Shattered - Reigning Sound

De laatste volledige plaat dateert van vijf jaar geleden. Het heeft dus even geduurd, maar Greg Carthwright heeft met zijn Reigning Sound toch weer eens een studio betreden. De Dapstone-studio in Brooklyn notabene. De studio die de afgelopen jaren door de nodige bands is gebruikt om hun soulplaat op te nemen om proberen te klinken alsof het een halve eeuw geleden is dat deze plaat werd opgenomen. Waar dat goed voor is, blijft mij onduidelijk, maar het wiel voor de tigste keer opnieuw uitvinden is waar het gros der bands kennelijk zijn identiteit aan wenst te ontlenen. Greg Carthwright doet dat op Shattered gelukkig anders. De soul is logischerwijs nadrukkelijker aanwezig dan op vorige Reigning Sound platen, maar de Carthwright verloochent zijn afkomst (Oblivians!) niet, al zijn de hardere kanten er ondertussen vanaf geslepen. Het maakt van Shattered een prima garagesoulplaat waar onverwachts de nodige country-invloeden komen bovendrijven. De mislukte liefde speelt een steeds nadrukkelijker rol op de Reigning Sound platen. We wensen Cartwright op dat vlak nog vele mislukkingen en onbereikbare liefdes toe. Zijn grootste liefde blijft echter de muziek uit de beginjaren van soul en rock 'n roll. Het bijzondere van Carthwright als componist is dat hij die liefde niet slechts weet te vertalen naar liedjes, maar dat hij die muziek ook daadwerkelijk begrijpt en alle componenten in de juiste samenstelling weet toe te voegen.

 

Oor: North Cackalacky Girl - Reigning Sound

Woensdag 16 Juli 2014 at 9:18 pm Geen reacties

Street Mummy - Genital Hospital

Ik ben ontiegelijk lui en gemakzuchtig. Het draaien van LP's schiet er daarom meestal bij in. Te veel gedoe. Het vinyl uit de hoes halen, op de platenspeler leggen, stof van de naald halen, de naald op de juiste plek zien te krijgen om er vervolgens achter te komen dat het toerental dient te worden aangepast. Zit je net, mag je weer opstaan om de plaat om te draaien. Meestal blijft een LP dan ook een tijdje op de draaitafel liggen. Zo is deze eer de laatste weken weggelegd voor Street Mummy van het uit Canada afkomstige Genital Hospital. Dit is niet slechts ingegeven door reeds genoemde jammerlijke karaktereigenschappen. Het is gewoon even niet nodig om naar iets anders te luisteren. Street Mummy staat namelijk vol garagepunkstompers. Op het ene liedje klinkt een hopeloos jengelend orgel annex synthesizer, terwijl even later een punkliedje omver wordt gekegeld door old school rhythm & blues dankzij de nadrukkelijk aanwezige mondharmonica. Het tempo ligt bij Genital Hospital hoe dan ook altijd ongekend hoog. Om het plaatje compleet te maken is in ieder nummer wel een moment waarop het niet langer mogelijk om niet meer mee te zingen of te brullen. Dat de teksten daarbij nauwelijks te verstaan zijn doet niet ter zake. Genital Hospital doet met misselijkmakend gemak beroep op het latent aanwezige oergevoel. Zo is rock 'n roll ooit begonnen en ondertussen met speels gemak gedegenereerd tot het ontaarde werk van Genital Hospital.

 

Oog & oor: Street Mummy - Genital Hospital

Zondag 13 Juli 2014 at 3:15 pm Geen reacties

9 Songs - Dub Thompson

Humor om te lachen: je debuutplaat 9 Songs noemen en er dan vervolgens 8 liedjes op te zetten. Hahaha! Ze komen uit de koker van Matt Pulos en Evan Laffer. Twee Amerikanen van slechts 19 jaar oud. Enige puberale ongein is ze dus vergeven. Het duo weet namelijk wel waar het mee bezig is. Formeel is Pulos verantwoordelijk voor de zang en gitaar en Laffer fungeert als drummer. In werkelijkheid bespelen ze zoveel mogelijk instrumenten. Het liefst door elkaar heen zonder de moeite te nemen die instrumenten te stemmen. Dat laatste is nergens goed voor, slechts tijdverspilling. Waar nodig worden een paar samples gebruikt, maar die worden ook gebruikt op momenten dat het eigenlijk helemaal niet nodig lijkt. De acht liedjes worden verder gekenmerkt door zoveel mogelijk rauwe energie te bundelen om die vervolgens op de keukenvloer kapot te smijten. Ze noemen de liedjes bijvoorbeeld Epicondyles, Dograces en Pterodactyls. Om een beetje een beeld te krijgen hoe het zit met de belevingswereld van Dub Thompson. Na een half uur is 9 Songs voorbij en rest het besef dat je zojuist naar een hyperactieve kakafonie van garagerock, indie, krautrock, hardcore en post-punk heb geluisterd van verbluffend hoog niveau.

 

Oog & oor: Dograces - Dub Thompson

Woensdag 09 Juli 2014 at 8:19 pm Geen reacties

House Of Spirits - The Fresh & Onlys

Ze zijn af en toe niet vooruit te branden die mannen van The Fresh & Onlys. Naast de altijd aanwezig twangy gitaren heeft de band nu ook de shoegazekaart getrokken. De drums worden tot een minimum teruggebracht en distortion voert de boventoon. Het sleept zich voort. Niet dat die shoegaze de hoofdmoot betekent op hun meest recente plaat House Of Spirits. De hoofdrol is en blijft weggelegd voor niet aflatende hoeveelheid melancholie in combinatie met de slaperige zang van Tim Cohen. Aan de ene kant weet The Fresh & Onlys ook met deze plaat weer heerlijk onevenwichtig voor de dag te komen, maar aan de andere kant lijkt het wankele evenwicht tussen de twangykant van de band en de post-punkkant beter tot zijn recht te komen dan op voorganger Long Slow Dance. Voor zover het al aanwezig was, heeft de band nu definitief alle verwijzingen naar garagerock naar de dichtbijzijnste kringloopwinkel gebracht. Die zien we voorlopig niet meer terug. House Of Spirits is aangenaam mistroostig en zwaarmoedig, maar het is The Fresh & Onlys net niet gelukt om de luisteraar volledig te laten onderdompelen in alle stijlvolle droefgeestigheid die de band te bieden heeft.

 

Oor: Animal Of One - The Fresh & Onlys

Donderdag 03 Juli 2014 at 9:10 pm Geen reacties

Down The Rabbit Hole 2014

En dan sta ik ineens op een festival. Zomaar. Om op twee dagen plaatjes te draaien en tussen al het bier drinken ook nog een paar bands te zien. De enige band waarvan ik het optreden volledig heb gezien is The Brian Jonestown Massacre. Nou mogen de meeste bands na een half uur wat mij betreft wel ophouden, voor The Brian Joneston Massacre geldt dat ze uren mogen doorspelen. Helaas is er slechts een uur voor de band ingeruimd en propt de band daar een paar greatest hits in en weidt daar tussendoor uit in stukken psychedelische shoegaze. Op zaterdag begint de dag met Bassekou Kouyaté & Ngoni Ba. Ze komen uit Mali, bespelen de ngoni en weten het voornamelijk erg witte publiek aan het dansen te krijgen. Mijn kater van de vorige avond heb ik in ieder geval aan het eind van het optreden volledig van me afgeschud. Tijdens een van de weinige stortbuien ben ik net op tijd een tent ingedoken. Daar speelt The Bohicas. Het kwartet staat een beetje schuchter op het podium, maar halverwege het optreden wordt de schroom overwonnen, het fuzzpedaal gevonden en blijkt er zelfs nog wat northern soul in de band te zitten. Jammer dat de zanger het dan op het laatst toch nog weet te verpesten door het publiek aan de moedigen om gezellig mee te klappen. The Bohicas blijkt uiteindelijk een dertien in een dozijn britpopbandje te zijn. Daarna is het tijd om na 's lands beste dj, De Rooie Neger, wat muziek te gaan draaien. Ondanks mijn festivalfobie en een 28 jaar oud matje waar ik op moest zien te slapen, is Down The Rabbit Hole mij uitstekend bevallen.

Maandag 30 Juni 2014 at 2:43 pm Geen reacties

Heavy Times @ Vera

Lieve jongens van Heavy Times,

 

Nou hebben jullie al een paar platen gemaakt. Platen die vol staan met mooie liedjes. Liedjes waarvan de schoonheid vaak goed verstopt is onder een paar lagen gitaar en laat ik daar nou erg gevoelig voor zijn. Ik had dus best hoge verwachtingen zo vlak voordat jullie gingen optreden in Vera. Ondertussen ben ik op een leeftijd gekomen waarop het voor mij geen verrassing meer is dat iedere enigszins hooggespannen verwachtig
vrijwel automatisch wordt gevolgd door een bittere teleurstelling. Toch moet het mij van het hart dat ook jullie optreden me fiks tegenviel. Die mooie liedjes zijn er gelukkig nog steeds. Niet dat ze tijdens jullie optreden ook maar in de buurt zijn gekomen van wat vooral op jullie laatste plaat Fix It Alone zo goed gelukt is. Het is vooral jullie inspiratieloze houding op het podium en de lange pauzes tussen de nummers door die het concert de das om deden. Ik waardeer het erg dat jullie in een liedje van 1 minuut en 11 seconden zoveel fraais weten te stoppen zonder een noot te veel te spelen, maar als het vervolgens weer anderhalve minuut duurt voordat het volgende liedje wordt ingezet dan is het overdonderende effect volledig verdwenen. Daar doen jullie jezelf, jullie liedjes en het publiek te kort mee. Jullie staan op een podium hoor en misschien zijn jullie het niet gewend, maar er was gewoon publiek in de zaal. Waarom staan jullie er dan bij alsof het weer een maandagavond in jullie oefenhok in Chicago Noord is? Voor straf heb ik daarom na afloop geen t-shirt gekocht.

Vrijdag 27 Juni 2014 at 12:23 am Geen reacties

Wölfli's Nightmare - Sudden Infant

Hij heeft geen gemakkelijke jeugd gehad. Als we tenminste af moeten gaan op de plaat Wölfli's Nightmare. Hij is Joke Lanz. Een Zwitser die tegen de vijftig aanloopt, berucht is om zijn body en performance art en verder vooral in de categorie twaalf ambachten, dertien ongelukken valt. Over ongelukken gesproken, zijn plaat die onder de naam Sudden Infant is gemaakt, klinkt als een hele ernstige waar onherstelbare hersenletsel is opgelopen. Het doet denken aan hetgeen Einstürzende Neubauten in een ver verleden deed. Ongemakkelijke en schurende industrial. Geschreeuw, gefluister en gegrom. Het einde der tijden. Geen licht, geen hoop. We staan aan de vooravond van totale vernietiging. Alles wat er zo'n beetje mis kan gaan bij de opvoeding van een kind is misgegaan en wordt op ziekelijke wijze belicht in een dozijn liedjes, die eigenlijk geen liedjes mogen heten. Daarvoor zijn ze te veel uitgekleed en van alle franje ontdaan. Wölfli's Nightmare maakt indruk, maar is vooral heel moeilijk en doet vragen hoe het met de geestelijke gesteldheid is van Joke Lanz. Van die vragen waar je eigenlijk liever geen antwoord op wilt krijgen. Lanz houdt het daarom bij Wölfli's Nightmare. Vannacht slaap ik met het licht aan.

 

Oog & oor: Wölfli's Nightmare - Sudden Infant

Donderdag 12 Juni 2014 at 9:17 pm Geen reacties

Revelation - The Brian Jonestown Massacre

Eigenlijk is Anton Newcombe een hele relaxte gast. Als hij tenminste niet zijn ex-vriendin en moeder van zijn kind bedreigd of van de recher een retraining order krijgt opgelegd, omdat hij de leden van The Dandy Warhols maar blijft stalken. Tegenwoordig heeft hij zijn leven gebeterd en slaat hij met zijn obsessieve gedrag door op bijvoorbeeld zijn twitteraccount (@antonnewcombe), waar hij gedurende de lange Europese tour van zijn band The Brian Jonestown Massacre iedere dag in iedere hotel die hij bezoekt iedere maaltijd die daar bij het lopende buffet wordt aangeboden fotografeert en met zijn volgers deelt. Vervolgens neemt hij een bescheiden bakje cornflakes om de eerste uren van de dag door te komen. Zijn relaxte kant bewaart hij voornamelijk voor zijn nieuwe plaat Revelation. De vorige plaat Aufheben is van absolute schoonheid, op Revelation is de moodshift versprongen naar (nog) meer zweverige liedjes. Newcombe houdt van herhaling en weet een idee steeds dusdanig uit te rekken dat er een repetitieve song ontstaat waar de spanning permanant op blijft staan. Het maakt van Revelation een  weldadige duik in een poel des verderfs waarin krautrock, shoegaze, new wave en sixties psychedelica steeds transformeren en in nieuwe vormen herleven. Het is een kwestie van obsessief luisteren naar The Brian Jonestown Massacre voordat de donkere kanten hun ware schoonheid prijsgeven.

 

Oor: What You Isn't - The Brain Jonestown Massacre

Donderdag 05 Juni 2014 at 7:05 pm Geen reacties

Thinking Of Another Place - Lou Reed

Lou Reed is dood, dus is het de hoogste tijd om een live-album van hem uit te brengen. Nader onderzoek leert echter dat Thinking Of Another Place in 2006 voor het eerst werd uitgebracht. Helemaal aan mij voorbij gegaan. Wellicht had dat te maken met het gegeven dat ik de nodige liveplaten van Lou Reed heb en waarvan zeker de helft de moeite van het luisteren bijna niet waard is. Daar staat tegenover dat de man ook een paar liveplaten heeft gemaakt die zeer zijn aan te raden. Om te beginnen Rock 'n Roll Animal. Thinking Of Another Place kan niet in de schaduw staan van die plaat. Het betreft een concert uit 1976. Dat was de tijd dat Reed met jazz ging flirten op zijn plaat Rock 'n Roll Heart. Die plaat is zeer acceptabel te noemen, de bijbehorende tour duidelijk niet. De saxofoon neemt de plaats van de gitaar in en alsof dat al niet erg genoeg is wordt er ook nog eens gebruik gemaakt van een zeer irritante synthesizer. Nou net de twee instrumenten die je niet nadrukkelijk een hoofdrol wil laten spelen op een Lou Reed plaat. Thinking Of Another Place bestaat uit twee cd's. Het besef dat je na cd 1 pas op de helft bent, deed mij de moed bijna in de schoenen zinken. Geen idee waarom Lou Reed het toendertijd nodig vond om zoveel mooie liedjes in alle platheid en lelijkheid te laten verzuipen.

Zondag 01 Juni 2014 at 3:26 pm Geen reacties

together PANGEA @ Vera

Mijn favoriete plaat van het huidige jaar is die van together PANGEA. Mooi dat die band vervolgens niet veel later in Vera optreedt. Nu leert de ervaring dan hoge verwachtingen zelden worden waargemaakt, dus verwachtingsloos betreed ik de Oosterstaat 44. Het kwartet speelt een prima set. Mooi liedjes, voldoende vuur en een raak garagerock meets grunge geluid. Toch heb ik gedurende het hele optreden het gevoel dat er iets ontbreekt. Wellicht is het wachten totdat hitsingle Snakedog wordt gespeeld, zodat het publiek naar een orgastische hoogtepunt kan worden gebracht. Het moment is daar als als eerste toegift een liedje van Nirvana wordt gespeeld. Nu moet het gaan gebeuren, maar in plaats van het af te maken stappen de vier mannen van het podium om een paar minuten later weer terug te keren om een countryliedje te spelen. together PANGEA weet het moment niet te pakken. Sterker nog, Snakedog wordt helemaal niet gespeeld. Het optreden van together PANGEA voelt als een vroegtijdige ejaculatie. Best lekker, maar na afloop overheerst het gevoel dat er veel meer in had gezeten.

Donderdag 29 Mei 2014 at 9:16 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed