Turn Out Your Sockets - Bad Vision

Bad Vision heeft ondertussen al tweemaal in de ORKZ-bar in Groningen gespeeld. Beide keren voor niet erg veel publiek en ook in de rest van het land wordt er niet warm gelopen voor deze Australische band. Merkwaardig, want Bad Vision heeft de juiste houding op het podium en meer dan een dozijn sterke songs. Turn Out Your Sockets is de tweede lp. Over de eerste was ik redelijk enthousiast (voor mijn doen), Turn Out Your Sockets doet er iets voor onder. Het manische van het debuut is op zeker de helft van de liedjes verdwenen en maakt voorzichtig plaats voor acceptatie en misplaatste realiteitszin. De band lijkt zo waar over menselijke trekje te beschikken. De cynische ondertoon blijft volledig intact en er is ruimte voor een jengelend uitstapje richting country. Dit geheel wordt uiteraard verpakt in de ietwat onbehouwen aussie-style, waardoor de lp na een paar keer draaien langzaam begint te beklijven. Uiteindelijk weet Bad Vision toch weer een sterke mix af te leveren van Australische en Amerikaanse punk. Op de beste momenten, en daar zijn er op Turn Out Your Sockets best veel van, klinkt Bad Vision als een gecorrumpeerde versie van The Marked Men. Wel jammer dat tegen het einde van de plaat de boel genadeloos inkakt. Bad Vision weet daardoor met deze tweede lp niet volledig te overtuigen. Toch aanschaffen? Check de site van het Duitse label Adagio 830 Records.

 

Oog & oor: Goons - Bad Vision

Zondag 26 Juni 2016 at 12:57 am Geen reacties

Bonnie St. Claires + Low Point Drains @ Vera

Een half uur lang heb ik een nieuwe favoriete meidenband. Dat half uurtje wordt in de kelderbar van Vera volgespeeld door The Bonnie St. Claires. Vier blond bepruikte dames spelen opvallend nuchter een vrijpostige garargerockset. Het geheel past precies in de categorie "wel leuk, maar verder niets bijzonders". Een stuk steviger gaat het er aan toe als Low Point Drains aan de beurt is. Het trio staat tot aan het kruis in een zompige greppel vol garagerock en blues. Low Point Drains perst alles uit wat er in zit en als het er volledig doorheen zit, wordt er nog één liedje tegen het lage plafond van de kelder gekwakt. Daarna is het nog niet afgelopen, want volgt er een Trash Can Night met twee dj's, waarbij alles wat er ooit aan dansbare rock 'n roll  gemaakt is in sneltreinvaart de revue passeert.

Zondag 19 Juni 2016 at 8:18 pm Geen reacties

Listen To The Painters - G.W. Sok

Een jaar of dertig moet hij de zanger geweest zijn van The Ex. Niet zo gek dat ik hem vooral daarvan ken. Halverwege de jaren '80 had ik een serieuze The Ex-periode. Pokkeherrie en Too Many Cowboys schallen ook anno 2016 nog uit de speakers in huize Trash. Maar aan alles komt een eind, om er vreselijke dooddoener tegenaan te gooien, zo ook aan de carriere van G.W. (Geiten Wollen) Sok bij The Ex. Niet dat Sok, geboren Jos Kleij, lekker met pensioen is gegaan om als oude punker hoofdschuddend de nieuwe generatie punks vanaf de zijlijn van commentaar te voorzien. Hij heeft ondertussen in zoveel bands gezeten/aan projecten mee gedaan dat hij zelf ondertussen ook het overzicht moet zijn kwijt geraakt. In dat licht bezien is deze cd een futiele poging enige orde in de chaos te scheppen, maar wel een welkome poging. Veertien liedjes staan op deze cd en van de meeste bands had ik nog nooit gehoord. Aan diversiteit geen gebrek. De gemeenschappelijke factor is dat G.W. Sok een vocale bijdrage levert. Van rammelpunk tot rammeljazz. Gebroedelijk staan ze naast elkaar. Listen To The Painters heet het geheel. Een impressionistisch werk met vele surrealistische kartelranden in een sociaalrealistische context. Hier te bestellen.

 

Oor: Listen To The Painters - Two Pin Din

Donderdag 16 Juni 2016 at 8:34 pm Geen reacties

Royal Headache @ Vera

Een paar jaar geleden werd de Europese tour van Royal Headache afgelast. Het heeft dus even geduurd voordat de Australische band eindelijk naar Groningen komt. Iets waar lang naar uitgekeken is. In de praktijk valt zoiets dan uiteindelijk altijd tegen. Hoewel Royal Headache een prima set speelt, wordt nooit een euforisch hoogtepunt bereikt. Tot zover de tegenvaller. Het duurt even voordat de juiste verhouding tussen distortion en de soulstem van zanger Shogun gevonden wordt, maar na een paar liedjes is die balans er. Vanaf dat moment is eigenlijk ieder liedje raak. Ook de paar nieuwe songs die door de band worden gespeeld. Shogun heeft de naam lastig en onvoorspelbaar te zijn, maar is vooral erg intens en blijkt na afloop een hele sympathieke man te zijn, na een goed gesprek over Australische undergroundbands. Royal Headache is live niet net zo goed als op plaat, maar dat kan ook te maken hebben dat beide lp's van de band van belachelijk hoog niveau zijn. Dit concert van Royal Headache in Vera, waar niet alleen door mij lang naar is uitgekeken, zal hoog eindigen in het lijstje van concerten die dit jaar het meeste indruk hebben gemaakt.

Zaterdag 11 Juni 2016 at 11:13 pm Geen reacties

Ash & Ice - The Kills

Ik zit even niet op te letten en dan verschijnt er ineens een nieuwe plaat van The Kills. Ik dacht dat het duo er na Blood Pressures uit 2011 de brui aan had gegeven. Waarom zou je doorgaan als je al vier prima platen hebt gemaakt? Toch mooi dat er met Ash & Ice een vijfde is gekomen. Niet dat deze release leidt tot nieuwe inzichten. Feitelijk is het een herhaling van zetten. De coole treurigheid van zangeres Alison "VV" Mosshart  is nog steeds volledig intact, gitarist Jamie "Hotel" Hince heeft het nog steeds in zich om kekke licks en riffjes uit zijn gitaar te toveren. Ergens tussen zijn eerste peuk in de ochtend en het ontbijt levert hij die op uiterst nonchalante wijze af. Daarnaast is er wat gepriegel met elektronica en een pianoballad. Allemaal bekend terrein. Je zou bijna denken dat The Kills op de automatische piloot een nieuwe plaat heeft gemaakt, maar dat is niet zo. Zowel Mosshart als Hince hebben de afgelopen vijf jaar wat tegenslag gekend, waardoor de plaat ook enige therapeutische waarde krijgt. The Kills perst de sinaasappel tot de laatste druppel uit. Laat Ash & Ice dus maar de laatste plaat zijn van The Kills. Hierna kan het alleen maar bergafwaarts gaan en in het geval van The Kills verdient dat geen verdere aanmoediging.

 

Oog & oor: Doing It To Death -  The Kills

Woensdag 08 Juni 2016 at 9:45 pm Geen reacties

The Night Has A Thousand Eyes - Chicken Diamond

Je zou bijna de geschiedenis willen herschrijven. De Blues komt niet uit het zuiden van de U.S. van A., maar uit Frankrijk. Daar komt Chicken Diamond namelijk vandaan. Een one-man band die een heerlijk stoofpotje blues heeft bereid. En passant kiepert hij er op weinig subtiele wijze flinke hoeveelheden rock 'n roll doorheen waarvan de uiterste verkoopdatum reeds lang is gepasseerd. Het geheel laat hij enkele uren pruttelen, zodat hij voldoende tijd heeft om zijn drankvoorraad aan te vullen om zich vervolgens alvast flink in te gaan drinken. Bij ieder liedje lijkt het alsof een andere persoonlijkheid even bezit neemt van Chicken Diamond. Vooral zijn rauwe stemgeluid is constant aan verandering onderhevig. Ondertussen draait hij de kraan met distortion steeds verder open. Halverwege The Night Has A Thousand Eyes komt ook wijlen Jeffrey Lee Pierce een kijkje nemen. Zoveel paranoïde blues maakt een mens nou eenmaal nieuwsgierig. Chicken Diamond kwijt zich uitstekend van zijn taak, de Gun Club cover Ghost On The Highway staat als een huis. Je kan je tot Beast Records wenden voor The Night Has A Thousand Eyes. Je nachten zullen nooit meer hetzelfde zijn en van nachtrust zal weinig sprake zijn. Je bent gewaarschuwd.

 

Oog & oor: Slow Wave Sleep - Chicken Diamond

Zondag 05 Juni 2016 at 2:01 pm Geen reacties

Dirty Fences + Fifty Foot Combo @ De Zwarte Ruiter

Voor je het weet is er een traditie geboren. Vorig jaar proefde ik al aan het Haagse Sniester festival. Afgelopen weekend liep ik er weer rond. Tussen al het bier en een heuse Rage Against The Machine tribute band (ik bleek de enige in de zaal die het een erg matige vertoning vond) vielen twee bands in positieve zin op. Allereerst Dirty Fences. Niet toevallig uit New York, want de punk 'n roll van de band is doordrenkt van Ramones. Uitstekende band om met je ene vuist in de lucht te zwaaien en met de ander een groot glas bier vast te houden. Dat laatste lukte niet toen Fifty Foot Combo speelde. Het achterste gedeelte van De Zwarte Ruiter veranderde in een wild dansende massa, waar de bandleden ook regelmatig in te vinden waren. Fifty Foot Combo: al ruim 20 jaar wilde, Belgische garagesurf van de bovenste plank.

Woensdag 01 Juni 2016 at 7:24 pm Eén reactie

Last Beat Of Death - Sick Thoughts

Het overkomt me nog maar zelden. Een band zien en binnen vijf minuten fan worden. De laatste keer was jaren geleden in Vera. The Black Angels maakte toen grote indruk op me. Dit jaar overkwam me eerder dit jaar enkele tientallen meters verder in dezelfde straat. In De Gym speelde Sick Thoughts en ik was direct om. Lees hier maar waarom. Bij deze lp van Sick Thoughts is het niet anders. Tien garagepunksongs in een hoge versnelling, vette distortion, een drummer die alles raakt wat er in zijn buurt kom en een strot waaruit de ontaarde teksten worden gespuugd. Grootse garageklasse wordt gepresenteerd door middel van een alles vernietigende punkhouding. Al dit fraais komt uit de verdorven geest van Drew Owen. De grondlegger van Sick Thoughts en ongekroonde koning van de garagepunk. Hij is nog maar negentien jaar oud, waardoor me nog veel van hem mogen gaan verwachten. Het slechte nieuws? Er zijn slechts 300 exemplaren beschikbaar van deze op Goodbye Boozy Records en In The Shit Records verschenen lp. Kijk je platenboer dus heel lief aan als je naar Sick Thoughts vraagt. Wellicht is er nog een vergeten expemplaar voorhanden. Ook al stammen de meeste opnames uit 2014, deze lp van Sick Thoughts is met gemak de garagepunkplaat van 2016.

 

Oor: Lose Control - Sick Thoughts

Donderdag 19 Mei 2016 at 11:00 pm Geen reacties

Woman On A Wall - Head On

Is die naakte mevrouw zich aan het verstoppen of moet dit een verleidelijke pose voorstellen? Luisteren naar Woman On A Wall van Head On levert geen eenduidig antwoord op. De Franse garagerockers zijn diep het moeras buiten Rennes ingetrokken en hebben een enorme swampy sound gecreëerd. De naam van de band is voor de helft afkomstig van de film Head On uit 2004. Eén van de vele films waar ik de tijd voor zou moeten nemen om naar te kijken, maar waar het nooit van schijnt te komen. De andere helft komt van een lied van The Stooges. Van die band is niet zoveel te merken op Woman On A Wall. Het duo grijpt terug naar het swampgeluid van Australische band uit de jaren '80. Ter afwisseling komen er ook een paar verknipte ballads langs. De zanger croont, maar ontbeert de zangkwaliteiten om een blijvende indruk achter te laten. De luisteraar daadwerkelijk raken, zit er niet in. Vergeleken met de vorige plaat van Head On klinkt de band niet alleen stabieler, maar ook een stuk braver. De klanken op Woman On A Wall hebben de tijd nodig voordat er sprake is van enige impact. Een vergelijking met een femme fatale uit een film noir ligt voor de hand. Uiteindelijk zwicht ik heel voorzichtig voor deze plaat en blijkt de dame op de hoes dus toch een verleidelijke pose aan te hebben genomen. Een langdurige affaire zit er echter niet in.

 

Oor: White - Head On

Maandag 16 Mei 2016 at 7:57 pm Geen reacties

Earthquake! - The Sensational Second Cousins

Vol enthousiasme staat het duo op de hoes met op de achtergrond het Drentse landschap en vlak voor de beide achterneven een hek. Even is het onduidelijk waarom dat hek daar staat, maar na een paar minuten luisteren naar de debuut lp van The Sensational Second Cousins blijkt dat hek er te zijn ter bescherming van de luisteraar.  The Sensational Second Cousins uut Klazienaveen loopt namelijk flink te fucken met rockabilly uit lang vervlogen tijden. Alle rauwe rockabillyhelden komen op Earthquake! aan de beurt. De plaat lijkt op een flink uit de hand gelopen reünie van al dat rockabillygeweld, waarbij de achterneven niet alleen de drankvoorraad er in een recordtempo doorheen jagen, maar bovenal het rock 'n roll vuurtje flink opstoken. Hasil Adkins, Eddie Cochran, Buddy Holly en consorten zouden allemaal goedkeurend knikken bij het horen van Earthquake!. Ondertussen cultiveert het duo het primitivisme. Zang, gitaar en een uitgekleed drumstel en toch een hele gevarieerde rock 'n roll plaat maken. Deze Drenten lukt dat met speels gemak en een geduchte portie geestdrift. Zelfs de verdwaalde saxofoon komt op het juiste moment als troef op tafel en maakt als dank voor bewezen diensten een flinke smak tegen de muur. The Sensational Second Cousins voor al uw rock 'n roll feesten!

 

Oor: Allnighter - The Sensational Second Cousins

Donderdag 12 Mei 2016 at 11:11 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed