hij zingt, speelt gitaar en drums. Blues en country vol gebroken harten en als het even lijkt mee te zitten ook nog een stevige hoeveelheid dronken rock 'n roll. Gianni zuigt het op en laat het als The Blues Against Youth weer ontsnappen. Hij klinkt als een door iedereen uitgekoste, ongewilde kleinzoon van Hank Williams en zo lijkt hij zich ook te voelen. Als je het even niet ziet zitten, zet dan met een gerust hart een plaat van The Blues Against Youth op om te beseffen dat het vergeleken met wat je daar hoort eigenlijk allemaal wel meevalt en het soms noodzakelijk is om in je eigen ellende te zwelgen.

 

Oor: Medium Size Star Bound - The Blues Against Youth

Dinsdag 19 April 2016 at 9:25 pm Geen reacties

Hyper Vessels - Audacity

Zitten we hier te luisteren naar de nieuwe plaat van together PANGEA? Neen. Hier is toch echt Audacity aan het werk. Of eigenlijk Ty Segall die als producer Audacity op wenst te stuwen in de vaart der volkeren. Dat is met Hyper Vessels beter gelukt dan op de vorige platen van deze uit Californië afkomstige band. Band en producer hebben een mooie balans gevonden tussen popliedjes, punk en garagerock. Links en rechts weet Sygall ook wat powerpop en grunge toe te voegen. Soms komt ook een band als Thin Lizzy ineens even om de hoek kijken. Ruim voldoende ingrediënten voor een sterke plaat, maar dan juichen we te vroeg. Het zijn vooral de gitaristen die de hoofdrol opeisen. Superieure riffs en licks wisselen elkaar af en struikelen tijdens ieder liedje bijna over elkaar. Toch bekruipt gaandeweg Hyper Vessels het gevoel dat we het nu wel weten. Weer een liedje met dezelfde ingrediënten, die net even in een andere volgorde aan de beurt komen. De scheve verhouding tussen de in ruime mate aanwezige juiste bestandsdelen en het gebrek aan daadwerkelijk memorable liedjes breekt de plaat uiteindelijk toch op. De eerste helft van de plaat is voortreffelijk, daarna komt de klad erin. Dat heeft zelfs Ty Segall niet kunnen voorkomen.

 

Oog & oor: Dirty Boy - Audacity

Donderdag 14 April 2016 at 8:37 pm Geen reacties

Tumbling Heights - The Come n' Go

Voor de mensen met voornamelijk half lege glazen is Tumbling Heights van The Come n' Go vermoedelijk een hele wisselvallige plaat. Daar is zeker iets voor te zeggen. De Zwitsers schakelen met gemak over van hardcore punk naar psychedelisch getokkel. Zelf kies ik het kamp van de halfvolle glazen. Glazen kunnen immers altijd weer bijgevuld worden. Deze Come n' Go-plaat is heerlijk afwisselend. Met een zeer geslaagde Bad Brains-cover (Attitude), psychedelische stukken die doen denken aan mede-zwitsers en labelgenoten Roy And The Devil's Motorcycle en op de juiste momenten felle garagerock. Net op het moment dat de drugsfase op Tumbling Heights lijkt te worden afgesloten komt de band met Lemmy. Een fraaie ode aan de in december vorig jaar ontvallen frontman van Motörhead. Al de psychedelische omzwervingen ten spijt, The Come n' Go blijft een band die op z'n best is als er smerige rock 'n roll wordt gespeeld. Daar is ook op de vierde langspeler voldoende ruimte voor gereserveerd, maar The Come n' Go verkent anno 2016 met veel overtuiging ook vele andere paden. Wel jammer van die smurf op de hoes.

 

Oog & oor: Attitude - The Come n' Go

Zondag 10 April 2016 at 11:06 pm Twee reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed