The Black Cult - The Black Cult

Hij zat er al een tijdje aan te komen, maar begin 2016 is ie er dan eindelijk. De debuut lp van The Black Cult. Het Groningse trio voert een succesvolle strijd tegen het volwassen worden en doet dat met een plaat vol opgejaagde powerpop. Die powerpop wordt het vuur na aan de schenen gelegd door opgefokte garagerock en puisterige punk. Geen enkel liedje op deze titelloze debuutplaat ligt zwaar op de hand. De band heeft ervoor gekozen de liedjes zo puntig en catchy mogelijk op te nemen. In een half uurtje schiet de plaat voorbij. Vlak voordat alles is afgelopen neemt de band ook nog even tijd om op On My Own een ware gitaarsolo ten beste te geven. The Black Cult houdt zich geen moment in, braakt de gehele maaginhoud uit en zorgt er en passant voor dat al het braaksel lekker rondspettert. Aan de volgende ochtend, met een tapijt vol opgedroogde klonten en een penetrante zure lucht wordt geen moment gedacht. Voor The Black Cult is zelfs een punkslogan als "No Future" lachwekkend, dit trio is meer een voorstander van "Fuck the Future" en heeft te veel lol om zich verder ergens druk over te maken. Zanger/gitarist Douwe zingt vooral over de dingen waar hij goed in is; het nemen van de verkeerde beslissingen en heel veel drinken. Met dat niet volwassen worden zit het nochtans goed en met deze plaat ook.

 

Oog & oor: Find A Way - The Black Cult

Zaterdag 06 Februari 2016 at 12:34 am Geen reacties

Emotional Mugger - Ty Segall

Om de haverklap brengt Ty Segall platen uit. Dit gaat in een dusdanig straf tempo dat het niet noodzakelijk is om ieder album aan te schaffen om de muzikale draad niet kwijt te raken. Sterker nog, het geniet de voorkeur om af en toe een plaat over te slaan. Doe dat niet met Emotional Mugger. Segall slaat een afwijkende weg in, maakt gebuik van andere muzikanten en levert een verontrustende garagepsychplaat af. Intenser dan voorheen. De tegendraadse ritmes stapelen zich op. Segall begeeft zich op glad ijs, maar blijft ondanks een paar fraaie uitglijders steeds op de been. Hij laat hier een andere kant van zich horen. Niet voor niets staat rechts onderaan de hoes niet zijn naam, maar Segall Ty Garrett. Een alterego die de schaduwkant van Ty Segall vertegenwoordigt? Of een verknipte waarschuwing dat op deze plaat de zaken worden omgekeerd? Er blijft op Emotional Mugger veel open voor eigen interpretatie. Tussen al dit weerbarstige gemusiceer verschijnt ineens het popliedje Candy Sam om de luisteraar verder op het verkeerde been te zetten. Emotional Mugger is in een tijd waar iedereen onmiddellijke voldoening door de strot geduwd krijgt, een plaat die wellicht te snel aan de kant wordt geschoven. Niet doen. De goede verstaander weet namelijk genoeg, hier valt veel meer uit te halen dan in eerste instantie lijkt.

 

Oor: Candy Sam - Ty Segall

Woensdag 03 Februari 2016 at 4:49 pm Geen reacties

together PANGEA + Iguana Death Cult @ Vera

Eurosonictaferelen! Een rij voor Vera. Geen lange, maar toch een rij om together PANGEA te kunnen zien. Dit is de derde keer dat de band in Vera speelt en blijkt het beste optreden van die drie te zijn. De band heeft het evenwicht gevonden tussen harde gitaren en melodie en daar buitengewoon fraaie meezingrefreinen aan toegevoegd. Ook de opbouw van de set is goed. Af en toe een beetje vaart eruit om er vervolgens dubbel over heen te knallen. Favoriet Snakedog wordt bewaard tot het einde en tijdens de toegift geen vrijzinnig gepiel op de instrumenten. Vrijwel iedereen is na afloop van het optreden een beetje meer fan van together PANGEA geworden dan ervoor. Al vindt een enkeling het voorprogramma eigenlijk toch beter. Iguana Death Cult weet namelijk positief te verrassen. Een vergelijking met Thee Oh Sees ligt erg voor de hand. De Rotterdammers weten een opwindend optreden neer te zetten. Langzaam maar zeker zuigt de band de toehoorder naar binnen. Eenmaal binnen in de wereld van Iguana Death Cult blijken daar harde psychedelische taferelen af te spelen. Twee bands die voor de broodnodige ontwrichting zorgen.

Zaterdag 30 Januari 2016 at 12:27 am Twee reacties

Ain't We Hungry, Baby? - Recipees

Deze week gaan ze toch echt de studio in. Een echte studio. Voorlopig moeten we ons zien te redden met een tape van de nieuwe en veelbelovende Groningse punkband Recipees. Het trio lijkt permanent op oorlogspad. Op zoek naar een status quo tussen bruut sonisch geweld en melodie. Dat laatste is zeer zeker aanwezig bij Recipees, maar wordt goed verstopt. Voorlopig wenst de band haar geheimen nog niet prijs te geven. Daarom wellicht een eerste boreling in de vorm van een cassette met daarop vijf nummers die zijn opgenomen op een 4 track recorder. Een tipje van de sluier. De tape heeft zelfs een titel gekregen: Ain't We Hungry, Baby? En honger hebben ze. Als een roedel uitgehongerde wolven werpen ze zich op de vijf nummers en scheuren het vlees van de botten. Het liefst zo rauw en zo snel mogelijk. Zie dat maar eens te verteren. Vijf punkliedjes die in het geniep lonken naar garagerock en zelfs country, maar nog niet tot volle wasdom komen. Dit smaakt naar meer en daarvoor is toch echt die studio nodig.

Woensdag 27 Januari 2016 at 10:58 pm Geen reacties

Bennekom - Dr. Duval

Groeten uit Bennekom. Het valt direct op de grond als ik de single in mijn handen heb. Een ansichtkaart met daarop een foto van Bennekom's finest: Dr. Duval. Deze door Waaghals Records uitgebrachte single telt drie nummers en bevat meer flauwe grappen. Zo staat er op de b-kant aangegeven dat die in tegenstelling tot kant-a op 45-toeren dient te worden afgespeeld. Klopt niets van, al geeft het wel een komisch effect. De muziek van Dr. Duval is een stuk serieuzer, ondanks een titel als Shave Our Souls. Op de eerste Dutch Garage Rock Explosion lp viel deze band al op. Nu blijken ze nog verder van God los te zijn geraakt. Dr. Duval blijkt over een ADHD-zanger te beschikken die een voorkeur blijkt te hebben voor het vroege werk van de Butthole Surfers. De Butthole Surfers blijkt slechts een kickstart te zijn voor Dr. Duval. De band verdwaalt dankzij het sloppy gitaarwerk al snel in het bos vol basale garagepunk en verwijst en passant naar David Bowie, al kan dat laatste ook liggen aan het feit dat Bowie meer dan ooit op Planet Trash rondspookt. Hoe dan ook, Bennekom wordt dankzij Dr. Duval definitief op de kaart gezet.

 

Oor: Lost In Your Diamond - Dr. Duval

Zondag 24 Januari 2016 at 01:16 am Geen reacties

Eurosonic 2016 Dag 3

De laatste Eurosonicdag begint in mineur. Een gevalletje bankpasfraude in de familie zorgt er voor dat ik NegerJagersonic aan me voorbij moet laten gaan. Ik meld me daarom waar ik de nacht ervoor ben geëindigd: De Gym. Daar pik ik nog een paar liedjes van The Black Cult mee, terwijl ik me aan de gratis vegaburgers waag. The Black Cult en burgers, een prima combinatie. Nog een biertje erbij en de kater is verdwenen. Even later staat Tiny Legs Tim in De Spieghel rustig te wachten totdat het zaaltje volstroomt. Zelf zorgt Tiny Legs Tim voor de zang en de gitaar en wordt daarbij ondersteund door een man met een mondharmonica, eentje met een staande bas en een drummer. Vlaamse honky tonk blues, heel proper. In Vera staan een paar Italianen een malafide poging te doen Ennio Moricone in bandvorm te imiteren. Hoe dat klinkt blijft onduidelijk, toen ik weer wakker werd was mijn bier lauw.

 

De behoefte aan iets hard, rauws en of meedogenloos neemt zienderogen toe. In De Walrus zijn we net te laat, aangezien de Eurosonicorganisatie van alles update in de app, maar niet de gewijzigde aanvangstijden van lokale bands. Ik strompel verder en kom een Litouwse zeurband tegen. De maat is vol, ik voel me een gevangene van mijn polsbandje. Zeventig euro betalen, terwijl de meest aansprekende bands gratis bij één van de zijfestivals zijn te zien. Terwijl het humeur onder het vriespunt zakt, wordt het bierdrinktempo opgeschroefd. Ineens verschijnt er een IJslandse band: Muck. Eindelijk een band die meedogenloos is. Een snoeiharde combinatie van noise, hardcore, metal en screamo zorgt voor een enorme opleving. Tijd voor De Dood. De Dood? Ja, De Dood. Een trio dat mij tijdens het aankondigen van het eerste chanson direct fan doet worden. Titel: Hondenuitlaatservice Waffen SS. Veel metal, genoeg punk en teksten, voor zover verstaanbaar van Drs. P-niveau. Dit waren de twee hoogtepunten van de derde avond. Ik beland daarna nog middenin een Spaanse feestband, die het maar geen feest kan laten worden. Dat laatste lukt het Nederlanse Bazzookas wel. Deze skaband laat de hele zaal springen. Op mij na dan, want dit is meer vrolijkheid dan ik aankan. Ik kies daarom bewust voor de doommetal van Briqueville, maar sta naar ene lachwekkende verkleedpartij te kijken. Eng hoor, op een podium staan in lange gewaden en met een masker op. Na een kwartierje hou ik het daar ook voor gezien. Tijd voor bier in de kelderbar van Vera en als finale afsluiting de Rooie NegerJager die wat vrienden heeft meegenomen voor zijn Roodshow. Ik weet genoeg. Volgend jaar een kaartje kopen voor de woensdagavond en de andere twee avonden een keuze maken uit al het gratis bandaanbod.

Zondag 17 Januari 2016 at 1:28 pm Geen reacties

Eurosonic 2016 Dag 2

Dankzij de tequila start de tweede dag met een lichte kater. Het plan is om aan het eind van de middag te beginnen met Recipees, maar bij aankomst blijkt dat optreden verschoven te zijn naar 21.00 uur. Daarom wordt via de opening van de expositie van de Groningse kunstenaar Bert Scholten gekozen voor een pubburger in een Iers café. Daar is het zo lang wachten op een hamburger (fastfood?) dat ik pas middenin de set van het Spaanse The Parrots terecht komt. Jammer, want de garagerock van The Parrots rammelt op de juiste manier en het enthousiasme spat er vanaf. Zeker als de band hun eigen versie van Demolición van Los Saicos de zaal in slingert. Een prima opener van de tweede dag van het officiële Eurosonicprogramma. Voorzichtig schuifelen we naar Svper. Uit Barcelona. Donkere elektronica van een duo. Ondanks de statische knoppendraaierij verslapt de aandacht niet en nodigt de muziek uit om te gaan dansen (niet gedaan uiteraard).

 

Fews uit Zweden speelt vervolgens in Huis De Beurs. In eerste instantie zorgt de de band voor veel galm, maar blijft het aangekondigde hypnotiserende effect weg. Het dreigt halverwege zelfs een beetje saai te worden. Tijdens het lange, laatste nummer spelen de Zweden alle schroom van zich af en wordt even een fraai wow-moment geschapen. Hoogtepunt van de Eurosonicavond wordt echter geleverd door VANT. Wel uit Engeland, maar zeker geen kutband. VANT gaat enorm tekeer op gitaar. De band speelt hard met de juiste verhouding tussen woede en verveling. Slackers van het soort dat zelfs te lui is om de volumeknop bij te stellen. Zo waar een echte aanrader! Via een Bosnische skaband op de Grote Markt beland ik bij mijn eindbestemming voor de nacht.

 

De jongens van traumahelikopter organiseren hun eigen feestje in De Gym en daar word ik bij binnenkomst direct aan het werk gezet als plaatjesdraaier. Zelfs speelt de band niet veel later een set met veel liedjes van hun in maart te verschijnen derde LP. Het trio lijkt zelf nog het meest te moeten wennen aan die nieuwe nummers. De start is een beetje stroef, maar alras herpakt de band zich en lijkt bezig een nieuwe dimensie toe te voegen aan hun epicuristische garagepunk. Het aanwezige publiek lijkt hier vooralsnog meer van overtuigd te zijn dan de band zelf. Na traumahelikopter mag het uit Friesland afkomstige The Homesick aan de slag. Dit trio lijkt meer in de school van het stoïcisme aansluiting te vinden. Nonchalant gepresenteerde noisepop met een drummer die niet uit zijn eigen wereldje wenst te stappen, maar permanent doordendert. De meeste indruk in De Gym weet het kersverse Recipees te maken. Dit is de derde keer dat ik de band in korte tijd zie en iedere keer is het net iets strakker en vuriger dan de vorige keer. Waar dit gaat eindigen is onzeker, maar de oerknal heeft er serieuze concurrentie bijgekregen.

Zaterdag 16 Januari 2016 at 3:22 pm Geen reacties

Eurosonic 2016 Dag 1

Het krioelt van de festivalletjes naast Eurosonic. Ieder jaar lijken er daar weer een paar van zijn bijgekomen. De eerste Eurosonicdag begint daarom niet met een Eurosonicact, maar in de kelder van Vera. Joost Dijkema neemt de toehoorders mee op een muzikale reis. We vertrekken vanaf de Drentse hei, belanden in het zuiden van Amerika en maken een korte tussenstop in India. Een mooi begin. Minder mooi gaat het een paar uur later toe in De Spieghel. Daar speelt Ludovik Material. Een trio dat wordt aangevoerd door een vrouwelijk brulboei en wordt ondersteund door pulserende ritmes, een laptop en een gitarist die zoveel mogelijk noise uit zijn instrument tovert. Zowaar een goed begin van Eurosonic. Dat positieve gevoel blijft niet lang hangen. Boosdoener is een band met misschien wel de grappigste naam van het hele stel: Have You Ever Seen The Jane Fonda Aerobic VHS? Een hipstermeisje dat haar platte bubblegumliedjes laat opblazen door het met zoveel mogelijk volume te presenteren. Vorm boven inhoud. De drummer bezwijkt bijna onder hitte, maar weigert zijn ijsmuts af te zetten.

 

Boven in De Spieghel is het beter. Nikki Louder heet de band en ondanks een paar zweverige passages ontaardt de muziek steevast in een noise-explosie. Veel Sonic Youth en Shellac. Meer van dit soort bands graag, maar dat zit er niet meer in. In Huize Maas speelt het Spaanse Guadalupe Plata. De bassist heeft het mooiste instrument van het hele festival. Een emmer, een stok en een stuk touw. Zo simpel kan het zijn. Tijdens de tweede helft verruilt hij dit instrument voor een zelfgebouwde driesnarige bas. Muzikaal put dit trio uit de jaren '50 en '60. De zanger/gitarist weet dat hij niet kan zingen en beperkt dit daarom tot een minimum. Zijn uitspattingen op de gitaar zijn echter buitengewoon interessant. Nadat ik een tequila bij mijn cerveza heb gedronken gaat Guadalupe Plata de psychedelische kant op en ik laat me willoos meevoeren. In deze hoge sferen zou ik graag langer blijven, maar helaas, een vers gehypte Engelse kutband zorgt voor een onzachte landing. The Jacques doet me beseffen dat ik op Eurosonic ben. Als band dien je je in de kijker te spelen om er voor te zorgen dat je een paar maanden later op al die gezellige zomerfestivals kan gaan spelen. Of dat The Jacques gaat lukken is na een korte set zeer te vraag, want dit is wel heel erg dertien in een dozijn.

 

Geef mij dan maar Middlemist Red. Psychedelische rock uit Hongarije. Dat ze heel goed naar The Black Angels hebben geluisterd, vergeef ik ze direct. Dat de zanger eruit probeert te zien als Bruce Springsteen ook. Middlemist Red voegt niets toe, maar vermaakt wel. Een veilige keuze is om vervolgens Afterpartees te gaan zien, maar het is tijd voor avontuur. Via het traditionele nachtelijke bezoek aan de Febo betreed ik het Grand Theatre. De band heet Bokka en komt uit Polen. Daar hebben ze hun eigen wereldje gemaakt en zich in aluminium gewikkeld. Normaal wordt een band die Joy Division denkt te moeten coveren direct aan de schandpaal genageld. Bokka blijft dit lot bespaard. Hun elektronische uitspattingen werken op mijn door de tequila benevelde geest wonderwel. Al zie ik het Grand Theatre steeds leger worden. Tijd voor de laatste band. De Tsjechen van Mydy Rabycad zetten aan tot een feestje, maar op al die gemaakte vrolijkheid zit ik niet te wachten. Ik leeg mijn glas en keer huiswaarts. Bijzondere bands gezien? Neen.

Donderdag 14 Januari 2016 at 2:42 pm Eén reactie

Blackstar - David Bowie

De lente van 1983 blijkt nogal bepalend geweest te zijn voor de rest van mijn leven. Nadat ik mij had opgesloten in mijn kamer om een top 100 van favoriete liedjes samen te stellen, bleken er op de longlist heel veel Bowienummers te staan. Die top 100 is er uiteindelijk nooit gekomen, want ik trok de belangrijke conclusie dat ik Bowiefan zou worden. Eigenlijk was ik dat al, maar de enige Bowie LP voor handen was Stage en die plaat was niet eens van mezelf, maar een geleend exemplaar van een oudere neef. Dat telde niet. Een fan probeert zoveel mogelijk te verzamelen, dus die week kocht ik Bowie's nieuwste LP: Let's Dance en zodra ik genoeg guldens bij elkaar had gelegd volgde niet veel later de verzamel-LP ChangesOneBowie. Sindsdien is de stroom Bowieplaten geleidelijk aan groter geworden. Naast NO FUTURE dat ik op een plint in mijn kamer had geschreven verscheen niet veel later dankzij een gejatte spuitbus groots het zilverkleurige woord BOWIE. Hij was immer om mij heen. Vaak tastbaar, maar nog veel vaker onaantastbaar.

 

Op goede momenten luisterde ik naar de muziek van David Bowie, waardoor die momenten nog meer waarde leken te krijgen. Op inkzwarte dagen luisterde ik naar Bowie en werd alles net iets dragelijker. Bowie was er gewoon altijd en nou is hij er niet meer. Of eigenlijk wel. Hij heeft net een nieuwe plaat uit. Twee dagen na de release overlijdt hij. Ook op het allerlaatst blijft Bowie's timing en stijl intact.

 

Blackstar is de plaat waar ik zo op gehoopt had. Bowie experimenteert er op los. Jazz met elektronica en vele lagen die stukje bij beetje iets prijsgeven van het Bowie-universum, maar het nooit volledig onthullen. Mooi. Een mysterie is waardevoller dan de werkelijkheid. Bowie wist al achttien maanden dat zijn aardse voorkomen snel ten einde liep. Blackstar staat vol verwijzingen naar dat einde en Bowie maakt er een majestueus kunstwerk van. Het meest opvallende aan Blackstar is de hoes. Op iedere voorgaande plaat staat Bowie afgebeeld als een persoon of personage. Op zijn laatste plaat staat David Bowie afgebeeld als zijn laatste verschijningsvorm: een zwarte ster. Onaantastbaar en altijd aanwezig.

 

Oog & oor: Blackstar - David Bowie

Maandag 11 Januari 2016 at 9:27 pm Geen reacties

I Don't Care. The No Fun And Plurex Singles - V/A

Fuck 2016. Op deze LP is het nog gewoon 1978 en is punk zo ongeveer op z'n hoogtepunt. Of zou dat in ieder geval moeten zijn. In Amsterdam waren twee platenlabels die het nodig vonden om singles uit te geven van Nederlandse punkbands. De meeste singles haalden zelfs goede verkoopcijfers, in Amsterdam. Andere singles werden gejat en een enkele single belandde in de uitverkoopbakken en wisten zelfs voor twee dubbeltjes niet van eigenaar te wisselen. Tegenwoordig mag je voor zo'n single een paar honderd euro bieden op Ebay. Heel goed dus dat die singles nu op LP zijn verschenen. Het opvallende is dat alle liedjes heel helder klinken. Geen enkele klinkt alsof het in een tochtige kelder in een kraakpand, dat op het punt staat ontruimd te worden, is opgenomen. De Engelse uitspraak is niet om over naar huis te schrijven, maar het komt de authenticiteit wel ten goede. Het is 1978 en dit is Nederpunk! De fraai vormgegeven hoes is gemaakt door Joost Swarte, klap je die open dan zijn er een paar foto's en een korte beschrijving van de bands te zien. Namen: God's Heart Attack, Helmettes, Mecano Ltd. en het uit Groningen afkomstige Subway staan op de a-kant. Die laatste band komt met een bijtend anti-religie song Jesus Loves Me (But I Don't Care). De beste naam is natuurlijk Tits, een punkband met een pianist en met een titel als We're So Glad Elvis Is Dead die de tijdgeest goed weergeeft. Een voorzichtige conclusie is op zijn plaats; de meeste muzikanten die op I Don't Care. The No Fun And Plurex Singles te horen zijn, konden gewoon goed spelen en maakten liedjes die meer dan 35 jaar later nog steeds staan als een kraakpand.

 

Oog & oor: I Don't Care. The No Fun And Plurex Singles - V/A

Zondag 03 Januari 2016 at 4:39 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed