Fake O's + Trash Templars @ Vera

Bij de garderobe hebben ze geen idee welke bands er in de kelder gaan spelen en ook van het publiek dat in de kelder aanwezig is, is niet iedereen op de hoogte wat voor bands er gaan spelen. Als Fake O's in 23 minuten alle frustratie eruit heeft gespuugd in een razende hardcorepunkset, vraagt het meisje dat naast mij staat aan haar vriend of de band nu even pauze heeft. Als haar geduldig (de liefde moet nog erg pril zijn) wordt uitgelegd dat dit punk is en dat de liedjes gewoon niet zo lang duren en de band klaar, reageert ze verbaasd. "Echt waar?" De band heeft er in die korte tijd alles uitgewrongen dat erin zat en de jongedame naast mij is niet de enige in het publiek waarbij de boodschap niet volledig is aangekomen. Fake O's wacht nog een schone taak om meer zieltjes in het verderf te laten storten. Gezien de getoonde furie doet deze band dat met genoegen.

 

Niet veel later staan er vier Duitsers op dezelfde plek. Ze hebben ridderpakken aan en ze komen uit Bielefeld. Ze zijn nog net niet per paard gekomen, maar hebben wel hun gitaren meegenomen. Hun rare pakjes moet vermoedelijk de aandacht afleiden van hun matige liedjes. Trash Templars blijkt namelijk een nogal standaard garagerockbandje te zijn. Als zo'n band dan ook over geen enkele vorm van charisma of leuke refreintjes beschikt, dan wordt een optreden al snel een vervelende exercitie.

Zondag 25 Januari 2015 at 9:10 pm Geen reacties

Crime - Crime

Dat punk reeds in de pre-natale fase is overleden, wordt keer op keer aangetoond. Dat gegeven geeft in ieder geval de ruimte en vrijheid om een eigen interpretatie van punk te gebruiken. Op die verschrompelde foetus viert ieder zijn eigen feest. De gefortuneerde hedendaagse punks mogen hun geld spenderen aan singles van tig jaar geleden die voor rip off prijzen worden aangeboden op internet. Of een dure heruitgave op de kop tikken, waar de vorm boven de inhoud gaat. Men betaalt heel veel voor de vorm, de inhoud krijg je er vrijwel gratis bij. Of was het bij punk daar altijd al om te doen? Hoe dan ook. Crime was een punkband uit San Francisco en bracht slechts drie singles uit. Punksongs met riffs die net iets trager zijn dan goed voor je is en met een zanger die vol minachting zingt. Munster Records heeft die drie singles nu opnieuw uitgebracht en er direct vier singles met restmateriaal aan toegevoegd, zodat alle liedjes van Crime in een keer voor een fiks bedrag kunnen worden aangeschaft. Ik mag het met de promo cd doen waar alle 16 songs opstaan. Noodgedwongen gaat bij mij op die manier de inhoud boven de vorm en gezien de heavy rotation van Crime bevalt dat vooralsnog buitengewoon goed.

 

Oor: Hot Wire My Heart - Crime

Zaterdag 24 Januari 2015 at 9:09 pm Geen reacties

Glitter Lizard - Afterpartees

Na een single op het Groningse Kogar Records en veel optreden in gehuchten en grote festivals belanden de Limburgers van Afterpartees uiteindelijk bij Excelsior Recordings voor hun debuut LP Glitter Lizard. Op de LP gaat nauwelijks iets verloren van de bravoure die de band op al die podia uitstraalt, met de zanger als glitterende blikvanger. Afterpartees vermengt ongeremde powerpop met heel veel punk. Andersom mag trouwens ook. Maar de band kijkt verder dan hun rock 'n roll- en powerpopvoorbeelden van enkele decennia geleden. Ook helden uit hun hele jonge jaren komen voorzichtig even langs. In Lilly bijvoorbeeld klinkt ineens op de achtergrond Ice Ice Baby. Guilty pleasure? Zo weet Afterpartees veel meer te verstoppen, zonder zich daadwerkelijk te verschuilen. Zanger Niek Nellen klinkt alsof hij vroeger het vervelendste jongetje uit de klas was. Het lefgozertje waar de meeste andere jongens vol afgunst naar keken, in de hoop dat het slecht met hem zou aflopen. Zij hebben ondertussen een saaie kantoorbaan, Nellen kotst 's nachts over mooie meisjes heen. Maar het geluid van Afterpartees wordt voor het grootste deel bepaald door gitarist Sjors Driessen. Hij weet de ene na de andere catchy riff en lick uit zijn gitaar te halen. Ergens op een zolderkamer in Horst moet vroeger een puberjongen hebben gezeten die niets beters te doen had dan oeverloos op zijn gitaar te oefenen om het niveau van zijn rock 'n roll helden te benaderen. Met Glitter Lizard komt hij daar met de overige bandleden van Afterpartees verdacht dicht bij in de buurt.

 

Oor: Girls Like You - Afterpartees

Dinsdag 20 Januari 2015 at 9:34 pm Geen reacties

Eurosonic 2015 Dag 3

Het wordt een lange dag. Zoveel is zeker. Het is dus zaak 's middags al een goede basis te leggen om het vol te houden. Dat betekent dus grote plastic bekers bier in Vera, waar de tweede editie van Negersonic plaatsvindt. In de kelder speelt een band, maar er is geen doorkomen aan. Gelukkig speelt even verderop Afterpartees in een ander pand. Het Excelsiorsnoepje van de week speelt een korte en overtuigende set. Deze Limburgers gaan de volgende dag knallen tijdens Noorderslag. Zoveel is zeker. Terug naar Negersonic. Er blijkt zowaar wat ruimte te zijn ontstaan in de kelderbar waardoor ik een deel van het harde optreden van Raketkanon kan meemaken. Deze Belgen blazen het liefst de hele boel op en de zanger doet een poging om op de zeiknatte vloer iemand uit het publiek oraal te bevredigen. De toon is gezet. Het ware feest moet dan nog beginnen. Organisator De Rooie Neger heeft het namelijk in zijn verknipte hoofd gehaald om Lucas & Gea het festival af te laten sluiten. Als ook de minidiscspeler is gearriveerd kan het feest beginnen. Het duo begint en het publiek reageert direct uitzinnig. Alle vuisten gaan de lucht in, er wordt geschreeuwd, meegezongen en gecrowdsurft. Lucas & Gea worden steeds verder tegen de muur gedrukt en er is geen ontsnappen meer aan. Na een paar liedjes willen ze het eigenlijk voor gezien houden, maar er wordt geschreeuwd om meer. "Nou vooruit dan maar", zegt Gea met een gortdroge kut. Alsof ze een keuze heeft. Het duo is verantwoordelijk voor het grootste feest ooit in de kelder van Vera.

 

De derde Eurosonicavond moet dan officieel nog van start gaan. Enkele momenten van bezinning en een shoarmaschotel later kies ik voor een paar bands in De Spieghel. Een Scandinavisch duo genaamd Fossils. Ze zien eruit als twee bouwvakkers uit Assen. Hanteren een basgitaar en een drumstel. Het is lomp, hard en rudimentair. Net even iets anders dan Lucas & Gea. Even later sta ik te pissen naast de bassist van de volgende band: Get Your Gun. De band probeert een show neer te zetten die traag, dramatisch en meeslepend zou moeten zijn. Dat laatste lukt echter niet. Ergens bewonderen deze Denen een band als Swans heel erg, maar de intensiteit ontbreekt. Dat laatste ontbreekt in ieder geval niet bij de drie Kroatisch dames van Puncke. Harde noise en punk met riffs zo droog dat de vagina van Gea er bijna jaloers op zou worden.

 

Vervolgens ben ik plotseling het middelpunt van een ernstig incident met wellicht verstrekkende gevolgen. Omdat er een rij voor Vera staat, maak ik rechtsomkeert en beland op de Grote Markt. Voordat ik het goed en wel besef ben ik daar getuige van een optreden van Blaudzun. Als ik van de eerste schrik enigszins bekomen ben, zet ik onherstelbaar beschadigd de tocht voort. Ik ben van slag. Neem een Feboburger (troosteten) en kom uiteindelijk hevig ontdaan bij een Duitse band genaamd Zentralheizung Of Death Des Todes. Zij laten een Teutoonse en naar stonerrock neigende variant van psychgaragerock à la Thee Oh Sees horen. Overdonderen doet het allerminst. Ik besluit nog één Eurosonicband tot mij te nemen. Een IJslandse. Skálmöld. Ik laat me vertellen dat het om Epic Viking Metal gaat. In de praktijk betekent dat dat er zes ruige mannen en paar metalriffs loslaten en in een kaboutertaal over elfjes zingen. Thor zal er geen moment wakker van liggen.

 

Ik eindig in De Gym, waar de jongens van traumahelikopter een feestje organiseren. Een volle bak aldaar. Ik krijg een deel van het optreden van de Groningse garageband Santa Fé mee, dat naar meer smaakt. Daarna staat een intense Duitse band op de bühne: Küken. De drie dagen vol bier en bands beginnen echter hun tol te eisen en lang voordat ZzZ het podium betreedt verlaat ik het pand. Die nacht slaap ik onrustig, word regelmatig bezweet wakker en heb angstdromen. Tijdens het ontbijt staar ik uit het raam, maar zie niets. Ik prevel slechts: "Blaudzun, ik heb Blaudzun gezien..."

Zaterdag 17 Januari 2015 at 3:39 pm Geen reacties

Eurosonic 2015 Dag 2

Prachtig lang haar hebben ze. En kekke outfits. Als ze het podium opstappen beginnen er meisjes te gillen. Het zijn er maar twee die gillen, maar dat hebben de jongens van Go Go Berlin in ieder geval al bereikt. Gillende meisjes. Glamrock met hair metal en met heel veel goede wil zelfs een vleugje New York Dolls. Die goede wil verdwijnt echter al snel als de zanger halverwege het eerste liedje al oproept om gezellig mee te klappen. Tijdens het derde liedje heeft Go Go Berlin de meeste rockcliches al gebruikt. Tijd om te gaan. Serieuze gezichten bij vrolijke liedjes. We bevinden ons in Mutua Fides. Vroeger stonk het naar corpsballenpis en kots, tegenwoordig in een nieuw gebouw ruikt het er erg naar nieuwbouw. All Tvvins heet de band en de zanger klinkt als Phil Collins. Graag iets anders. Warm Graves is dat andere. De band heeft iets ondefinieerbaars. Spacerock dat overgaat in psychedelische doomwave. Ik tel niet meer dan drie uitgesponnen nummers, die erg op elkaar lijken. Toch is het optreden van het trio veel te kort.

 

Een paar honderd meter verder speelt een Fransman met zijn band. Hij doet alsof hij zich nog in de jaren '50 bevindt. Elvis leeft nog.  Zijn gitarist gooit er af en toe een riff tegenaan die aan The Strokes doet denken. Eigenlijk vindt Gaspard Royant het wel best. Als hij maar kan croonen en doen alsof hij een derderangs zanger uit Las Vegas is. Naar boven lopen en vier jongens in hun onderbroek op het podium zien staan.  Ze hebben hun basketballshirts aan. Shirts van clubs uit New York, Chicago, Los Angeles en Boston. Maar deze Belgen klinken niet als een band uit die steden. Ze klinken alsof ze de buurjongens van John Dwyer van Thee Oh Sees zijn met een voorkeur voor surfen. Mountain Bike klinkt gedreven, maar werkelijk buiten de lijntjes, zoals Thee Oh Sees, durven en/of kunnen ze niet gaan. Dat geldt niet voor het Griekse Acid Baby Jesus. Die kleuren alleen maar buiten de lijntjes. Die kleuren buiten de hele kleurplaat. De enige band van Eurosonic die ik echt wil zien, voldoet aan mijn verwachtingen. Een fraaie psychedelische garagetrip is het resultaat. Meer wens ik niet en besluit verder geen bands aan te horen. Niet veel later zit ik elders aan het bier met gesprekken over Elvis Costello en Tex And The Horseheads.

Vrijdag 16 Januari 2015 at 2:29 pm Twee reacties

Eurosonic 2015 Dag 1

De verwachtingen zo laag mogelijk houden, dan kan het alleen nog maar meevallen. Al jaren het devies bij Eurosonic. Zo ook dit jaar. Zonder verwachtingen de stad in. Allereerst naar De Spieghel waar het uit Ierland afkomstige Sisters speelt. Een beetje britpop en een flink teug shoegaze light. De gitarist wil duidelijk meer, maar wordt afgeremd door de zangeres annex bassiste, die nogal terughoudend is. Aardig bandje, ik ben ze morgen vast alweer vergeten. Even naar boven waar Fins meisje speelt met een synthesizer, een drumstel en veel loops. Ze noemt zichzelf The Hearing en ze weet te melden dat ze net een nieuwe tattoo heeft, want tijdens iedere buitenlandse tour laat ze een nieuwe zetten. Van een afstandje te zien houdt ze vooral van lelijke tattoos. Na drie liedjes slaat de verveling genadeloos toe en is het flesje bier ook al leeg. Tijd om naar het Grand Theatre te gaan. Daar speelt Mammút. Uit IJsland. Het focusland van 2015.  Vrijwel iedere IJslander speelt in een band. Alleen hele tegendraadse IJslanders doen dat niet. Waren deze IJslanders maar tegendraads, want Mammút weet een enorm bombastische variant van postpunk te maken met veel theatrale gebaren. Het is lachwekkend, bespottelijk en na een paar liedjes verlaat ik proestend het pand. Het dieptepunt hebben we al gehad. Vanaf nu kan het alleen naar beter gaan. Alhoewel?

 

Eerst kom ik een hoogblonde nicht tegen in het News Café. Hij kirt en danst op wat zielloze elektronica. Dat is het eigenlijk.  Als waarschuwing zal ik zijn naam hierbij vermelden: Asbjørn. Vermijden. In Huis De Beurs zeuren vier meisjes de hele set over het geluid, het volume, niets is goed in hun oren. Wellicht hadden ze iets meer tijd kunnen besteden aan het oefenen op hun liedjes. De gitaarliedjes van Hinds zijn namelijk enorm gammel, maar dat hebben deze vier trutjes niet door. Op de naar de volgende. Goede naam: Vök. Donkere elektronica ontmoet postrock en pikt onderweg een verdwaalde saxofoon op. Vök is een beetje vreemd,  eigenzinnig en bij vlagen soms zelfs spannend. Ik haal bijna het einde van de set, maar kies voor het heftige werk dat even verderop speelt. God Damn heeft dit duo en deze harige mannen blazen met het eerste liedje alle voorgaande bands van deze avond weg. Een beest van een drummer, die alles hard raakt en steeds voor de zekerheid nog een paar extra tikken uitdeelt en een zanger/gitarist die schreeuwt, maar vooral zijn gitaar doet brullen. Die de ene na de andere snoeiharde riff speelt en de naam van de band eer aan doet. God Damn redt de eerste Eurosonicavond. God Damn!

Donderdag 15 Januari 2015 at 2:18 pm Geen reacties

traumahelikopter @ Vera

Een feestelijke aangelegenheid gisteravond in Vera. Ter gelegenheid van de release van de allereerste splitsingle met daarop een live-opname van een Veraconcert. Aan de ene kant van de single staat een liedje van together Pangea, aan de andere kant laat traumahelikopter een Jesus And Mary Chain-cover horen. Dj's van diverse pluimage zorgen voor de muzikale omlijsting en traumahelikopter treedt na de singlepresentatie op in de kelderbar. Die kelder stroomt binnen enkele minuten helemaal vol en de band speelt uiteraard die ene cover, maar laat ook ruimte voor nieuwe liedjes en een gedreven versie van één van de vele voorbeelden van traumahelikopter: The Replacements. Hun Bastards Of Young klinkt alsof traumahelikopter het liefst had gezien dat het liedje door henzelf was gemaakt. Voor zover de ruimte het toelaat onstaat er alras een moshpit en zijn er meerdere aanwezigen die met hun navel het plafond weten aan te raken. Ook zanger/gitarist Mark gaat zich er dan mee bemoeien en geeft zijn gitaar aan één der fans die vooraan staat. traumahelikopter: van het volk en voor het volk.

Zondag 11 Januari 2015 at 10:15 pm Geen reacties

Hot Box 1974-1994 - Destroy All Monsters

Destroy All Monsters is zo'n band die een legendarische status heeft, maar waarbij het voor mij altijd onduidelijk is gebleven waarop die status is gebaseerd. Als men blijft herhalen dat een band legendarisch is, wordt desbetreffende band dat vanzelf. De kleren van de keizer. Het is in ieder geval niet gebaseerd op de vele releases van de band. Met een cassette en handvol singles is dat erg overzichtelijk. Wellicht dat de optredens spraakmakend waren. Al heb ik ook hier de indruk dat de rauwe werkelijkheid een stuk minder indrukwekkend is dan de overlevering ervan. Tijdens het eerste optreden maakte de band gebruik van een viool, een saxofoon, een stofzuiger en een koffiepot. Daar scoor je natuurlijk wel een paar punten mee om uiteindelijk een legendarische band te mogen worden genoemd, maar of het genoeg is? Dat was in 1973. Vervolgens volgt een periode waarin de band zich meer toelegt op performance art, dan op rock 'n roll. Meer vorm dan inhoud. Een stuk interessanter wordt het als in 1977 Ron Asheton zich ermee gaat bemoeien. Je weet wel, de gitarist van The Stooges. Op dat moment begint Destroy All Monsters te klinken als een dodelijke en destructieve rockband uit Detroit. Die twee gezichten van de band worden beide belicht op de 31 tracks tellende verzamelaar Hot Box 1974-1994. Uitgebracht door Munster Records, die het wel toevertrouwd is om een mooi overzicht met daarbij de juiste verhalen te verzamelen en uit te geven. Na 1994 wordt de band ineens productief en verschijnen er nog wat platen. Destroy All Monsters, eerder invloedrijk dan legendarisch.

 

Oor: Bored - Destroy All Monsters

Zaterdag 10 Januari 2015 at 02:57 am Geen reacties

Top 20

We gaan een lijstloze periode tegemoet. Vandaar nog snel even een lijstje met de twintig meest beluisterde bands van het afgelopen jaar volgens mijn Last.fm. Een vertekend beeld, want ik luister weer vaker muziek op mijn stereo dan via iPod en pc. The Brian Jonestowm Massacre voor het derde achtereenvolgende jaar op nummer 1.

 

01 The Brian Jonestown Massacre
02 The Jesus and Mary Chain
03 Ramones
04 traumahelikopter
05 Ty Segall
06 Thee Oh Sees
07 together PANGEA
08 Black Lips
09 Straight Arrows
10 Protomartyr
11 The Fresh & Onlys
12 Joy Division
13 David Bowie
14 Lee "Scratch" Perry & The Upsetters
15 The Achtungs
16 Reigning Sound
17 Wand
18 Iceage
19 The Saints
20 Spacemen 3

Zaterdag 03 Januari 2015 at 8:44 pm Geen reacties

Sue (Or In A Season Of Crime) - David Bowie

Omdat ik een spacecadet ben en Bowie mijn commander is, is het laatste woord dit jaar aan David Bowie. In 2014 verscheen de zoveelste volstrekt overbodige verzamelplaat in liefst vier verschillende formaten, maar gelukkig ook twee nieuwe liedjes. Op een 10" notabene, die eruit ziet als een 78 toeren plaat. Sue (Or In A Season Of Crime) is een lang jazznummer waarbij Bowie zijn stembanden weer een beetje verder oprekt. Hij doet net iets te veel zijn best om over te komen als de zanger met die prachtige stem. Op de b-kant met titel 'Tis A Pity She Was A Whore gaat het er iets anders aan toe. Bowie laat wat meer experimenten toe en dan is hij op zijn best. Durft tegen het valse aan te zingen en het blijft tijdens 'Tis A Pity She Was A Whore ongewis hoe het liedje zal gaan eindigen. Eindelijk weer en Bowieliedje waar hij zelfs ook niet lijkt te weten wat hij er mee aan moet. Dat we van Bowie geen klassiekers meer mogen verwachten is al jaren duidelijk, maar als hij zo nu en dan twee van dit soort liedjes loslaat heb ik daar vrede mee.

 

Oog & oor: Sue (Or In A Season Of Crime) - David Bowie

Woensdag 31 December 2014 at 3:57 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed