The Hex Dispensers @ Vera

Na gisteravond snap ik weer een stukje minder van deze wereld. Er spelen twee bands in Vera. Eén daarvan is The Hex Dispensers. In dat geval doet het er niet eens meer toe wat de tweede band is, The Hex Dispensers is de headliner. Niets van alles! In Vera is dan een band als The Pandoras de headliner. Goed, ik kom voor The Hex Dispensers en die band is uit op revanche na het teleurstellende optreden van een jaar of twee geleden. Die revanche krijgen we en hoe. De band stuitert van de ene hexhit na de ander. Alleen een gebroken snaar van zanger/gitarist Alex Cuervo laat de band een paar minuten stoppen. Daarna is het weer in volle vaart verder. De Texanen revancheren zich op glorieuze wijze en zorgen voor één van de mooiste Veraconcerten van het jaar. Helaas is er geen tijd voor een toegift, die andere band moet immers nog spelen. Genoeg reden om voor altijd een hekel te hebben aan The Pandoras. Bij dezen.

Maandag 31 Augustus 2015 at 8:31 pm Drie reacties

The Recipees @ Crowbar

Er is een nieuwe punkband in Groningen en dat zullen we weten.  De bedoelingen van The Recipees zijn al snel duidelijk. Slechts drie seconden heeft de zanger/gitarist nodig of de microfoonstandaard wordt richting publiek gegooid en springt hij er zelf achteraan. Het kwartet gaat direct fel van start, al staat de zanger er wat onwennig bij. Dit is het eerste optreden van de band en niet alle liedjes komen goed uit de verf, maar de intentie van The Recipees blijft altijd fier overeind staan. Hard, fel, snel en heel veel bier. Een toegift kan niet uitblijven en dat moment werkt bevrijdend. De band blijkt ook in staat om meedogenloze freakrock te spelen, waardoor de zanger op staande voet ontslag lijkt te nemen. The Recipees eindigt de avond met drie man op het podium. Misschien niet eens zo’n slecht idee.

Zaterdag 29 Augustus 2015 at 7:48 pm Twee reacties

Welcome To Hell - The Achtungs

Reeds de tweede lp van deze Finse garagepunkgoden. Vorig jaar werd de debuutplaat met gemak plaat van het jaar op Planet Trash. Full Of Hate liet een vernietigend spoor achter zich. Moeilijk te evenaren en dat wenst The Achtungs niet eens te proberen. Het is meer recht toe, recht aan. Tyfusharde punk met nauwelijks nog uitstapjes naar fucked up psychedelica, maar meer de nadruk op de basgitaar. Het geluid is daardoor een stuk afgevlakt, wat overigens geen belemmering is om ook Welcome To Hell to mogen verwelkomen in het karige rijtje van punkplaten uit de eenentwintigste eeuw die er werkelijk toe doen. Het tempo is namelijk nog steeds navrant hoog, de zang nog even krankzinnig als op de eerste lp en de liedjes vol tastbare haat. The Achtungs zet je namelijk heel even op het verkeerde been met het eerste liedje Like You A Lot. Voor de goede orde, The Achtungs heeft aan iedereen een hekel. Uitzonderingen worden niet gemaakt. Dat wordt alras duidelijk. Een titel als I Don't Care About You is namelijk nog de meest vriendelijke die we vervolgens op Welcome To Hell tegenkomen. Niet voor niets wordt You're Not My Friend tot het laatst bewaard. The Achtungs wringt zich tussen de Reatards en Japanse garagepunk in en lijkt daar definitief een eigen plekje te hebben veroverd. Ik kom daar graag.

 

Oor: You're Not My Friend - The Achtungs

Woensdag 26 Augustus 2015 at 9:40 pm Geen reacties

Nasty Witch Rock - Anasazi

Subversief en afgekloven tot op het bot. Dat is de wijze waarop Anasazi de zaken wenst aan te pakken. De band spreekt een vloek uit en daarna is ontsnappen niet meer mogelijk. Nasty Witch Rock klinkt alsof je wordt aangevallen door een horde zombies. Het is met noise overladen voodoogothpunk waarbij niet alleen liters bloed in het rond spatten, maar de uit New York afkomstige band ook de verse lijken bewerkt met de nodige motorolie. Anasazi heeft meerdere peilers en één daarvan is ontegenzeggelijk vunzige garagerock. De band weet dat goed te verbergen achter de muur van intense noise, maar wie doorbijt vindt daar daadwerkelijk een paar liedjes. Met een beetje kwade wil, en luisterend naar Nasty Witch Rock kan alleen het Grote Kwaad omhelst worden, doet de gitaar op deze lp soms denken aan het betere gitaarspel op platen van The Cramps en The Gun Club. Kid Congo Powers kom er maar in en laat de duivel vooral bezit van je nemen! Zelfs The Birthday Party komt evenlangs om er zeker van te zijn dat de chaos blijft overheersen en wordt rechts ingehaald door Bauhaus. We mogen Anasazi bijna dankbaar zijn dat het oude tijden doet herleven zonder achterhaald of overbodig te klinken. Nasty Witch Rock is in Europa verschenen op het La Vide Et Un Mus label en wordt van harte aanbevolen om je saaie leventje een beetje op te schudden. Bij mij heeft het gewerkt, nu ben jij aan de beurt.

 

Oor: Black Leather Curse - Anasazi

Zondag 23 Augustus 2015 at 01:50 am Geen reacties

Weekend On Mars - The Cramps

Een week of twee geleden liep ik in mijn Cramps t-shirt door Barcelona. Een beetje doelloos, zonder plan en mezelf afvragend waar de mensen die daadwerkelijk in Barcelona wonen zich verstoppen. In ieder geval niet in het centrum van de stad. Alras verplaats ik me naar Carrer del Tallers. De straat waar de enkele platenzaken zijn. Ik ben er eerder geweest en weet dat ik niet direct al mijn kruit moet zien te verschieten en stap daarom direct mijn favoriete platenzaak aldaar binnen; Revolver Records. Een kleine zaak met twee verdiepingen. Boven vinyl, beneden cd's. Eerst dus naar boven voor wat tweehands lp's, daarna beneden en daar vind ik ineens voor een prikkie Weekend On Mars van The Cramps. Een bootleg van een optreden uit 1979 dat toen op de radio werd uitgezonden. De geluidskwaliteit is daarom uitstekend en we treffen The Cramps in topvorm aan. Op dat moment heeft de band slechts twee singles uit, maar speelt al nummers die op de eerstvolgende twee lp's terecht zullen komen. Lux Interior vraagt zich tijdens Garbageman steeds wanhopiger af: Do You Understand!? Maar de band wacht niet op een antwoord en gaat verder met Teenage Werewolf. Het is eenrichtingsverkeer bij The Cramps. Dit is het en of het begrepen of geaccepteerd wordt is irrelevant. Weekend On Mars is in een oplage van 1000 stuks verschenen, 500 als cd en 500 als lp. Verkrijgbaar op discogs en tot voor kort bij de betere platenzaak in Barcelona. Vergeet voordat je tot een aanschaf overgaat niet je Cramps t-shirt aan te trekken.

Maandag 17 Augustus 2015 at 10:49 pm Geen reacties

I Declare Nothing - Tess Parks and Anton Newcombe

Ik zag ze wel loeren. Die vrouwen op leeftijd aan de rand van het zwembad. Uiteraard ging hun voorkeur uit naar de gebronste Spaanse badmeester, maar ze hadden zelf natuurlijk ook wel door dat die veel te hoog gegrepen was. Na een paar sangrias nemen ze al snel genoeg met minder en dan vergt het als alleenstaande man de nodige discipline om niet op de steeds wanhopiger wordende avances in te gaan. Toch kostte mij dat opvallend weinig moeite. Ik bracht zowel de dag als de nacht door met slechts één vrouw. Een vrouw met een stem die klinkt alsof Patti Smith, Nico en Marianne Faithful zijn samengemolten en in hogere sferen verkeren, terwijl ze hun zielenroerselen ten gehore brengen. Muzikaal wordt deze vrouw begeleid door niemand minder dan Anton Newcombe, niet alleen bekend als oprichter van The Committee to Keep Music Evil, maar vooral als drijvende kracht achter The Brian Jonestown Massacre. Het geluid van die laatste band hoor je duidelijk terug op I Declare Nothing. Loom, kicked back, maar toch spannend. Deze plaat overtreft de eerder dit jaar verschenen plaat van The Brian Jonestown Massacre met gemak. Het lukt me niet om I Declare Nothing los te laten. Als willoos slachtoffer laat ik me keer op keer verleiden door Tess Parks.

 

Oog & oor: Friendlies - Tess Parks and Anton Newcombe

Woensdag 12 Augustus 2015 at 10:01 pm Geen reacties

Catharsis - Institute

Alvorens er zelfs op deze planeet een korte zomerstop wordt ingelast, is er eerst aandacht voor de indrukwekkendste plaat van het eerste deel van dit jaar. Nou houd ik er van om hopeloos te overdrijven en de zaken zwart/wit te schetsen, maar deze debuutplaat van Institute is van de buitencategorie. Een zanger die lijkt te zijn ontsnapt uit een zwaarbewaakte psychiatrische instelling zoekt ruzie met een band die ontstaan is uit een frontale botsing tussen Crass en Joy Division. Het resultaat is een moderne post-punkplaat waarbij je hunkert naar donkere dagen en een manisch depressieve aanval. Stuiptrekkend gaat Institute van start en lanceert gedurende Catharsis de ene na de andere angstaanval. Een pijnlijke, pikzwarte wereld met af en toe een paar grijze tinten. De staatgevaarlijke seriemoordernaar annex zanger van Institute luistert naar de naam Moses Brown en hij draagt de zwarte mis met een angstaanjagend fanatisme op. Het onheil dat Catharsis over ons afroept zwelt steeds verder aan en neemt uiteindelijk bijbelse proporties aan. Al dit lijden heeft een louterende werking. Na afloop is zowel het lichaam als de geest op ingrijpende wijze gereinigd. Onderga Catharsis. Dit is geen vrijblijvend advies, maar een bevel...

 

Oor: Perpetual Ebb - Institute

Zondag 19 Juli 2015 at 4:01 pm Geen reacties

Full Communism - Downtown Boys

Dat ze echt zo graag een volledige communistische maatschappij willen, valt nog te bezien. Dat er wat moet veranderen, maakt deze Amerikaanse band al snel duidelijk met Full Communism. Primus inter pares is Victoria Ruiz, die een prima strot heeft en een duidelijke boodschap. Als je wilt dat er iets verandert, zul je zelf actie moeten ondernemen. Ze zingt en schreeuwt dat niet alleen, ze brengt het ook in haar dagelijkse bestaan in de praktijk. Zoals haar naam doet vermoeden, heeft ze latijnsamerikaanse roots en zingt daarom net zo lief in het Engels als in het Spaans. Downtown Boys mag dat een punkband zijn, star vasthouden aan dogma's is er niet bij. Zo zijn er ook twee saxofonisten onder de bandleden en eindigt Full Communism verrassend met Bruce Springsteens Dancing In The Dark. In alle liedjes gaat Downtown Boys furieus van start, scandeert Ruiz slogans, maar zorgt er en passant wel voor dat het nooit zwaar op de hand wordt en dat de funfactor immer aanwezig is. Een wereldrevolutie gecombineerd met bakken vol plezier blijkt gezien dit werk van Downtown Boys gewoon mogelijk en een stuk aantrekkelijker dan, pak 'm beet, een willekeurige islamitische variant ervan. Moge alle bands die deze zomer op van die gezellige festivals tussen alle shiny happy people spelen een voorbeeld nemen aan het engagement van Downtown Boys. Alleen daarmee zou de wereld een stukje beter worden en de rock 'n roll een stuk interessanter.

 

Oog & oor: Wave Of History - Downtown Boys

Woensdag 15 Juli 2015 at 10:46 pm Geen reacties

Crash Rate X + Hun Bed @ Vera

Vrijwel de gehele trechterbekerrockscene is aanwezig in een zweterige kelder om Hun Bed te aanschouwen. Alvorens dit trio de instrumenten inplugt, dient eerst het nodige te worden doorstaan. Er zijn namelijk niet alleen trechterbekerrockers aanwezig, maar ook personen die het nodig vinden hoogstaande conversaties te verstoren door Rammsteinteksten om luide wijze te declameren. Alsof deze beproeving niet voldoende  is, dient de aandacht ook gevestigd te worden op drie Duitsers die onder de naam Crash Rate X opereren. Deze oosterburen hebben niet veel te melden. De harde gitaren zijn zonder meer ok, de rest weet de middelmatigheid niet te ontstijgen. Daar heeft Hun Bed geen last van. Als ware voetbalsupporters wordt de bandnaam gescandeerd door de bandleden, waarna de aanwezigen een kijkje kunnen nemen in de vervreemde wereld van Hun Bed. Alles gaat in het Nederlands, waardoor ook een cover van André Hazes niet ontbreekt. Maar Hun Bed is bepaald geen volksband. Het levert een gevecht tussen garagerock en black metal, waar over en weer rake klappen vallen. De uitkomst is onduidelijk. Zoals alles omtrent Hun Bed onduidelijk is, waardoor de zintuigen te allen tijde geprikkeld worden. Het levert genoeg stof op om over na te praten. Mocht het trio binnenkort is uw omgeving spelen, gun uzelf dan een eenmalige Hun Bed Experience.

Zondag 12 Juli 2015 at 9:19 pm Geen reacties

Be Nice / On The Run - The Gories

Nieuw werk van The Gories. Onverwachts, maar daarom zeker niet minder welkom. Eerder dit jaar stond het trio in onder andere Vera en eigenlijk maakte het nu meer indruk dan begin jaren '90. Wellicht heeft het gegeven dat ik het toen doodnormaal vond dat ik naar The Gories stond te kijken en nu besef dat de uitgeklede garagerock in combinatie met mooie liedjes eigenlijk best bijzonder is. Na de reünie van enkele jaren geleden nu dus ook een nieuwe single. Twee liedjes, waarvan de eerste, Be Nice, eigenlijk veel te kort is. Singletje opzetten, gaan zitten en net als je lekker zit te luisteren mag je weer opstaan, want het is alweer voorbij. Geen tijd om te klokken, maar het typen van deze zin lijkt meer tijd in beslag te nemen, dan de duur van dit liedje. Liedje twee staat terecht op kant b. Net even minder, maar gelukkig een stuk langer, met als titel On The Run. Deze single markeert niet de glorieuze terugkeer van The Gories, daarvoor mag je ze aanschouwen als ze op een podium staan. Wel mooi dat zo'n band onverwachts een single uitbrengt.

 

Oor: On The Run - The Gories

Zaterdag 11 Juli 2015 at 5:42 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed