Catharsis - Institute

Alvorens er zelfs op deze planeet een korte zomerstop wordt ingelast, is er eerst aandacht voor de indrukwekkendste plaat van het eerste deel van dit jaar. Nou houd ik er van om hopeloos te overdrijven en de zaken zwart/wit te schetsen, maar deze debuutplaat van Institute is van de buitencategorie. Een zanger die lijkt te zijn ontsnapt uit een zwaarbewaakte psychiatrische instelling zoekt ruzie met een band die ontstaan is uit een frontale botsing tussen Crass en Joy Division. Het resultaat is een moderne post-punkplaat waarbij je hunkert naar donkere dagen en een manisch depressieve aanval. Stuiptrekkend gaat Institute van start en lanceert gedurende Catharsis de ene na de andere angstaanval. Een pijnlijke, pikzwarte wereld met af en toe een paar grijze tinten. De staatgevaarlijke seriemoordernaar annex zanger van Institute luistert naar de naam Moses Brown en hij draagt de zwarte mis met een angstaanjagend fanatisme op. Het onheil dat Catharsis over ons afroept zwelt steeds verder aan en neemt uiteindelijk bijbelse proporties aan. Al dit lijden heeft een louterende werking. Na afloop is zowel het lichaam als de geest op ingrijpende wijze gereinigd. Onderga Catharsis. Dit is geen vrijblijvend advies, maar een bevel...

 

Oor: Perpetual Ebb - Institute

Zondag 19 Juli 2015 at 4:01 pm Geen reacties

Full Communism - Downtown Boys

Dat ze echt zo graag een volledige communistische maatschappij willen, valt nog te bezien. Dat er wat moet veranderen, maakt deze Amerikaanse band al snel duidelijk met Full Communism. Primus inter pares is Victoria Ruiz, die een prima strot heeft en een duidelijke boodschap. Als je wilt dat er iets verandert, zul je zelf actie moeten ondernemen. Ze zingt en schreeuwt dat niet alleen, ze brengt het ook in haar dagelijkse bestaan in de praktijk. Zoals haar naam doet vermoeden, heeft ze latijnsamerikaanse roots en zingt daarom net zo lief in het Engels als in het Spaans. Downtown Boys mag dat een punkband zijn, star vasthouden aan dogma's is er niet bij. Zo zijn er ook twee saxofonisten onder de bandleden en eindigt Full Communism verrassend met Bruce Springsteens Dancing In The Dark. In alle liedjes gaat Downtown Boys furieus van start, scandeert Ruiz slogans, maar zorgt er en passant wel voor dat het nooit zwaar op de hand wordt en dat de funfactor immer aanwezig is. Een wereldrevolutie gecombineerd met bakken vol plezier blijkt gezien dit werk van Downtown Boys gewoon mogelijk en een stuk aantrekkelijker dan, pak 'm beet, een willekeurige islamitische variant ervan. Moge alle bands die deze zomer op van die gezellige festivals tussen alle shiny happy people spelen een voorbeeld nemen aan het engagement van Downtown Boys. Alleen daarmee zou de wereld een stukje beter worden en de rock 'n roll een stuk interessanter.

 

Oog & oor: Wave Of History - Downtown Boys

Woensdag 15 Juli 2015 at 10:46 pm Geen reacties

Crash Rate X + Hun Bed @ Vera

Vrijwel de gehele trechterbekerrockscene is aanwezig in een zweterige kelder om Hun Bed te aanschouwen. Alvorens dit trio de instrumenten inplugt, dient eerst het nodige te worden doorstaan. Er zijn namelijk niet alleen trechterbekerrockers aanwezig, maar ook personen die het nodig vinden hoogstaande conversaties te verstoren door Rammsteinteksten om luide wijze te declameren. Alsof deze beproeving niet voldoende  is, dient de aandacht ook gevestigd te worden op drie Duitsers die onder de naam Crash Rate X opereren. Deze oosterburen hebben niet veel te melden. De harde gitaren zijn zonder meer ok, de rest weet de middelmatigheid niet te ontstijgen. Daar heeft Hun Bed geen last van. Als ware voetbalsupporters wordt de bandnaam gescandeerd door de bandleden, waarna de aanwezigen een kijkje kunnen nemen in de vervreemde wereld van Hun Bed. Alles gaat in het Nederlands, waardoor ook een cover van André Hazes niet ontbreekt. Maar Hun Bed is bepaald geen volksband. Het levert een gevecht tussen garagerock en black metal, waar over en weer rake klappen vallen. De uitkomst is onduidelijk. Zoals alles omtrent Hun Bed onduidelijk is, waardoor de zintuigen te allen tijde geprikkeld worden. Het levert genoeg stof op om over na te praten. Mocht het trio binnenkort is uw omgeving spelen, gun uzelf dan een eenmalige Hun Bed Experience.

Zondag 12 Juli 2015 at 9:19 pm Geen reacties

Be Nice / On The Run - The Gories

Nieuw werk van The Gories. Onverwachts, maar daarom zeker niet minder welkom. Eerder dit jaar stond het trio in onder andere Vera en eigenlijk maakte het nu meer indruk dan begin jaren '90. Wellicht heeft het gegeven dat ik het toen doodnormaal vond dat ik naar The Gories stond te kijken en nu besef dat de uitgeklede garagerock in combinatie met mooie liedjes eigenlijk best bijzonder is. Na de reünie van enkele jaren geleden nu dus ook een nieuwe single. Twee liedjes, waarvan de eerste, Be Nice, eigenlijk veel te kort is. Singletje opzetten, gaan zitten en net als je lekker zit te luisteren mag je weer opstaan, want het is alweer voorbij. Geen tijd om te klokken, maar het typen van deze zin lijkt meer tijd in beslag te nemen, dan de duur van dit liedje. Liedje twee staat terecht op kant b. Net even minder, maar gelukkig een stuk langer, met als titel On The Run. Deze single markeert niet de glorieuze terugkeer van The Gories, daarvoor mag je ze aanschouwen als ze op een podium staan. Wel mooi dat zo'n band onverwachts een single uitbrengt.

 

Oor: On The Run - The Gories

Zaterdag 11 Juli 2015 at 5:42 pm Geen reacties

Dazzling Highs To Crushing Lows - Electric Tears

Een goed gevoel voor stijl kan hem zeker niet ontzegd worden. Met plannen rondlopen om een nieuwe band te beginnen, z'n stamkroeg binnenlopen en direct de aantrekkelijke barvrouw rekruteren als bassiste. Dat de dame in kwestie de eerste beginselen nog moesten worden bijgebracht, vormt geen belemmering. Niet dat Niels de Wit over één nacht ijs gaat. Hij heeft namelijk al in tig bands gespeeld. Om er daar een paar van te noemen: Uncontrollable Urgh, Sack O’Woes, De Kift, Vernon Walters en Johan. Daar zit van alles tussen. Veel punk, garagerock en keurige Excelsiorindiemeuk. Met Electric Tears laveert De Wit tussen garagepop en powerpop. Dazzling Highs To Crushing Lows is in vier dagen opgenomen en dat is te horen. Ideeën worden niet verder uitgewerkt. Er is een liedje, dit zijn de akkoorden, spelen en opnemen. Zodra dat laatste is gebeurd, volgt hetzelfde kortstondige proces voor het volgende liedje. Het komt Dazzling Highs To Crushing Lows ten goede. Twaalf liedjes die een beetje rammelen, maar in tegenstelling tot de titel nooit oogverblindende hoogtepunten of verpletterende dieptepunten kennen.

 

Oog & oor: Hate Your Television - Electric Tears

Dinsdag 07 Juli 2015 at 9:59 pm Vier reacties

Reigning Sound @ Vera

Bijna vergeet ik melding te maken van wellicht het mooiste concert van 2015. Ik was woensdagavond dan ook aan de late kant in Vera. Tenminste, ik was op tijd, maar tegenwoordig begint zelfs in Groningen de rock 'n roll al vroeg in de avond. Zodoende wandel ik op mijn gemak tegen tienen Vera binnen, om te ontdekken dat Reigning Sound al begonnen is. Da's even slikken. Ik bezie het eerste gedeelte van het optreden van een afstand, maar wordt gaandeweg het concert naar voren gedirigeerd. Waarvoor dank. Vlak voor het podium is de concertbeleving vanzelfsprekend een stuk intenser dan bij de bar. Reigning Sound is altijd Greg Cartwright met een band geweest, maar het valt nu nog meer op dat Cartwright vooraan staat en de rest van de band een dienende rol heeft. Slechts Mr. Combover achter het toetsenbord mag permanent in de nabijheid verkeren van de man met de vele mooie liedjes. En hij speelt ze bijna allemaal. Van liedjes uit zijn Obliviansperiode, persoonlijke favoriet Bad Man, tot die van zijn vorig jaar verschenen plaat van Reigning Sound. Ieder liedje van Greg Cartwright is raak, zodat zelfs enkele stoere mannen om mij heen uiteindelijk met een brok in de keel en een traan in de ooghoek de zaal verlaten.

Zaterdag 04 Juli 2015 at 2:59 pm Geen reacties

Brain Cream - Jaill

Ik heb er even mee gewacht totdat het echt zomer is. Nu is het zo ver, de eerste 'tropische' dag en de zomerplaat van het jaar. Een paar jaar geleden kwam ik Jaill al eens tegen. Veel luchtige gitaarliedjes, maar wel met her en der een lichte melancholische ondertoon of met niet al te scherpe kartelrandjes. In ieder geval is er op Brain Cream geen spoortje te vinden irritante vrolijkheid of een geforceerde poging hedonistisch over te komen. Toch zijn er genoeg aanwijzingen dat Vincent Kircher, want Jaill is zijn band, goed voor zichzelf zorgt. Als hij zingt dat hij de winterdagen weet door te brengen terwijl hij 'High as Shit' is, dan weten we genoeg. Voor zichzelf weet Kircher goed te zorgen, voor de mensen om hem heen is dat net even anders. Hij heeft niet voor niets zijn hele band moeten vervangen. Daarnaast geeft hij aan dat hij iedereen die hem lief had heeft weten weg te jagen. Ach, jongen toch. Het leven als frontman van Jaill valt zowaar niet mee. Brain Cream laat dit allemaal horen, maar verliest daarbij de zomer geen moment uit het oog. Gedurende ieder ander jaargetijde zal deze plaat vrijwel geen indruk maken. De zomer maakt Brain Cream echter uiterst genietbaar. Zo lang het duurt.

 

Oog & oor: Getaway - Jaill

Dinsdag 30 Juni 2015 at 11:18 pm Geen reacties

No One Can Save Me - Destination Lonely

Op de rokende puinhopen van enkele ter ziele gegane Franse garagepunkbands is een hele nieuwe band ontstaan: Destination Lonely. Iets om met bovengemiddelde interesse in de gaten te houden. Eén van die ontplofte bands is namelijk The Fatals. Met The Fatals hebben we het direct over de crème de la crème van de garagepunk van enkele jaren geleden. Samen met Catholic Boys en niet veel later onze eigen Loud Squirt. Allemaal verleden tijd. Het heden brengt dus Destination Lonely. Die band laat er met een titel als No One Can Save Me geen misverstand over bestaan. Er is geen redden aan. Destination Lonely weet met dit tien tellende album diverse punkhoeken vol te kotsen met extra zure klodders. Van spuitende punk in een te hoge versnelling tot aan langzame stukken die wreed psychedelisch aandoen. Vanzelfsprekend zijn slechts de goedkoopste drugs gebruikt om de juiste roes te krijgen. Je hoeft deze Fransozen niet te vertellen wat voor
intessante zaken er kunnen ontstaan met een eenvoudige fles bleekwater. Ook de ontaarde blues is nadrukkelijk aanwezig. Aan veelzijdigheid geen gebrek. Soms een beetje onevenwichtig, maar altijd intens en per definitie net even over het randje. Het was even wachten, maar langzaam maar zeker verschijnen er mondjesmaat enkele platen die te fucked up zijn om te negeren.  No One Can Save Me verdient jouw volledige aandacht!

 

Oog & oor: No One Can Save Me - Destination Lonely

Vrijdag 26 Juni 2015 at 9:32 pm Geen reacties

The Helio Sequence - The Helio Sequence

Het is zomer. Niet dat we er veel van merken, maar het is tenminste zomer. Zo is het ook met deze nieuwe plaat van The Helio Sequence. Het is er wel, maar we merken de plaat nauwelijks op. Dit Amerikaanse indiepop-duo kabbelt tien liedjes lang lekker voort. Het resulteert in een soort van wegwerppsychedelica. Niet onaangenaam, maar bovenal erg luchtig en gewoontjes. Synthklanken fladderen voorbij en ondertussen draait de wereld gewoon door. Van uitschieters heeft The Helio Sequence nooit gehoord. Brandon Summers en Benjamin Weikel, want dat zijn de twee Helio Sequencers van dienst, moeten een heel regelmatig en routineus leven leiden en hebben het nodig gevonden dit in tien liedjes te verduidelijken, waar één liedje had volstaan. Deze plaat van The Helio Sequence is als een Nederlandse zomer. Het gaat ongemerkt voorbij. Voordat je het weet zit je al midden in de herfst. Tegen die tijd verwacht ik een plaat van dit duo waarin ze in tien liedjes vatleggen hoe de bladeren van de bomen dwarrelen.

 

Oog & oor: Upward Mobility - The Helio Sequence

Woensdag 24 Juni 2015 at 8:10 pm Geen reacties

III - The Hex Dispensers

Het is een flagrante leugen. Geloof ze niet, de mensen die beweren dat The Hex Dispensers eigenlijk maar één liedje heeft en die eindeloos herhaalt. Ieder nummer van The Hex Dispensers zit boordevol punkklasse. Na twee ijzersterke platen was het even afwachten of er nog een derde zou komen. Het laatste optreden van de band in Vera twee jaar geleden beloofde niet veel goeds. De band viel vies tegen in vergelijking met de concerten in 2008 en 2010. III evenaart The Hex Dispensers en Winchester Mystery House niet. Dat is direct ook de enige kanttekening die geplaatst kan worden. III bevat namelijk tien prachthits die telkens weer net even beter klinken dan de dag ervoor. The Hex Dispensers blijft verradelijk goed. De Ramones is één van de peilers van The Hex Dispensers, maar gek genoeg klinkt de band nog het meest op de Newyorkers op de eerste ballad op de lp, One Less Ghost. Vooral de zang van Alex Cuevo doet daar erg aan Joey Ramone denken. Maar er valt zoveel meer te ontdekken bjj deze Texanen. B-movie horror punk dat vol humor in een romantisch jasje vol scheuren is gestoken. Ook al is deze derde langspeler niet van het uitzonderlijke hoge niveau als beide voorgangers, halverwege het jaar behoort III tot het beste wat 2015 tot dusver te bieden heeft en blijft The Hex Dispensers mijn favoriete band van de afgelopen jaren.

 

Oor: III - The Hex Dispensers

Zondag 21 Juni 2015 at 3:36 pm Drie reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed