Bucking - Reverse Cowgirls

Op de achterzijde van de fraai vormgegeven hoes staat de nodige info. Hier worden onder meer alle instrumenten opgenoemd die op Bucking worden gebruikt. Het enige dat ontbreekt is de duct tape. Die moet namelijk gebruikt zijn om het rammelende geheel bijeen te houden, al speelt de staande bas spelende Harry Kingma hier ook een niet uit te vlakken rol in . Het Groningse trio, dat verder bestaat uit Michiel Hoving (ook bekend van Varkentje Rund en de Sixtyniners) en Joost Dijkema (voorheen van het geniale Loud Squirt) moet heel wat rollen naar de studio gebracht hebben. Je ziet ze zo over de Groningse prairie rijden in een oude, roestige Amerikaanse auto, die zijn beste tijd reeds lang gehad heeft. De achterbank vol bier, instrumenten en dus die duct tape. Voor vrouwen is op die achterbank geen plaats. Die hebben in de liedjes die op Bucking voorkomen hun beste jaren al enige tijd achter zich liggen. Zijn dusdanig uitgedijd en afgedankt dat alleen de Reverse Cowgirls er nog oog voor hebben. Naast deze vrouwen is er op Bucking ook plaats ingeruimd om de ongezonde obsessie met kippen de revue te laten passeren. Voor het overige is het in de betere countrytraditie natuurlijk een lang tranendal van mislukte liefdes en levens die in puin liggen. Dat laat onverlet dat het trio kan spelen en naast country ook een niet misselijke hoeveelheid folk, rockabilly en punk loslaat, waardoor Bucking een moorddadige fucked up country trash plaat is geworden.

 

Oor: Damn The Damage - Reverse Cowgirls

Dinsdag 16 September 2014 at 8:58 pm Geen reacties

Uncontrollable Urge Festival

Het voordeel van het chronische overschot aan veilige, gladde bands die zich meer bezig houden met hun hypotheek dan met rock 'n roll, is dat er vroeg of laat een tegengeluid te horen is. Ergens ondergronds waar de mensen hun huursubsidie besteden aan bier en goedkope bands. In het geval van de eerste editie van het Uncontrollable Urge Festival bands met een hoog garagerockgehalte, die heel toepasselijk in het Groningse Viadukt spelen terwijl de auto's over hen heenrijden. De eerste twee bands mis ik wegens verplichtingen elders (lees: op de bank naar voetbal kijken), dus mijn beginpunt is JC Thomaz And The Missing Slippers. Hele rommelige garagerock, waar soms het vuur ontbreekt, maar zodra het tempo iets omhoog gaat een steeds betere indruk weet te maken. Alleen ligt het tempo bij de meeste liedjes net even te laag. Van een laag tempo hebben de Australiërs van Straight Arrows geen last. Die knallen er direct vol in. Overladen de krappe zaal met fuzz en reverb. Gaan keer op keer over de kop, maar de liedjes blijven onder alle omstandigheden overeind. Dubbele zang, dubbele gitaar en een driedubbele overwinning. Dit optreden van Straight Arrow overtreft hun toch al niet misselijke twee plaat Rising met gemak. Hoogtepunt van het jaar!? Niet veel later zie ik ineens Jack Oblivian bij de bar staan. Zijn begeleidingsband The Sheiks gaat straks spelen. Grote kans dat hij nog een paar liedjes meespeelt. Die paar liedjes wordt een halve set. Eerst beukt The Sheiks zich een weg door hun eigen strakke punkwereld. Grote haast, geen tijd om een applaus in ontvangst te nemen, snel door naar het volgende liedje. Pas als Jack Oblivian zijn gitaar inplugt en de zang voor zijn rekening neemt is er ruimte voor enige nuance en wordt hun punkmuziek onder handen genomen door de nodige Memphis based rock 'n roll. Wat een opperbeste show oplevert die aansluit bij een dito festival.

Zondag 14 September 2014 at 11:14 pm Geen reacties

Daniel Romano + Reverse Cowgirls @ Vera

Links en rechts doken er steeds vaker zeer lovende berichten over Daniel Romano op. Een countryzanger die de mensen in het hart weet te raken. Om eenzelfde ervaring op te doen betreed ik deze vrijdagavond de trappen van Vera. Er blijken meer mensen voor het countryfenomeen gekomen te zijn. Als Romano's band het podium betreedt blijkt het aantal cowboyhoeden slechts op één te staan. Tegenvaller. Dit wordt echter ruimschoots gecompenseerd door het aantal vrouwen in de band: drie stuks. Ze blijken nogal braaf te zijn en dat geldt ook voor Romano zelf. Trage smartlappen vullen de ruimte en al snel kan ik het ene liedje niet meer van de ander onderscheiden. Ik word meerder malen aangestoten omdat ik hard sta te gapen. Het houdt me weer even bij de les. Voor even, want niet veel later heeft Daniel Romano het wonder verricht: ik ben staande in slaap gevallen tijdens zijn optreden... Dat terwijl de avond zo goed was begonnen. Het Groningse countrytrashtrio Reverse Cowgirls presenteert als voorprogramma van Daniel Romano haar debuut LP. Over deze plaat later meer. Van de drie mannen staat er slechts één. Hij moet wel, want de bas die hij in zijn handen houdt is erg groot. De andere twee, Michiel Hoving en Joost Dijkema, zitten. Spelen op gitaar, banjo, mondharmonica en drums en kletteren het ene na het andere geperverteerde countryliedje richting de zaal. Het leuke van Reverse Cowgirls is dat het trio de grenzen van country opzoekt, bij folk, funk en punk uitkomt en dit alles speelt alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Wat blijkt, we hebben die Daniel Romano helemaal niet nodig, we hebben Reverse Cowgirls namelijk al.

Zaterdag 13 September 2014 at 3:41 pm Geen reacties

Apple Bonkers - Joel Gion

Aan het begin van de zomer had ik na afloop van een set een gesprek met een collega dj. Het ging onder meer over het chronische gebrek aan werkelijk coole hedendaagse rockhelden. Al snel waren we het eens over de meest coole 'rockster' van de afgelopen jaren. Dat moet zonder twijfel Joel Gion zijn. Niemand staat zo cool, vol dedain, arrogantie en quasi ongeïnteresseerd twee uur lang op een podium. Tijdens die twee uur gebruikt hij zijn tamboerijn en soms, heel soms waagt hij het om een paar regels te zingen. Dat is het dan. Toch staat hij erbij alsof The Brian Jonestown Massacre volledig om hem draait en in zekere zin is dat ook zo. Een fenomeen, die Joel Gion. De zomer is nog niet eens voorbij en Gion heeft zijn eerste soloplaat uitgebracht: Apple Bonkers. Met deze plaat wijkt Gion niet veel af van het geluid van The Brian Jonestown Massacre. Apple Bonkers is een zonderling heerlijke plaat geworden. Mede dankzij de medewerking van een groot aantal bevriende muzikanten. Ondertussen jat Gion schaamteloos van onder andere David Bowie (The Man Who Sold The World) in het nummer Radio Silence, maar onbewogen als hij is, komt hij ook hier mee weg. Door schade en schande wijs geworden eindigt hij Apple Bonkers met een voor hem wel erg vaderlijk advies: Don't Let The Fuckers Bring You Down. Zo is het maar net! Van mij mag Joel Gion in al zijn coolheid over een paar jaar nog een soloplaat maken. Nog meer hoop ik hem snel weer met zijn pedante pose weer twee uur lang met de tamboerijn te zien spelen als middenpunt van The Brian Jonestown Massacre.

 

Oog & oor: YES - Joel Gion

Dinsdag 09 September 2014 at 8:25 pm Geen reacties

Ganglion Reef - Wand

Hij kwam abrupt uit de lucht vallen. Had een lange reis door de ruimte gemaakt en landde met een enorme dreun, die nog lang nagalmde, op Planet Trash. De debuut LP van Wand. De  interstellaire stofwolken als gevolg van de harde landing van Ganglion Reef zijn echter nog lang niet opgetrokken. Deze band uit Los Angeles bouwt een surrealistische wereld op en laat die, puur om aan het eigen gerief te komen kort daarna met nog meer gemak ontploffen. Ganglion Reef zit barstensvol effecten, brengt zwaar aangezette gitaren samen met catchy melodieën en is dermate spaced out dat het nauwelijks te bevatten is voor het menselijke brein. Wand laat iedere band die ook maar in de verste verte flirt met psychedelica in eerste instantie verbleken, om ze vervolgens met een onverschillig armgebaar op superbe wijze weg te vagen. Precies op de momenten dat het niet meer mogelijk is blijkt Wand zichzelf toch bij ieder liedje meedogenloos te overstijgen. Sierlijk, ontwapenend, hypnotiserend en betoverend. Wand wordt op sleeptouw genomen door Ty Segall, heeft regelmatig met hem getourd. Ganglion Reef is verschenen op diens God? Records label en is onverwachts een van de mooiste platen van het jaar.

 

Oor: Ganglion Reef - Wand

Zaterdag 06 September 2014 at 12:51 pm Geen reacties

Manipulator - Ty Segall

De single Feel, die als voorproefje van de nieuwe Ty Segall plaat Manipulator geldt, doet al vermoeden dat Segall alle stijlen die hij op voorgaande platen heeft gebruikt bij elkaar heeft gegooid om er een wervelend geheel van te maken. Zoals we gewend zijn neemt Ty Segall garagerock heel losjes als uitgangspunt, maar vliegt vervolgens alle kanten op. Eindelijk heeft hij zichzelf eens alle tijd gegund om een plaat op te nemen en pakken alle keuzes voor de verandering eens goed uit. Het levert zeventien liedjes op en ruim 55 minuten vol met rock 'n roll gelukzaligheid. Segall kiepert als een rockgod uit lang vervlogen tijden de ene na de andere destructieve riff uit over de door hem geschapen wereld vol hardrock, glamrock en psychrock. Destructie is in de kern natuurlijk heel makkelijk, Segall weet zich vlak voordat er geen weg meer terug is, iedere keer precies op tijd te beheersen. Speelt als het ware met rock uit de jaren '60 en '70 en rekt sans gêne de grenzen steeds verder op. Een gave waarmee hij zijn informele goddelijke status eens te meer bevestigt. Hij weet op de juiste momenten weer op adem te komen met een paar relatief rustige liedjes, waarbij zelfs een blik strijkers voor wordt opengetrokken. Het is waar, Manipulator is het voorlopige hoogtepunt van Ty Segall.

 

Oog & oor: Manipulator - Ty Segall

Zondag 31 Augustus 2014 at 1:34 pm Geen reacties

Changing Shape - Head On

Een plaat uitbrengen, die Changing Shape noemen en vervolgens ieder liedje net even anders laten klinken. Daar is over nagedacht, maar gelukkig niet te veel. Opener en titelnummer doet denken aan een brakke versie van een Fatal Flowers nummer uit de jaren '80. Al twijfel ik of Head On ooit van Fatal Flowers heeft gehoord. Andersom zal dat vermoedelijk trouwens ook niet het geval zijn. De Fransen gaan er met het tweede liedje heel anders tegenaan. Rock In My Bones klinkt lekker rauw, de zanger zet zijn cavemanstrot op en een saxofonist blaast vervolgens alles omver. Dit vraagt om meer! Head On schakelt moeiteloos tussen midtempo- en uptemponummers en weet zelfs te ontroeren met She's Gone, een prachtige countrynoirduet. Head On mag dan uit Rennes komen, de band doet behoudens het Franse accent vooral denken aan bands uit de Australische punkscene eind jaren '70/begin jaren '80. Changing Shape zal niet zo snel in een Nederlandse platenzaak te vinden zijn, voor aanschaf kan daarom worden uitgeweken naar de site van Beast Records. Een label waar wel vaker platen verschijnen van bands die zich aan de periferie van de Franse garagescene bevinden. Zo veelzijdig als Head On zijn er echter maar weinig.

 

Oor: Rock In My Bones - Head On

Woensdag 27 Augustus 2014 at 5:28 pm Geen reacties

Rising - Straight Arrows

Owen Penglis kreeg gedonder met de buren. Geluidsoverlast. Als oplossing bouwde hij achter zijn huis een goed geïsoleerde studio en begon met zijn band Straight Arrows met het opnemen van hun tweede plaat. De eerste plaat had nogal wat tijd nodig om in Europa officieel uit te komen, met opvolger Rising zijn de zaken beter geregeld. Op alle fronten overtreft Rising namelijk zijn voorganger. De Australiërs hebben het voor elkaar gekregen een voortreffelijke garagerockplaat te maken die van de fuzz, reverb, primitief gedrum en meezingbare koortjes aan elkaar hangt. Dit alles is met een jaloersmakend nonchalance op de plaat geslingerd. Heel Rising kent in alles een uitmuntend getimede slordigheid. Een bedrevenheid die we de laatste jaren vooral bij een band als Black Lips hebben mogen bewonderen. Straight Arrows doet met Rising de eerder dit jaar uitgekomen plaat Underneath The Rainbow van Black Lips ernstig verbleken. Op vrijwel ieder nummer gaat  een verwoestend mooie gitaar de strijd aan met het kokhalzende popgevoel van de andere bandleden. Rising is het moment vlak nadat je een halve stapavond hebt uitgekotst en het besef langzaam doordringt dat er ineens weer voldoende ruimte is om nog uren door te brengen met drank, goedkope drugs, luide muziek en steeds schaarser geklede dames die er nog slechter aan toe zijn dan jezelf. De volgende dag is zo'n nacht nog slechts een vage en pijnlijke herinnering, terwijl Rising keer op keer in een al dan niet benevelde staat kan worden herbeleefd. Straight Arrows is volgende maand in ons land. Gaat ze zien en koop deze plaat!

 

Oog & oor: Petrified - Straight Arrows

Woensdag 20 Augustus 2014 at 5:19 pm Geen reacties

Clear Lake Forest - The Black Angels

Het begon als een sympathiek initiatief om de lokale platenzaak in steeds moeilijk wordende tijden te ondersteunen en onder de aandacht te brengen. In korte tijd is die hele Record Store Day echter een melkkoe geworden waarin honderden special releases het daglicht zien en waar de liefhebber een fiks bedrag voor mag betalen om het in huis te halen. Zo gaat het al sinds het ontstaan van rock 'n roll, zoals zo fraai is beschreven in het in 2002 verschenen boek Rock it!!! Een race met de duivel van Robert Van Yper. Er is maar een manier om te laten weten dat de lol eraf is en dat is om er niet aan mee te doen. Vandaar dat ik de EP van The Black Angels die speciaal voor Record Store Day was uitgekomen links heb laten liggen. Zo speciaal blijkt die release echter niet te zijn, want een paar maanden laten is Clear Lake Forest in een grotere oplage en op cd uitgebracht. Ook de zeven liedjes laat The Black Angels horen dat er weinig speciaals aan de EP valt te ontdekken. The Black Angels speelt bijna op de automatische piloot en de liedjes lijken op dezelfde wijze tot stand te zijn gekomen. Alleen Tired Eyes weet dit niveau te ontstijgen, is van toegevoegde waarde en behoort tot het mooiere werk van The Black Angels.

 

Oor: Tired Eyes - The Black Angels

Zaterdag 16 Augustus 2014 at 3:54 pm Geen reacties

Tino Frozen Angel - Roy And The Devil's Motorcycle

Ze leven in hun eigen universum. Drie broers die in eenzaamheid zijn opgegroeid in de Zwitserse bergen en daardoor behoorlijk verknipt zijn geraakt. Alsof ze pas ruimschoots na hun kleutertijd voor het eerst een andere persoon dan een familielid zagen. Een vreemdeling die door een ongelukkige samenloop van omstandigheden in het door inteelt aangetaste bergdorpje terechtkwam en waar sindsdien nooit meer iets van vernomen is. De broers namen zich voor dat zij bij de komst van een volgende vreemdeling helemaal zelf deze ongelukkige onder hun hoede zouden nemen. Hun dorpsgenoten kenden slechts moord en doodslag als reactie op alles dat vreemd was. Niet veel later kwamen de broers een verdwaalde Zwitserse wandelaar tegen die zij gevangen namen en hebben afgericht om als drummer van Roy And The Devil's Motorcycle te fungeren. Jaren later is deze band afgedaald naar het dal, nemen sporadisch platen op en touren zelfs kortstondig en met zichtbare tegenzin buiten de landsgrenzen. De laatste plaat betreft een heuse soundtrack van de film Tino - Frozen Angel. Een film over de eerste president van de Zwitserse Hell's Angels die een geheel eigen draai aan een film als Easy Rider weet te geven. Het geeft Roy And The Devil's Motorcycle ruim voldoende benzine om een hallucinerende plaat af te leveren. Blues, psychedelica en garagerock worden net als op hun vorige platen verknipt, verfrommeld en in schijnbaar willekeurige volgorde weer gepresenteerd. Alleen is Tino - Frozen Angel net als de Zwitserse broers nog vager geworden dan ze al waren.

 

Oog & oor: Tino - Frozen Angel - Roy And The Devil's Motorcycle

Dinsdag 12 Augustus 2014 at 12:47 am Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed