Een nieuwe plaat van David Bowie? Of wellicht een plaat van Bowie met nooit eerder uitgebracht materiaal, bij voorkeur uit de jaren '70? Niets van dat alles. De dubbel cd A Reality Tour is een registratie van Bowie's laatste tour uit 2003 en 2004. Daar was al een dvd van en nu zijn exact dezelfde nummers uitgebracht op cd. Toegevoegde waarde? Nul komma nul. Nou ja, er staan drie bonustracks op die niet op de dvd terecht waren gekomen. Voor het overige word je als Bowiefan met deze plaat een oor aangenaaid in een tijd waarin er nauwelijks nog iets relevants over de man te melden valt. Ja, hij leeft nog en zingt af en toe een paar regels mee op platen van bevriende muzikanten. Welterusten Bowie. Planet earth is blue and there's nothing I can do.
Nou kunnen de meeste hardcorebands mij gestolen worden. Eendimensionale meuk gemaakt door poseurs met een overschot aan testosteron en een chronisch gebrek aan relativeringsvermogen en humor. Nou bestaat het uit Californië afkomstige Pullout niet uit lachenbekjes. Veel humor is er niet te vinden op Eagles & Vultures, maar de plaat onderscheidt zich makkelijk van de standaard hardcoremeuk door een droge mix met andere stijlen. Samenvattend: oldskool streetpunk meets moderne hardcore. Enkele leden van Pullout zijn ook terug te vinden in het meer bekendere Monster Squad en hebben daardoor hun sporen al ruimschoots verdiend in de Californische punkscene. Geen poseurs derhalve, maar een band die een dozijn prima hardcorepunknummers met het juiste gevoel heeft opgenomen. Eagles & Vultures is Europa uitgebracht op het uit Duisburg afkomstige Razorblade label.
Vorig jaar miste ik het optreden van Madensuyu op Eurosonic. Het zaaltje was vol, zodat er voor mij slechts een plekje bij de uitgang overbleef waar ik de band wel kon horen, maar niet kon zien. Hetgeen ik hoorde, klonk veelbelovend. Gisteravond stond de band als voorprogramma van The Black Angels in Vera. Het duo begint sterk, maar een zittende zanger/gitarist komt de dynamiek van het geheel niet ten goede. Na verloop van tijd verslapt de aandacht dan toch een beetje. Daar is bij The Black Angels geen sprake van. Harde psychedelica, waarbij de altijd op de loer liggende eentonigheid geen kans krijgt vanwege de muzikale dynamiek. Jammer van dat rookverbod, want dit is bij uitstek een concert waar de nodige geestverruimde middelen voor enkele extra dimensies kunnen zorgen. De volgende keer zal ik een paar plakjes spacecake mee moeten nemen.
De donkere wolken op de hoes geven de sfeer van deze plaat goed weer. Voor een hele regenboog is geen ruimte, maar het stukje dat getoond wordt is afdoende om niet volledig te worden ondergedompeld in een verstikkende depressie. Toch voel ik me geen moment echt op mijn gemak tijdens het luisteren naar To Realize van Clipd Beaks. De band heeft het voor elkaar gekregen een lekkere sinistere plaat af te leveren. Een sinistere plaat die ook nog eens psychedelisch en bij tijd en wijle ronduit repetitief is. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, wordt er ook nog eens heerlijk geëxperimenteerd op To Realize. Hoewel er voorzichtig laagjes ambient worden gebruikt en de plaat maar liefst een uur duurt, gaat het toch geen moment vervelen. Af en toe doet de To Realize denken aan de laatste twee platen van Liars, al gaat het tempo geen moment in de hoogste versnelling. Het is Clipd Beaks vergeven. To Realize kan als spannende achtergrondmuziek gebruikt worden of als intense muzikale ervaring op de koptelefoon. Vooralsnog lijkt een tussenweg geen serieuze optie.
Over The Gun Club en Jeffrey Lee Pierce kan wat mij betreft niet genoeg gezegd en geschreven worden. Ik prijs me dan ook gelukkig dat ik The Gun Club meerdere malen gedurende de glorietijden heb mogen zien en horen spelen. In de jaren '90 werd het allemaal iets minder heftig en intens, maar ook de platen uit deze periode heb ik leren waarderen. In 1996 overleed Jeffrey Lee Pierce op 37-jarige leeftijd. Een paar jaar geleden kwam Cypress Grove, die met Pierce en Willie Love in 1992 een bluesalbum opnam, op zijn zolder een cassettebandje tegen waarop wat vage schetsen stonden van songs van Pierce. Het idee ontstond om bewonderaars van Jeffrey Lee Pierce deze schetsen te laten uitwerken. Het project nam drie jaar in beslag en het resultaat mag er zijn. Nick Cave, Mark Lanegan, Lydia Lunch, Debbie Harry en Dave Eugene Edwards zijn bewonderaars van het werk van de frontman van The Gun Club en zij, met nog enkele anderen, hebben in de vorm van We Are Only Riders een prachtig en waardig eerbetoon gemaakt. Missie volledig geslaagd.
Jello Biafra is de laatste tijd weer erg goed bezig. Niet zo gek lang geleden kwam hij samen met zijn nieuwe band The Guantanamo School Of Medicine met een knaller van een plaat getiteld The Audacity Of Hype. Een plaat die doet denken aan de hoogtijdagen van de Dead Kennedys. Een recensie vind je hier. Ook buiten de opnamestudio in Biafra erg actief met zijn label Alternative Tentacles. Naast platen van nieuwe bands verschijnen er op dat label ook regelmatig platen van bands uit vooral de jaren '80. Th' Inbred is zo'n band. Gedurende de jaren '80 is het bestaan van deze uit West Virginia afkomstige band mij ontgaan, gelukkig kan dat alsnog worden ingehaald met Legacy Of Fertility. Th' Inbred is van oorsprong een hardcorepunkband, maar weet tegelijkertijd ver over de grenzen van hardcore en punk heen te kijken. De band voegt namelijk een derde ingrediënt toe en haalt dat uit de jazzwereld. Maar wel met mate. Deze hardcorepunkjazz kent enkele zeer verrassende momenten. Het gehele oeuvre van Th' Inbred is terug te vinden op deze cd en voor de vinylfetisjisten op twee lp's.
In de zomer kon ik tijdens een paar dagen Antwerpen merken dat er daar leuke dingen gebeuren. In een straat zijn bijvoorbeeld meer goede platenzaken dan in de hele randstad bij elkaar. Daarnaast zijn er ook genoeg bands die niet lijden aan het gekunstelde Belgische kunstacademiesyndroom. Van die bands die zo moeilijk mogelijk proberen te doen, want het leven is ondragelijk en er tegelijkertijd zo nonchalant mogelijk proberen uit te zien (de dEUS-wannabees). Dat er in Antwerpen ook simpele en pretentieloze bands bestaan bewijst bijvoorbeeld The Gonks. De naam verwijst naar de harige poppetjes die vooral in de jaren '60 erg populair waren. Het zijn dan ook die jaren die de basis van The Gonks vormen. Op Float Yer Boat doet de band niets verkeerd. Een fijne mix van garagerock, beat, r&b, mod en een klein beetje soul. Vooral het orgeltje maakt het geluid van The Gonks helemaal af. Schijnbaar argeloos levert de band een bij vlagen meeslepend plaatje af.
Die paar dagen na Eurosonic kamp ik meestal met een lichte post-Eurosonic depressie. Ik doe dan meestal een willekeurige graai uit het gedeelte van de platenkast waar ik niet zo vaak meer kom. Immer op zoek naar klanken die ik een tijd niet gehoord heb en me opnieuw zouden kunnen raken. Langzaam maar zeker schuif ik dan door naar de stapel met nog te beluisteren platen die pas recentelijk zijn verschenen. Op die stapel ligt Hanging 'Round van The Tormentors. Deze plaat is weliswaar voor het eerst uitgekomen in 1967, dat is zelfs voor mijn tijd, maar recentelijk opnieuw uitgebracht. Van de leden van The Tormentors is niet veel bekend. Volgens mij is het niet eens duidelijk of ze nog in leven zijn. De plaat is opvallend veelzijdig. De rauwere garagerockklanken worden regelmatig ondergedompeld in harmonieuze samenzang en geheel in de geest van die tijd is de hoeveelheid psychedelica niet te versmaden. Hanging 'Round zorgt voor een half uur puur muziekplezier die mijn post-Eurosonic depressie zonder moeite doet verdwijnen.
Vooraf had ik er al een hard hoofd in en na een avond Oosterpoort bleek inderdaad dat de middelmaat regeerde. Het moest vooral leuk en gezellig blijven, geen gekke dingen doen en vooral niet buiten de lijntjes kleuren. Een vrij trieste conclusie en een oproep aan de programmeurs van Noorderslag om ook bands aan de line-up toe te voegen die misschien niet direct heel toegankelijk zijn, maar wel wat spannender en gevaarlijker zijn dan de voorgekauwde hap die gisteravond werd voorgeschoteld.
Even kort op een rijtje waar ik het over heb; Moss begint in de kleine zaal. Hele lieve jongens die geen vlieg kwaad doen en saaie muziek maken. Daarna Moke in de grote zaal. Een band die het voor elkaar krijgt dat ik er na anderhalf nummer al een hekel aan krijg. Wat een vreselijke poseurs. De Nederlandse emoscene wordt vertegenwoordigd door Destine; jongens die meer tijd aan hun kapsel besteden dan aan het oefenen op een goede riff. Bij Drive Like Maria valt er wel wat te genieten. Ouderwetse hardrock zonder greintje originaliteit, maar tenminste met vuur en passie gepresenteerd. Ook DeWolff wint de originaliteitsprijs niet, maar ook hier wordt het smeulende vuurtje langzaam maar zeker opgestookt, zonder dat het overigens ooit heftig gaat branden. Helemaal gezellig en leuk moet het bij Go Back To The Zoo blijven. Ik zak bij deze band langzaam maar zeker weg in een depressie en verkies de sneeuwstorm buiten boven nog meer Nederlandse middelmaat.
Wie wist zich wel te onderscheiden? Eigenlijk maar twee bands. Bettie Serveert had er hoorbaar zin in en speelde vol overtuiging, maar helaas was de band maar een half uur gegund. De ander band die ver boven de middelmaat uitsteekt is Kyteman met zijn bijzondere Hiphoporkest. Dit orkest bewijst dat autenciteit en originaliteit hand in hand kunnen gaan. Niet voor niets winnaar van de Popprijs. Twee bands dus, wat een magere score.
Op dag 1 niets bijzonders ontdekt, daar moet op dag 2 van Eurosonic verandering in komen. In Shadrak staat om 20.00 uur het Franse Clara Clara klaar om van start te gaan. Eerst moet echter de setlist doorgesproken worden. Snel schrijft de toetseniste de titels van de te spelen nummers op haar hand. Het tekent de charmante aanpak van de band. Alsof ze zo uit het oefenhok het podium zijn opgeduwd. Een beetje onwennig (help, er kijken mensen naar ons!) stuitert het trio door met prima nummers vol distortion.
Even verderop staat Creature With The Atom Brain. Logge psychedelische rock zonder verrassingen. Nog minder verrassingen kent het uit Tsjechië afkomstige Kill The Dandies!. Ik had deze band ingeschat om hoge ogen te gooien op Eurosonic, maar het blijkt vooral veel bombast te zijn met verdacht weinig inhoud. In Vera wordt het dan gelukkig een stuk beter. De Belgen van The Hickey Underworld weten wat beuken is en doen dat met volle overgave.
Nog steeds niets bijzonders ontdekt en de tijd begint te dringen. Serena Maneesh redt de avond met een hypnotiserende set vol krautrock, post-rock en new wave. Het hoogtepunt van twee dagen Eurosonic! De zanger zegt halverwege het optreden "Thank you for staying" en na afloop blijkt de helft van het publiek afgehaakt te zijn, maar mij konden deze 45 minuten niet lang genoeg duren.
Na afloop van het regelmatig geniale Serena Maneesh weer op weg naar Vera waar nog een staartje van een heftig And So I Watch You From Afar wordt meegepikt. Te weinig om er een echt goed oordeel over te kunnen vellen, maar wat ik hoorde klonk goed. Afsluiter van de avond The Low Frequency In Stereo kan vervolgens niet aan de hoge verwachtingen voldoen. De nummers duren te lang, zijn te voorspelbaar en laten de verveling en vermoeidheid toeslaan.
Een nieuwe plaat van David Bowie? Of wellicht een plaat van Bowie met nooit eerder uitgebracht materiaal, bij voorkeur uit de jaren '70? Niets van dat alles. De dubbel cd A Reality Tour is een registratie van Bowie's laatste tour uit 2003 en 2004. Daar was al een dvd van en nu zijn exact dezelfde nummers uitgebracht op cd. Toegevoegde waarde? Nul komma nul. Nou ja, er staan drie bonustracks op die niet op de dvd terecht waren gekomen. Voor het overige word je als Bowiefan met deze plaat een oor aangenaaid in een tijd waarin er nauwelijks nog iets relevants over de man te melden valt. Ja, hij leeft nog en zingt af en toe een paar regels mee op platen van bevriende muzikanten. Welterusten Bowie. Planet earth is blue and there's nothing I can do.
