Zerodent - Zerodent

Mooi dat Zerodent niet uit Engeland komt. In dat geval had de band waarschijnlijk als een bleke afspiegeling geklonken van al die bands uit die contreien uit de eerste helft van de jaren '80. Zoals Television Personalities bijvoorbeeld. Van Part-Time Punks is hier echter geen sprake. Zerodent neemt die periode namelijk als uitgangspunt, maar blijft daar niet in steken. Mooi niet. Zerodent komt namelijk uit Australië. Perth om precies te zijn. Die invloeden van Down Under worden gelijkmatig verdeeld over de tien liedjes die op deze titelloze debuut lp staan. Met een beetje goede wil hoor je er heel voorzichtig een band als The Saints doorschijnen, iets duidelijker komt een band als The Scientists om de hoek kijken, lang voordat die band wegzakte in de swamps. Om terug naar Engeland te gaan en om nog een name te droppen; Wire is ook nooit ver weg. Op de een of andere manier heeft Zerodent daar een verminkte punkdraai aan weten te geven en flikkert er ook nog een beetje powerpop tegenaan. Zerodent schudt dat allemaal achteloos uit de mouw, terwijl er onverwijld verder wordt gehakketakt op de gitaar. De zanger klinkt gaandeweg de lp steeds feller. Zijn schijnbare onverschilligheid maakt plaats voor boosheid, waarna hij zich lijkt te bedenken en zijn ergenis over zijn emotionele uitspatting niet langer weet te verbergen. Niet alleen heeft Zerodent een prikkelende plaat afgeleverd, het behoort tevens tot mijn favoriete platen van dit jaar tot dusver.

 

Oog & oor: Pieces - Zerodent

Zondag 01 Mei 2016 at 4:46 pm Geen reacties

Unwritten Law - Avery Plains

Het is bepaald geen feestband, dat Avery Plains. Vorig jaar leverden de Groningers een puik full-length debuut af, nu is er een single. Op de achterzijde van het hoesje staat een afbeelding van een spin. Zodra ik de single eruit haal, valt er een dode vlieg voor mijn voeten. Zo'n band is Avery Plains. Vervolgens wordt de toon gezet met een cover van zo'n vrolijke band uit de jaren '80: The Sound. Zanger Adrian Borland koos uiteindelijk om zelf uit het leven te stappen en het gehele oeuvre van The Sound kan als opmaat voor zijn zelfmoord worden gezien. Avery Plains gaat zeer respectvol met het nalatenschap van The Sound om. Unwritten Law is fraai ingetogen, terwijl de band de spanning stijlvol weet uit te beelden. Aan de andere kant van de single gaat het er een stuk losser aan toe. A Taste Of Bliss heet het liedje en neigt naar Dinosaur Jr, maar laat vooral een bittere nasmaak achter. Laat je vangen door Avery Plains.

 

Oor: Unwritten Law - Avery Plains

Oor: Unwritten Law - The Sound

Woensdag 27 April 2016 at 11:13 pm Geen reacties

The Jungle Noise Recordings - The Monsters

The Monsters bestaan 30 jaar en dat dient gevierd te worden. Beat-Man doe dat vanzelfsprekend op geheel eigen wijze. Later dit jaar mogen we een nieuw album van de Zwitsers verwachten, maar eerst is er ruimte gemaakt voor een ongezonde hang naar het verleden. Dat brengt ons naar de periode mid jaren '90. Beat-Man's band heeft al een paar platen gemaakt, maar het gaat nog niet geheel naar de zin van de frontman. De band ondergaat wat veranderingen en de directe link naar rockabilly wordt aanzienlijk vertroebeld door extra fuzz en een elektrische basgitaar. Vanaf nu moet het nog rauwer, nog ruiger en nog smeriger. The Monsters klinken alsof ze spelen vanaf de bodem van een vuilnisbak. Liefst 19 gedegenereerde liedjes staan er op The Jungle Noise Recordings. De opnames zijn in twee dagen gemaakt. Het gros verschijnt op een 10 inch die wordt uitgegeven door een Duitse platenmaatschappij genaamd Jungle Noise. De rest verschijnt later op diverse singles of zelfs helemaal niet. Nu zijn deze liedjes eindelijk weer herenigd. Met enkele covers laat de band horen uit welke belangrijke bronnen er geput is. Veel rockabilly, maar ook een verknipte versie van Play With Fire van The Rolling Stones. De grafstem van Beat-Man lijkt halverwege de jaren '90 op z'n best te zijn en past op ongemakkelijke wijze bij de vele horrormovieverhalen die op The Jungle Noise Recordings te vinden zijn. Dit zou zo maar eens mijn favoriete Monstersplaat kunnen zijn.

 

Oor: Rock Around The Tombstone - The Monsters

Zondag 24 April 2016 at 11:12 pm Geen reacties

Apprentice - The Blues Against Youth

Een tour door Europa om de nieuwe lp te promoten. The Blues Against Youth zit er middenin en donderdagavond wordt daarbij Groningen aangedaan. De Crowbar is the place to be. Apprentice heet die nieuwe lp en wordt uitgegeven door Beast Records. Hoewel er ook nog een dier op de hoes staat afgebeeld, is Apprentice geen beest van een plaat geworden. Dat is ook nooit de insteek geweest. Zoals de naam doet vermoeden zit er verrot veel blues in The Blues Against Youth. Als een stadscowboy trekt de uit Rome afkomstige Gianni door Europa, speelt in brakke bars, in steegjes waar het daglicht nooit lijkt te schijnen. Alle liedjes op Apprentice lijken een verslag van de tocht die Gianni al jarenlang door Europa voert. Hij zingt, speelt gitaar en drums. Blues en country vol gebroken harten en als het even lijkt mee te zitten ook nog een stevige hoeveelheid dronken rock 'n roll. Gianni zuigt het op en laat het als The Blues Against Youth weer ontsnappen. Hij klinkt als een door iedereen uitgekoste, ongewilde kleinzoon van Hank Williams en zo lijkt hij zich ook te voelen. Als je het even niet ziet zitten, zet dan met een gerust hart een plaat van The Blues Against Youth op om te beseffen dat het vergeleken met wat je daar hoort eigenlijk allemaal wel meevalt en het soms noodzakelijk is om in je eigen ellende te zwelgen.

 

Oor: Medium Size Star Bound - The Blues Against Youth

Dinsdag 19 April 2016 at 9:25 pm Geen reacties

Hyper Vessels - Audacity

Zitten we hier te luisteren naar de nieuwe plaat van together PANGEA? Neen. Hier is toch echt Audacity aan het werk. Of eigenlijk Ty Segall die als producer Audacity op wenst te stuwen in de vaart der volkeren. Dat is met Hyper Vessels beter gelukt dan op de vorige platen van deze uit Californië afkomstige band. Band en producer hebben een mooie balans gevonden tussen popliedjes, punk en garagerock. Links en rechts weet Sygall ook wat powerpop en grunge toe te voegen. Soms komt ook een band als Thin Lizzy ineens even om de hoek kijken. Ruim voldoende ingrediënten voor een sterke plaat, maar dan juichen we te vroeg. Het zijn vooral de gitaristen die de hoofdrol opeisen. Superieure riffs en licks wisselen elkaar af en struikelen tijdens ieder liedje bijna over elkaar. Toch bekruipt gaandeweg Hyper Vessels het gevoel dat we het nu wel weten. Weer een liedje met dezelfde ingrediënten, die net even in een andere volgorde aan de beurt komen. De scheve verhouding tussen de in ruime mate aanwezige juiste bestandsdelen en het gebrek aan daadwerkelijk memorable liedjes breekt de plaat uiteindelijk toch op. De eerste helft van de plaat is voortreffelijk, daarna komt de klad erin. Dat heeft zelfs Ty Segall niet kunnen voorkomen.

 

Oog & oor: Dirty Boy - Audacity

Donderdag 14 April 2016 at 8:37 pm Geen reacties

Tumbling Heights - The Come n' Go

Voor de mensen met voornamelijk half lege glazen is Tumbling Heights van The Come n' Go vermoedelijk een hele wisselvallige plaat. Daar is zeker iets voor te zeggen. De Zwitsers schakelen met gemak over van hardcore punk naar psychedelisch getokkel. Zelf kies ik het kamp van de halfvolle glazen. Glazen kunnen immers altijd weer bijgevuld worden. Deze Come n' Go-plaat is heerlijk afwisselend. Met een zeer geslaagde Bad Brains-cover (Attitude), psychedelische stukken die doen denken aan mede-zwitsers en labelgenoten Roy And The Devil's Motorcycle en op de juiste momenten felle garagerock. Net op het moment dat de drugsfase op Tumbling Heights lijkt te worden afgesloten komt de band met Lemmy. Een fraaie ode aan de in december vorig jaar ontvallen frontman van Motörhead. Al de psychedelische omzwervingen ten spijt, The Come n' Go blijft een band die op z'n best is als er smerige rock 'n roll wordt gespeeld. Daar is ook op de vierde langspeler voldoende ruimte voor gereserveerd, maar The Come n' Go verkent anno 2016 met veel overtuiging ook vele andere paden. Wel jammer van die smurf op de hoes.

 

Oog & oor: Attitude - The Come n' Go

Zondag 10 April 2016 at 11:06 pm Twee reacties

Protomartyr + Shake Shake Bolino @ Vera

Dat er tegenwoordig niet veel nodig is om in de grote zaal van Vera te mogen optreden, bewijst Shake Shake Bolino. Een duo dat nooit verder zou mogen komen dan het oefenhok, maar niet de moeite heeft genomen om daar ook daadwerkelijk iets interessant uit te proberen. Het contrast met Protomartyr kan niet groter zijn. Zanger Joe Casey staat met een flesje bier in zijn handen zijn teksten te declameren. Met ingehouden woede. Hij zet zijn bier alleen even weg op de momenten dat hij echt boos wordt. Verder houdt hij overal de controle over. Dat geldt ook voor de band. Strakke postpunkbas met een drummer die met zijn ritmes net even afwijkt van wat verwacht mag worden. Door de gitarist dringt het langzaam door dat de band uit Detroit komt. Hij weet met zijn spel de fraaie balans te vinden tussen de verkilde jaren '80 postpunk en het rauwe gitaargeweld van Detroits' garagebands. De band overtreft met gemak de verwachtinen die het vorig jaar dankzij het uitstekende The Agent Intellect heeft gewekt. Protomartyr doet beseffen dat wij als mensheid niets voorstellen en ondanks die wetenschap toch gewoon met een gerust hart naar huis kunnen gaan.

Vrijdag 08 April 2016 at 7:56 pm Eén reactie

Welcome The Worms - Bleached

Ik weet niet of het de bedoeling was om enigszins verleidelijk op de hoes van de plaat te komen staan, maar ik vind die dame links behoorlijk intimiderend over komen. De dame in het midden doet een beetje dramatisch en degene die rechts staat heeft qua kledingkeuze rekening gehouden met de fotograaf, maar duidelijk geen zin om zich in zo'n desolaat landschap te laten fotograferen. Van intimidatie en verveling is op muzikaal gebied geen sprake op deze tweede plaat van Bleached. Van wat extra drama trouwens wel. Bleached klinkt alsof het ooit eens begonnen is als een punkband, intussen de instrumenten wat beter beheerst en gezien het gegeven dat de band uit het zonnige Californië komt, wat vrolijke melodietjes in het geheel verweeft. In een poging wat meer diepgang aan te brengen in de liedjes, wordt het geheel gepresenteerd op een stevige grungebasis. De band scoort in dit proces een paar schamele punten. Beklijven doen de liedjes van Bleached echter niet. Welcome The Worms laat mij verder onverschillig. Leuk plaatje dames, maar nu weer snel weer aan de afwas.

 

Oog & oor: Keep On Keepin' On - Bleached

Maandag 04 April 2016 at 9:14 pm Geen reacties

Feelin Kinda Free - The Drones

Een nieuwe plaat van The Drones. Een band die ik sinds het debuut Here Come The Lies uit 2002 volg en die soms verrassend uit de hoek wil komen. De nieuwe plaat is wellicht de meest verrassende van alle Dronesplaten. Voor frontman Gareth Liddiard verandert er niet veel. Hij zingt, klaagt, murmelt en spuwt als vanouds. De omgeving waarin hij dit doet heeft wel een facelift ondergaan. De klanken uit de gitaar zijn een stuk hoger, het gebruik van keyboards is omhoog geschroefd, maar er is meer. Bij lied nummer vier sijpelen er trip-hop-invloeden door, transformeert Liddiard langzaam maar zeker in een koortsige Nick Cave en neemt bassiste Fiona Kitchin steeds meer vocalen voor haar rekening. Nou bestaat er geen enkel album van deze Australiërs die even lekker weghapt. Veel zware kost, maar dankzij die trip-hop-laag onder een paar nummers wordt de melancholie van Liddiard een stuk dragelijker. Na een paar keer luisteren, verandert mijn houding van verwondering en verwarring richting bewondering en berusting. Feelin Kinda Free wordt steeds mooier en zelfs de hip-hopbeat die verderop voorbij komt, doet opeens natuurlijk aan. Feelin Kinda Free valt niet direct te plaatsen en dat siert The Drones. De band laat zich niet vangen, overstijgt genres, gaat haar eigen gang en weet telkens nieuwe invalshoeken te vinden. "The best songs are like bad dreams", is het eerst dat Liddiard zingt op Feelin Kinda Free. Acht nachtmerries later rest niets anders om diezelfde nacht telkens te willen herbeleven.

 

Oog & oor: To Think That I Once Loved You - The Drones

Donderdag 31 Maart 2016 at 10:54 pm Geen reacties

Patch The Sky - Bob Mould

Patch The Sky is ondertussen de elfde soloplaat van Bob Mould na het verscheiden van Hüsker Dü. Iemand anders heeft de tel bijgehouden, want zelf was ik de beste man uit het oog verloren. Puur vanwege desinteresse mijnerzijds. Met Hüsker Dü heeft Mould een paar hele fraaie platen afgeleverd. Platen waar ik dertig jaar na dato nog steeds naar luister, maar ik had geen enkele fiducie dat de post-Hüsker Dü-periode ook iets fraais op zou kunnen leveren. Uiteraard sla ik de plank weer volledig mis. Patch The Sky zet de klok terug naar de jaren '80 en zou met een beetje goede wil kunnen doorgaan voor een Hüsker Dü plaat. Mould laat zich onderdompelen in de duisternis, maar geen enkel moment neemt die doom and gloom de overhand. Iedere keer weet hij dankzij de ferme gitaarpartijen uit het dal te klimmen en blijft er slechts een laag melancholie over van alle tegenslag die Mould op Patch The Sky aan het verwerken is. Die melancholie voert mij tijdens het luisteren naar Patch The Sky steeds weer terug naar die jaren '80. Naar zo'n woensdagmiddag dat ik naar de radio luisterde en voor het eerst Hüsker Dü hoorde. Bob Mould zet met deze plaat de poort naar zijn eigen en naar mijn verleden wagenwijd open. Ik stap er met veel genoegen naar binnen om een kijkje te nemen en blijf er langer rondhangen dan goed voor me is.

 

Oog & oor: Voices In My Head - Bob Mould

Maandag 28 Maart 2016 at 4:50 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed