Boogie Pimps - The Juke Joint Pimps

Drums, gitaar en een mondharmonica. Dat is de basis van The Juke Joint Pimps. Met stemmen waarvan de Pimps hopen dat die niet alleen klinken alsof ze hun whiskey direct uit de fles drinken, maar dat ze ook klinken alsof ze de vele lege flessen er direct achteraan hebben opgegeten. In werkelijkheid bestaan deze Pimps uit twee keurige Duitsers die al jaren in het bijna net zo keurige Keulen wonen.  Het duo is al zo lang onderweg en heeft alle afritten van de bluessnelweg ondertussen bereden dat hun moeders niet meer weten hoe ze hun babys destijds hebben genoemd. Niet alleen daarom zijn ze beter bekend als T-Man en Mighty Mike. De mannen nemen eens in de paar jaar even pauze. Dan zijn ze het leven on the road even zat, nemen een afrit, gaan op een barkruk zitten, laten zich vollopen en nemen vervolgens een plaat op vol Europese witte mannen blues met een hoorbaar hartgrondig verlangen om zwart te zijn en te ontwaken op een verlaten crossroad in het diepe zuiden van de Verenigde Staten. Vanzelfsprekend is de Duivel op dat moment niet ver weg. Of is hier sprake van twee keurige Duitsers met een kantoorbaan en een degelijke pensioenregeling die in hun vrije tijd ontklede boogie blues spelen? Op Boogie Pimps zijn beide kanten van het duo te horen, zonder dat het ooit echt spannend wordt.

 

Oog & oor: That's The Way To Boogie - The Juke Joint Pimps

Zondag 29 Maart 2015 at 8:51 pm Geen reacties

Golem - Wand

Met Ganglion Reef was Wand vorig jaar verantwoordelijk voor één van de mooiste platen van het jaar. Op die plaat wisten deze Amerikanen veel gebruik te maken van alle mogelijk gitaareffecten. Op opvolger Golem wordt daar nog steeds dankbaar gebruik van gemaakt, maar weet de band nog meer de nadruk te leggen op heavy riffs. Niet dat het er lomp aan toegaat op Golem. De plaat klinkt meer alsof aliens de wereld hebben overgenomen, maar niet alvorens ze de gehele voorraad LSD tot zich hebben genomen. Heftige psychedelica. Muziek voor en over spaceboys en spacegirls die onderweg de meest vreemde wezens tegenkomen. Het zou me niets verbazen als ze tijdens één van hun reizen door het universum Bowie's Major Tom zijn tegengekomen en zijn slinkende voorraad dope dusdanig hebben aangevuld dat hij nog heel wat lichtjaren vooruit kan.  Een blik op de hoes geeft al aan hoe vervreemdend Golem kan werken. Griekse en Egyptische mythologie worden de ruimte ingeschoten, andere planeten worden bezocht en daar vandaan wordt contact gelegd met de mensen op planeet Aarde. Of er dan nog sprake is van goede bedoeling is uiterst twijfelachtig. Wand probeert dat te vatten in negen liedjes waarin steeds verder wordt afgedreven van de realiteit en uiteindelijk leidt tot de geboorte van het monster genaamd Golem.

 

Oor: Golem - Wand

Oog & oor: Space Oddity - David Bowie

Oog & oor: Ashes To Ashes - David Bowie

Woensdag 25 Maart 2015 at 1:53 pm Geen reacties

Last Of The Garage Punks Unknowns Volumes 1 & 2 - V/A

Bij Crypt Records lijkt men ontwaakt te zijn uit een lange winterslaap. Eind vorig jaar verschenen vrij abrupt twee nieuwe delen Back From The Grave. Dat was al jaren niet voorgekomen. Kennelijk heeft Crypt de smaak flink te pakken, want sinds kort zijn er ook twee delen verkrijgbaar van de net iets minder roemruchte, maar zeker niet veel mindere Teenage Shutdown-serie. Amerikaanse garagebands halverwege de jaren '60. Wegens duistere redenen heten deze delen niet Teenage Shutdown, maar Last Of The Garage Punk Unknowns Volumes 1 & 2 en schijnt deel drie op korte termijn ook het levenslicht te gaan zien. De bands op Last Of The Garage Punk Unknowns hebben het garagewiel niet opnieuw uitgevonden, zijn net iets minder ruig en rauw vergeleken met hun collega's verveelde Amerikaanse pubers van Back From The Grave, maar het blijft opmerkelijk dat het anno 2015 nog steeds mogelijk is om platen samen te stellen met obscure garagebands die aangenaam blijven verrassen. De titel doet echter vermoeden dat het binnenkort wel eens afgelopen kan zijn met de recente Cryptstroom van voornamelijk volstrekt onbekende garagebands uit de jaren '60, maar met Crypt weet je natuurlijk nooit zeker waar je aan toe bent.

 

Oor: Psychedelic Feelin' - The Krels

Zondag 22 Maart 2015 at 8:51 pm Geen reacties

Raketkanon @ Vera

Soms is het gewoon even nodig om eens helemaal platgewalst te worden door een band. Het is slechts weinig bands gegeven dit te doen zonder onnodig lomp uit de hoek te komen. Sinds enige tijd is er Raketkanon om voor een avondvullend programma vol noisedestructie te zorgen. Dit Gentse kwartet opereert in Vera als een band die een serieuze poging onderneemt om een nieuwe dimensie te ontdekken in de driesprong tussen Scratch Acid, Butthole Surfers en Melvins. Raketkanon gaat recht op het doel af en laat horen live nog een stuk interessanter te klinken dan op hun deze maand verschenen plaat RKTKN#2.  Het optreden van Raketkanon zorgt voor een passend slot van toch al behoorlijk destructieve dag.

Vrijdag 20 Maart 2015 at 10:34 pm Geen reacties

Punk 45, Vol 4 en 5 - V/A

Zit ik heel even niet op te letten en voordat ik het weet zijn er weer twee delen verschenen in de Punk 45-serie. Over de vorige drie delen van de door Soul Jazz Records uitgeven serie ben ik zeer te spreken en het eind lijkt nog lang niet in zicht. Zeker niet als de lijn van deel vier en vijf wordt voortgezet. Hierin wordt de nadruk gelegd op een Amerikaanse stad en directe omstreken. Alles wat in de periode van halverwege de jaren '70 tot begin jaren '80 ruikt naar punk, proto-punk of post-punk is uitgenodigd op dit feestje van Soul Jazz. Alleen de meest interessante, invloedrijke en/of krankzinnige bands worden echter toegelaten tot de plaat zelf. In het geval van Akron is Devo uiteraard nadrukkelijk aanwezig, maar ook bands die minder indruk hebben weten achter te laten. De bands uit Akron lijken wat meer kunstzinnige pretenties te hebben. Wellicht was daar een bloeiende kunstacademie? Mocht zo'n kunstacademie in Cleveland, dat op het andere deel wordt vertegenwoordigd, aanwezig zijn geweest, dan is het gebouw in een dronken nacht vol woede en frustratie in vlammen opgegaan. Deze stad is veel meer van het harde punkwerk. Niet voor niets komen The Pagans uit Cleveland. Een van de weinige punkbands waarbij ik het gevoel krijg echt iets gemist te hebben, omdat ik simpelweg te laat en aan de andere kant van de oceaan ben geboren.

 

Oor: Street Where Nobody Lives - Pagans

Woensdag 18 Maart 2015 at 9:21 pm Geen reacties

Transfixiation - A Place To Bury Strangers

De vorige plaat van A Place To Bury Stangers stelde teleur. Een te geforceerd aandoende poging om het geluid dat bands als The Cure en Joy Division ooit maakten te herinterpreteren. De titel sprak boekdelen: Worship. Helaas lag de aanbidding van de band er iets te dik bovenop. De Newyorkers moeten dat gelezen hebben, want opvolger Transfixiation is een mooie revancheplaat geworden. Niet alleen weet A Place To Bury Strangers de stofzuiger weer te vinden, maar gaat de band daar regelmatig helemaal over the top mee. Dan wordt er niet alleen een loods vol stofzuigers geopend, maar wordt de gehele voorraad met kerosine overgoten en gaat de fik erin. Nou heeft de band op geen enkel album haar invloeden weten te maskeren en ook met Transfixiation gebeurt dit niet. Het My Bloody Valentine-gehalte is wederom navenant aanwezig en ook valt Psychocandy van Jesus And Mary Chain de nodige eer te beurt. Prima. Vooral ook omdat het trio een flinke dosis grote stadsnoise aan zijn Engelse voorbeelden weet toe te voegen. Tyfusharde Newyorkse shoegaze met een gevaarlijke Sonic Youth tik. "You wanna fill the void", vraagt zanger Oliver Ackermann zich af. Daar slaagt hij met deze plaat volledig in.

 

Oog & oor: Straight - A Place To Bury Strangers

Maandag 16 Maart 2015 at 8:27 pm Geen reacties

Avery Plains - Avery Plains

Als alle leden van Avery Plains op hetzelfde podium staan, lijkt het alsof er per ongeluk een band ontstaan is. Dit was eigenlijk helemaal niet de bedoeling. Ze passen niet bij elkaar, maar hebben zich aan elkaar overgegeven. Een optreden van de Groningse band heeft een vervreemdend effect op de toehoorders en zelfs lijkt de band ook niet te weten of dit nou precies is wat het wil. Het heeft daarom een tijd geduurd voordat de band zo ver is om een volledige plaat af te leveren. Vooraf zijn er twijfels, maar zodra de eerste klanken van dit tienkoppige monster hoorbaar zijn, verdwijnt al die twijfel en gaat de Groningse bodem nog harder beven dan het al deed. Terwijl de warme en melancholische stem van zanger Jurgen Veenstra nog enigszins vertrouwd klinkt,  laten de overige leden van Avery Plains zich gaan. Ze gaan zich te buiten aan hun favoriete muziekstijlen en aangezien de mannen nogal verschillende achtergronden hebben, komt er heel wat langs. Toch weet de band alle stromingen in goede banen te leiden en er een coherent geheel van te maken. Noiserock vermengt zich langzaam maar zeker met postrock en psychedelica en eindigt ergens in een donkere en rokerige jazzkelder. De muziek van Avery Plains laat zich niet vangen in een paar luisterbeurten, maar geeft zich beetje bij beetje bloot, zonder alle geheimen ooit volledig prijs te geven.

 

Oor: A Word Is Not A Word - Avery Plains

Donderdag 12 Maart 2015 at 8:03 pm Geen reacties

RKTKN #2 - Raketkanon

Het luchtruim boven Oekraïne mag dat allesbehalve veilig zijn, sinds enige tijd is die van België wellicht nog veel gevaarlijker. Daar heerst Raketkanon. Daar waar de Gentse band bij haar eerst salvo nog de tactiek van de verschroeide aarde toepaste, weet het gezelschap bij opvolger RKTKN #2 alles uit de lucht te schieten. Niets en niemand wordt daarbij ontzien. Raketkanon klinkt alsof het de Butthole Surfers samen met de Melvins aan een groot vat buskruit heeft vastgebonden en met satanisch genoegen het lont aansteekt om vervolgens de destructieve gevolgen ervan van dichtbij te bestuderen. Om er voor te zorgen dat er nog enige richting wordt gegeven aan de acht afgevuurde projectielen is Steve Albini ingehuurd om deze oorlogsverklaring op te nemen. Die geeft de garantie dat na afloop de ravage compeet is. Noiserock met doom en post-hardcore. Geef het maar een naam, geen labeltje maakt ook maar een schijn van kans in het gepresenteerde vagevuur van Raketkanon. Er zijn bands met een drang tot vernieuwing, er zijn bands met een drang tot vernieling en er is Raketkanon. BOEM!

 

Oog & oor: Florent - Raketkanon

Zaterdag 07 Maart 2015 at 4:12 pm Geen reacties

Figuratieve Popmuziek - Bert Scholten

Bert Scholten. Een doodgewone Hollandsche naam. Toch steekt er meer achter deze naam. Bert Scholten is namelijk een kunstenaar uit Groningen, die zijn creatieve uitbarstingen op diverse manieren in goede banen probeert te leiden. Zo is hij, naast zijn decoratieve uitingen, ook betrokken bij muzikale formaties als Earth Control en Hun Bed. Daar geeft hij al op ongewone wijze expressie aan doodgewone zaken. Maar Bert zal Bert niet zijn als hij de grens van het gewone probeert op te zoeken. Je bent tenslotte niet voor niets kunstenaar. Grenzen zijn er om overschreden te worden en als er dan toch grenzen worden overschreden, is het beter om dat op royale wijze te doen. Voor zijn nieuwe muzikale project heeft hij daarom gekozen voor de meest radicale naam voorhanden. Namelijk die van... Bert Scholten. Liefst 50 cassettes zijn er verschenen en de gehele planeet Trash is verheugd in het bezit te zijn van 1 exemplaar van dit kostbare kleinood. De cassette heeft de naam Figuratieve Popmuziek gekregen en raad eens, deze titel dekt de lading volledig. Scholten maakt gebruikt van zijn synthesizer en murmelzingt zijn gortdroge observaties. De zaken zijn dusdanig gewoon, dat het hoogtepunt van een week voor Bert ligt in het gegeven dat hij niet één keer, maar liefst twee keer een bezoek heeft mogen brengen aan de Aldi om de hoek. Mocht u hem ergens in een kroeg zien zitten, stoor hem dan niet. De kunstenaar is aan het werk, aan het observeren. Zet voorzichtig een vers biertje op zijn tafel. Dat wordt vast gewaardeerd en wellicht bent u dan de volgende die in één van Bert's creatieve uitingen ongevraagd en onbewust een passende bijrol gaat spelen.

 

Oor: Mij Best - Bert Scholten

Woensdag 04 Maart 2015 at 9:32 pm Geen reacties

Frick's Lament - Andy Dale Petty

Zijn we twee maanden verder en constateer ik dat er dit jaar nog verdacht weinig leuke platen zijn verschenen. De enige nieuwe plaat die nog enige heavy rotation krijgt op Planet Trash is Glitter Lizard van Afterpartees. Het geeft in ieder geval genoeg ruimte en tijd om te luisteren naar de platen die hun sporen reeds lang hebben verdiend. Ook deze plaat van Andy Dale Petty zal niet de annalen ingaan als een instant klassieker. Hoewel een voorzichtige aanbeveling zeker wel op zijn plaats is. Andy Dale Petty is afkomstig uit het zuiden van de Verenigde Staten en hij verloochent zijn afkomst geen moment.  Hij speelt op zijn banjo en zijn gitaar en zingt over losers, loners en over het leven on the road. Vermoedelijk is het grootste deel daarvan autobiografisch. Soms is het nodig om drums of een tweede gitaar te gebruiken, maar verdere opsmuk is in de belevingswereld van Andy Dale Petty volledig overbodig. Hij lijkt ook geen moment de indruk te wekken geïnteresseerd te zijn in het heden, laat staan in de nieuwste plaat van een al dan niet hippe hedendaagse band.  De wereld van Frick's Lament eindigt ergens halverwege de jaren '60 en staat bol van folk, blue grass en akoestische blues.

 

Oog & oor:  Frick's Lament - Andy Dale Petty

Zondag 01 Maart 2015 at 01:39 am Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed