Back To The Start - Sidewalk

Eens in de zoveel tijd krijg ik een cd opgestuurd van de Utrechtse band Sidewalk. Altijd leuk en nooit opzienbarend. Het was even een tijdje stil, eigenlijk was ik de band al weer vergeten, maar ineens is er weer en teken van leven. De titel Back To The Start van deze vijf tracks tellende cd doet vermoeden dat er iets aan de hand is. En inderdaad, de band heeft een andere zanger. Eigenlijk is dat al te veel eer, het is meer dat iemand anders voor het vocale gedeelte zorgt. Het is namelijk niet bepaald een onverdeeld genoegen om naar de knullige zang te moeten luisteren. Ook op muzikaal gebied is Back To The Start een paar stappen terug, dan wel in de verkeerde richting. Sidewalk maakt zoutloze poppunk.  Hopelijk volgt de rest van de band snel het voorbeeld van de vorige zanger. De muziek op deze cd moet je jezelf als band en het publiek niet aan willen doen.

 

Oor: Doe maar niet

Maandag 24 November 2014 at 11:13 pm Geen reacties

Thee Oops @ De Zolder

Na afloop kijkt hij peinzend voor zich uit. Als een groot schrijver die ideeën aan het uitwerken is voor zijn volgende belangrijke roman. In werkelijkheid is hier echter niet de opvolger van Gabriel Garcia Márquez aan het werk, maar de zanger van Thee Oops. Deze Italiaanse band heeft zojuist voor een handjevol publiek in het Groningse café De Zolder een super strakke set gespeeld. Aangejaagd door een bezeten drummer jakkeren twee gitaristen, de bassist en de zanger door het schemergebied tussen hardcorepunk en garagepunk. Dit doet het vijftal op superieure wijze. Op het moment dat ze zelf denken dat het wel genoeg is geweest, worden ze vriendelijke edoch dringend verzocht nog een paar nummers te spelen. Totdat ze echt niet meer kunnen en het ze wordt toegestaan hun instrumenten in te ruilen voor grote hoeveelheden drank.

Zondag 23 November 2014 at 8:53 pm Geen reacties

King Gizzard & The Lizard Wizard @ Vera

King Gizzard & The Lizard Wizard. De naam doet vermoeden dat er een kinderprogramma voor de woensdagmiddag wordt georganiseerd in Vera, maar het is toch echt woensdagavond na tienen als zeven mannen het podium betreden. Het gezelschap komt uit Australië en heeft al enkele onopgemerkte platen achter zijn naam staan. De band blijkt psychedelica en garagerock tot elkaar te brengen en gaat daarin net zo ver door totdat er iets buitengewoons ontstaat. Dat lukt bij sommige lange liedjes heel goed, soms blijkt dat buitengewone effect toch niet haalbaar en trekt de band bij het volgende nummer onverdroten voort. Het heeft wel wat weg van Thee Oh Sees, waarbij de nadruk meer op de psychedelische dan op de maniakale kant wordt gelegd. Eén van de zangers heeft zijn dwarsfluit meegenomen. Dat gegeven alleen zou al voldoende moeten zijn om rechtstreeks de uitgang op te zoeken, maar King Gizzard & The Lizard Wizard weet mede dankzij de twee drummers vrijwel ieder liedje in vreemde richtingen te stuwen. Zo valt er voldoende te freaken en blijven de vreemde wendingen steeds verrassen. De enige tegenvaller blijkt na afloop, de merchtafel blijkt helemaal leeg te zijn en de fraaie poster, waarop de naam van de band overigens verkeerd is gespeld, is reeds van de muren afgehaald.

Donderdag 20 November 2014 at 8:24 pm Geen reacties

Pocos Años, Muchos Daños - Dávila 666

"Dávila 666 is dood, dus viva Davila 666.", moeten ze bij het altijd sympathieke Burger Records gedacht hebben. Vrijwel gelijktijdig met het uitbrengen van de tweede soloplaat van de zanger van deze band uit Puerto Rico verschijnt er een zestien nummers tellende verzamelplaat van Dávila 666.  Het betreft singles die de afgelopen jaren in soms wel erg beperkte oplages zijn verschenen. Vanzelfsprekend is er minder samenhang te ontdekken vergeleken met de laatste twee platen die verschenen op het niet veel minder sympathieke In The Red Records. We treffen ook enkele covers aan. Die van Hanging On The Telephone is de meest aansprekende. Het origineel is van The Nerves, hoewel het liedje vooral bekend is van Blondie's uitvoering. Die van Dávila doet er niet voor onder. Daarnaast is er ook een Stonescover op  Pocos Años, Muchos Daños. Genoeg Stonesliedjes waar deze Puertoricanen een fraaie en verziekte draai aan hadden kunnen geven, het bevreemdt dus dat er voor She's A Rainbow is gekozen. Niet alles wat een van de meest opwindenste livebands van de afgelopen jaren aanraakt, verandert in goud. Al blinken alle andere liedjes op Pocos Años, Muchos Daños uit door de o zo bekende brakke koortjes, tamboerijnen en flegmatieke riffs. Dávila 666 weet het net als op de vorige platen op een zorgeloze en superieure wijze te brengen. Me encanta Dávila 666.

 

Oor: Primero Muerta - Dávila 666

Dinsdag 18 November 2014 at 4:40 pm Geen reacties

The Truth About Dr. S & Mr. P - A One Man Synthony In E-Minor - Urban Junior

Het is traag begonnen, maar gaandeweg het jaar komt men op gang. De tweede helft van 2014 brengt de nodige releases van het Zwitserse Voodoo Rhythm Records label. Wellicht had platenbaas Beat-man aan het begin van het jaar andere zaken aan zijn hoofd.  Voorlopig Voodoo Rhythm-hoogtepunt van dit jaar behelst de plaat van John Schooley, waarover reeds is bericht. Op een goede tweede plaats komt de nieuwe plaat van de onemanband Urban Junior. Een paar jaar geleden schopte hij het met zijn vorige plaat Two Headed Demon al tot de lijst van mijn 25 favoriete platen van 2010 . Of The Truth About Dr. S & Mr. P ook hoog gaat eindigen is nog even de vraag. Urban Junior heeft een verrotte synthesizer op de kop getikt en loopt daar op zijn nieuwe plaat enorm mee te pielen. Soms slaat hij daar enigszins in door. Maniakaal gedrag is hem immers niet vreemd. Daarnaast maakt hij tevens gebruik van een disfunctionerende drummachine. Maar Urban Junior heeft nog een heel arsenaal aan andere instrumenten tot zijn beschikking. Voldoende om ruimte te kunnen bieden aan zijn vele verschillende persoonlijkheden. Hoe ouder hij wordt, hoe meer gespleten persoonlijkheden er lijken te ontstaan in zijn hoofd. Dat bezien lijkt hij de controle over die vele karakters nog niet volledig verloren te hebben. Al balanceert hij met The Truth About Dr. S & Mr. P geregeld op het randje. Urban Junior is een beetje anders en zijn nieuwe plaat is dat al helemaal.

 

Oog & oor: Jetzt - Urban Junior

Zondag 16 November 2014 at 9:23 pm Geen reacties

Full Of Hate - The Achtungs

I Don't Know What To Do With My Life, brult zanger Joni Ekman tijdens het eerste nummer van de Full Of Hate LP van The Achtungs. De toon is gezet. Hier is iets bijzonders in de maak. Het nummer wordt gevolgd door You Don't Know, waarin een gitaar zit die klinkt alsof wijlen Ron Asheton van The Stooges al zijn vuige riffs van de eerste Stooges LP in de blender heeft gegooid en ze met liters bloed tegelijk tegen de muur aan kwakt en ze, om het zekere voor het onzekere te nemen, nog met een kettingzaag bewerkt om de spreekwoordelijke puntjes op de i van zijn destructieve werk te zetten. We zitten vol haat en de wereld zal het weten. Liever kwaadschiks dan goedschiks. We zijn nu toch bezig. Full Of Hate kookt over van zeldzame intensiteit waarin alle vuiligheid gebundeld wordt en in tien spuuglelijke garagepunksongs de wereld wordt ingeschopt. Zoek het verder maar lekker zelf uit, is de boodschap. The Achtungs bestaat uit drie Finnen die met Full Of Hate een uitzonderlijk en onwaarschijnlijk krachtig statement hebben afgeleverd. Met zo'n plaat heb je geen ander doel in je leven meer nodig. Je hebt met je band een allesvernietigende en grootse garagepunkplaat gemaakt. Je werk zit erop. Pure haatplaat. Doel bereikt.

 

Oor: 20 Years - The Achtungs

Woensdag 12 November 2014 at 8:49 pm Geen reacties

Space Mambo - The Limboos

Geen zorgen. The Limboos betreft geen jolige band vol dronken Limburgers die zo nodig een plaatje moeten maken en daar andere mensen mee lastig gaan vallen. We hebben ondertussen Afterpartees, een band uit Limburg die verder iedere andere band uit die contreien volstrekt overbodig maakt. Voor deze Limboos moeten we nog een stuk zuiderlijker afreizen totdat we in Spanje aankomen. The Limboos hebben zich vernoemd naar die dans waar je je onder een stokje door moet zien te wurmen. Een dans uit Trinidad.  In dat land kunnen ze het vuurtje op zijn tijd nog flink opstoken, een gave die The Limboos ontbreekt. De band weet tropische klanken te vermengen met degelijke garagerock. Zelf noemen ze het exotic rhythm and blues. Een acurate omschrijving. Al wordt het geen moment een enerverende exercitie. Het blijft allemaal leuk, aardig en vermakelijk, maar spannend wordt het op Space Mambo geen moment.  Met The Limboos komen we de winter niet door.

 

Oog & oor: Big Chef - The Limboos

Zondag 09 November 2014 at 9:05 pm Geen reacties

Banks Of The Lea - Stiv Cantarelli And The Silent Strangers

De in Italië geboren Stiv Cantarelli leidt een zwervend bestaan. Zijn band The Silent Strangers zwerft, voor zover het toelaat, met Stiv mee. Vaak moet Stiv echter afscheid nemen van een bandlid en vindt hij in zijn nieuwe woonplaats een waardige vervanger. Ondertussen woont hij met zijn band in Londen. Het kost Stiv weinig moeite om mensen of spullen achter te laten. Van een paar zaken zal Stiv echter nooit afstand doen. Zijn lp's van The Rolling Stones bijvoorbeeld. Beggars Banquet, Let It Bleed, Sticky Fingers en Exile On Mainst. gaan als eerste in de verhuisdoos. Ook op zijn nieuwe plaat Banks Of The Lea is dat goed hoorbaar. Maar er is meer. Het begin van Arrogance Blues klinkt alsof Iggy Pop de overige leden van The Stooges weer op miraculeuze wijze tot leven heeft weten te wekken om de allerlaatste Fun House sessie op te nemen. Cantarelli mag her en der zijn gaan shoppen, de basis voor zijn liedjes blijft toch de blues, al weet hij dat bij sommige liedjes nog goed te verbloemen vanwege het storten van een respectabele cementlaag punk. Het onkruid van de blues komt echter altijd naar boven.  Je hebt van die mensen die, ook al liggen ze in de goot, dat met stijl en een zekere grandeur doen. Stiv Cantarelli is daar één van.

 

Oor: Arrogance Blues - Stiv Cantarelli And The Silent Strangers

Vrijdag 07 November 2014 at 9:17 pm Geen reacties

Black Moose - The Dead Brothers

Sadness, sorrow, misery. Zie daar de drie belangrijkste thema's in het werk van The Dead Brothers. Tijdens het eerste liedje op Black Moose is het direct raak. Niet dat het een dooie boel wordt op de nieuwe plaat van dit Zwitserse gezelschap. The Dead Brothers mag dan het liefst op een begrafenis of crematie spelen, ze weten van iedere ceremonie een dronken feest te maken.  Macaber, maar altijd met een knipoog. Op Black Moose pakken The Dead Brothers weer uit. Een keur aan instrumenten wordt afgestoft en gebruikt. Sommige daarvan klinken alsof ze voor het laatst in de Middeleeuwen werden bespeeld. Zo ver terug gaat de muzikale erfenis waar deze Zwitsers gebruik van maken, alhoewel ook uit de meer recente geschiedenis wordt geput. Zo staat er op deze plaat een mooi eerbetoon aan Hank Williams in de vorm van een cover van diens klassieker I'm So Lonesome I Could Cry. Het orkest laat de overgang van een countryliedje naar folk, blues, cajun, bluegrass, jazz of een dronken zeemanslied zo natuurlijk mogelijk klinken. Het past allemaal in de zwartgallige en merkwaardige scheppingen van The Dead Brothers. Men gaat zich naar aanleiding van Black Moose bijna verheugen op de eerstkomende begrafenis.

 

Oor: Black Moose - The Dead Brothers

Zondag 02 November 2014 at 8:36 pm Geen reacties

Meatbodies - Meatbodies

Hij speelt gitaar in de band van Mikal Cronin en bas in Fuzz, de band van Ty Segall. Vanzelfsprekend is dat niet genoeg. Rond de hele scene van Segall overheerst de gedachte dat het nooit genoeg mag zijn. Dit geldt dus ook voor Chad Ubovich. Hij heeft zijn eigen band: Meatbodies. Daar is sinds kort de eerste full-length van verschenen. Muzikaal kruipt Chad Ubovich met Meatbodies tegen Fuzz aan, maar heeft aan het eind van de rit veel meer te bieden. Zware riffs, kneiterhard drumwerk met een zanger die de juiste middelen tot zich heeft genomen om op superieure wijze boven dit geheel te blijven zweven. Segall kan het uiteraard niet laten en speelt op een paar nummers op drums en bas mee. Daar waar Fuzz zwaar leunt op jaren '70 rock, laat Meatbodies dat stramien los en laat heel veel ruimte over om verschillende kanten op te gaan.  Met een nummer als Wahoo kruipt het zelfs voorzichtig tegen Thee Oh Sees aan.  De psychedelische kant van Meatbodies wint gedurende de plaat steeds meer terrein, maar overheerst geen moment. Meatbodies is namelijk vooral een overwinning van de kunst om verschillende stijlen in elkaar over te laten lopen, om op die wijze nieuwe inzichten te bieden. De band combineert garagerock met punk en psychedelica, gooit er nog achteloos een beetje metal bij en heerst twaalf liedjes lang.

 

Oor: Tremmors - Meatbodies

Woensdag 29 Oktober 2014 at 4:49 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed