Negative Growth - Ex-Cult

Alsof je door een krankinnige wordt achtervolgd. Zo klinkt de nieuwe plaat van Ex-Cult. Chris Shaw is de man achter deze band uit Memphis. Niet zo gek lang geleden heeft hij met Ty Segall een prima plaat afgeleverd onder de naam GØGGS, maar wat Ex-Cult op Negative Growth laat horen overtreft alles wat GØGGS tot dusver heeft laten horen. Shaw heeft een granieten stem, de gitaren klinken als kettingzagen en de bas en drums zijn overgenomen door doorgesnoven psychopaten die op totale vernietiging uit zijn. Dat lukt heel aardig. Ex-Cult is weliswaar een punkband, maar laat zich niet aan de ketting leggen. De band grist links en rechts elementen weg uit de garagehoek en propt ook een ongezonde dosis psychrock in de liederen, zonder iets van de rauwe energie in te leveren. Want rauw is Negative Growth. De plaat zinkt regelmatig dieper in een bloederige plas vol fuzz om vervolgens al improviserend ternauwernood de oppervlakte weer te bereiken. Chris Shaw weet te melden dat Negative Growth een ode is aan fear and deception. Die sfeer proef je gedurende negen nummers op de plaat. Negative Growth klinkt als een straf die je met veel genoegen ondergaat.

 

Oor: Attention Ritual - Ex-Cult

Zaterdag 01 Oktober 2016 at 2:26 pm Geen reacties

Skulls, Blood, Pussy And Violence Axes Daggers Upside-Down Crosses - Kool 100s

Een nieuwe ronde langs de singles van mijn favoriete label als het gaat om zwaar gemuteerde garagepunk; Goodbye Boozy Records. De laatste worp van dit Italiaanse label telt liefst zes singles. Mijn minst favoriete van dit stel is de single van Socialites. Twee droge punkliedjes waarvan er dertien in een dozijn gaan. Met de Beatniks zijn we een stuk beter af. Vier liedjes met stuwende baslijntjes, ongestemde gitaren en een zanger die er bovenuit probeert te komen en daarin op prachtige wijze faalt. Vervolgens is Manateees aan de beurt. Fel, agressief en een stotterende zang waar Roger Daltrey jaloers op kan zijn. Dumbesticated is een regelrechte hit, maar het wordt nog veel leuker. Over het algemeen laat ik powerpopbands voor wat ze zijn. Een uitgemolken genre. Pleasers weet er toch wat van te maken. De zanger klinkt als Matthew Melton. De man van ondermeer Bare Wires en Warm Soda. Op de hoes staat het trio afgebeeld met rechts iemand die wel heel erg op Matthew Melton lijkt. Verrek, op de achterzijde staat bij guitar and vocals gewoon de naam Matthew Melton. Een piepende gitaar, een zanger die in volle overtuiging schreeuwt dat hij Too High To Die is en Too Stupid To Live, Too Cool To Die. Het vormt een lichtelijk briljante eerste liedje op de single van The Cavemen. Zo'n single die je als liefhebber van uitgeklede garagepunk graag wilt hebben. Dat geldt zeker voor de vier liederen van Kool 100s. Daarnaast heeft de band het leukste hoesje (tieten) en fraaiste titel van hun plaatje:  Skulls, Blood, Pussy And Violence Axes Daggers Upside-Down Crosses. Dit schijnt pas de tweede single te zijn van dit gezelschap uit Kansas City. Gecontroleerde garagechaos. Zo'n band waarbij alle imperfecties op natuurlijke wijze zijn uitgewerkt tot iets bijzonders. Ik ben fan.

 

Oor: Queer For Him - Kool 100s

Oor: Too High To Die - Cavemen

Oor: Such A Fool - Pleasers

Oor: Dumbesticated - Manateees

Woensdag 28 September 2016 at 10:23 pm Geen reacties

Gimme Head Till Your Dead - DD Owen

Goed nieuws. Vandaag heeft de eerste lp van DD Owen het levenslicht gezien. DD Owen zegt u? Ja, DD Owen. Beter bekend als die wat labiele jongen die onder de naam Sick Thoughts de afgelopen tijd de ene na de andere garagepunkknaller deed ontsteken. De nieuwe lp heb ik nog niet in huis. Tot die tijd doe ik het met een tape en een paar singles die DD Owen dit jaar heeft gemaakt. Zijn single met Shitty Life is al eens voorbij gekomen op Planet Trash, maar er is dus meer. De in een rode hoes gehulde Plane EP bijvoorbeeld, waarop Owen afrekent met Baltimore. De stad waar hij gewoond heeft en hoopt nooit meer terug te keren. I Hate This City. Verder is er een op wit vinyl verschenen single met de verwarrende titel Demotape, waarop wat ruwe schetsen van liedjes staan. De klapper onder de singles is de splitsingle met Die Rötzz ter ere van hun gezamenlijke Europese tour. Owen is zo sympathiek een advies te geven aan alle aantrekkelijke dames die hij onderweg tegenkomt: Gimme Head Till Your Dead. De tape met acht, verrassend melodieuze, garagerpunkliederen is ook iets om na afloop van een optreden op te pikken. DD Owen maakt genoeg sterke liedjes op een hele lp vol te spelen. Zodra die lp opduikt hoort u weer van me.

 

Oor: Gimme Head Till Your Dead - DD Owen

Zaterdag 24 September 2016 at 6:33 pm Geen reacties

Great Pile Of Nothing - Mozes And The Firstborn

Mozes And The Firstborn neemt een hele plaat op, om die vervolgens niet uit te brengen. De opvolger van de debuutplaat uit 2013 is dus in feite de derde langspeler van de Eindhovenaren. Wel sterk om die dan vervolgens Great Pile Of Nothing te noemen. De altijd al aanwezig melancholie bij Mozes And The Firstborn wordt op Great Pile Of Nothing fraai uitgemeten. Daar tegenover stelt de band luchtige gitaren en onbekommerde drumpartijen. Het leven lijkt toch wel erg dragelijk op deze wijze. Een beetje zoals die gitaarbandjes uit de jaren '90. Beetje moeilijk doen over het bestaan, maar wel makkelijk in het gehoor klinkende gitaardeuntjes produceren. De zon gaat toch wel weer schijnen. Zo'n houding. Mozes And The Firstborn schiet een beetje door in het maken van mooie liedjes. De garagedeur zit potdicht en niemand kan of wil de sleutel vinden. Great Pile Of Nothing is een mooi haardvuurtje waar je heel aangenaam je verkleumde handen aan kunt warmen, maar niet voldoet als je onderkoeld dreigt te raken. Het is uiteindelijk net iets te suf allemaal. Mozes And The Firstborn heeft de tijd genomen om met een opvolger van de debuutplaat te komen, maar is gedurende dat lange proces vergeten op de juiste momenten peper en zout toe te voegen. De eerste plaat wint het op alle fronten van Great Pile Of Nothing.

 

Oog & oor: Crawl - Mozes And The Firstborn

Dinsdag 20 September 2016 at 5:28 pm Geen reacties

Skeleton Tree - Nick Cave & The Bad Seeds

Voordat ik er erg in heb, zit ik op een zonnige zondagmiddag in het donker in een bioscoopzaal tussen twee snikkende vrouwen naar de documentaire One More Time With Feeling te kijken. De documentaire over de totstandkoming van de nieuwe plaat van Nick Cave & The Bad Seeds en over het al dan niet verwerken van de dood van Nick Cave's zoon ruim een jaar geleden. Volgens Cave is die tragedie, hij noemt het zelf een trauma, funest voor zijn creativiteit. Daar is niets van te merken. Het narratieve karakter is wel grotendeels verdwenen uit zijn liedjes. Wat overblijft zijn songs die opgebouwd zijn als dreigende soundscapes. De muziek glijdt moeizaam voorbij, de nadruk legt meer dan ooit op de tekst en stem van Cave. Nou geniet het altijd de voorkeur om zo min mogelijk licht binnen te laten als je naar Nick Cave luistert, op Skeleton Tree is het licht zelf nooit aan geweest. Luisteren naar Skeleton Tree maakt mij intens verdrietig. Cave biedt geen enkele troost op deze plaat. In de documentaire zegt hij het treffend als mensen hem proberen te troosten door te stellen dat zijn zoon voortleeft in zijn hart. Ja, zijn zoon zit in zijn hart, maar hij leeft niet. De eerste vijf liedjes kom ik met moeite heelhuids door, maar op het moment dat ik naar het beklemmend mooie I Need You luister, geef ik me gewonnen en sluit me stilletjes aan bij die twee snikkende vrouwen waar ik met een brok in mijn keel tussen zat op een zonnige zondagmiddag in een donkere bioscoopzaal.

Oog & oor: I Need You - Nick Cave & The Bad Seeds

Woensdag 14 September 2016 at 10:29 pm Geen reacties

Charlie & The Lesbians @ Vera

Met ontbloot bovenlijf en een kruk vanwege een voetblessure gaat Charlie achter de microfoon staan. Zijn lesbians staan achter hem. De teleurstelling dat hij vorige week in Leipzig op een oneervolle laatste plaats is geëindigd tijdens de plaatselijke Hitler look-alike contest schudt hij tijdens het eerste lied reeds van zich af. Het kwartet komt uit Eindhoven, maar zou gezien de sound ook uit de opgeschoten hangjongeren om de hoek bij Ty Segall kunnen bestaan. Ook Charlie & The Lesbians corrumpeert met speels gemak jaren '70 hardrock door het te voorzien van een dampende drol vol vulgaire garagerock. De drumster heeft niet voor niets haar Meatbodies t-shirt aangetrokken. Al gauw zoekt Charlie het publiek op. Hij strompelt door de kelder van Vera en slaakt enkele oerkreten. De band wisselt moeiteloos van tempo tijdens de liedjes en gooit er nog maar een zieke riff tegenaan. Lomp en slick tegelijkertijd, dat is Charlie & The Lesbians.

Zondag 11 September 2016 at 10:19 pm Geen reacties

Sin, You Sinners! - The Devils

Blasfemie! Het uit Napels afkomstige duo The Devils heeft er een hele plaat over vol gespeeld. Zij verkleedt zich als non, hij als priester en samen begaan zij de ene na de andere zonde. Veel tijd en tekst hebben ze daar niet bij nodige. Sin, You Sinners! bestaat uit tien korte nummers, maar voor het zingen de kerk uit is er niet bij. Het is geen toeval dat deze plaat uit de Voodoo Rhythm-stal komt, The Devils neemt die Voodootrash en gooit daar verdorven rockabilly en opgevoerde speedrock overheen. Mocht dat niet voldoende zijn, dan is er altijd nog een kettingzaag om tot het gewenste bloederige resultaat te komen. Distortion stapelt zich op distortion. Alles moet in het rood en garagehalfgod Jim Diamond himself is achter de knoppen gaan zitten om het geheel niet volledig uit de bocht te laten vliegen. Hij slaagt daar ternauwernood in. The Devils is een ongeleid projectiel dat met satanisch genoegen richting de afgrond sprint, maar niet springt voordat er onderweg zoveel mogelijk schade is aangericht. Sin, You Sinners!, goddeloos en pervers. Je weet dat je het wilt.

 

Oog & oor: Coitus Interruptus (From a Priest) - The Devils

Vrijdag 09 September 2016 at 10:36 pm Geen reacties

A Weird Exits - Thee Oh Sees

Daar waar ik bij de vorige plaat eigenlijk de moed op gaf dat Thee Oh Sees nog een plaat zou maken die aangenaam verrast, moet ik bekennen dat de nieuwe plaat van Thee Oh Sees meer opzien baart dan voorzien. Op A Weird Exits gaan twee drummers aan de slag, maar gek genoeg levert dat geen overstuurde plaat op. De band lijkt langzaam maar zeker het gaspedaal los te laten om te beginnen aan een kosmische trip. Een tripje waarbij van tevoren niet vast staat waar het eindigt. Een tripje waarvan je gaandeweg niet wilt dat het ooit eindigt. De vele tempowisselingen zorgen voor aangename schommelingen in de gemoedstoestand. Refreinen zijn volledig overbodig geworden. In plaats daarvan worden de synths steeds verder opgeblazen en zweeft Thee Oh Sees langzaam weg op een roze/paarse krautrockwolk richting progrockland. Mijn vertrouwen in Thee Oh Sees is met A Weird Exits weer helemaal hersteld. Niet de stekker eruit trekken, maar lekker verder trippen en zien waar de zeppelin on acid uiteindelijk strandt. Thee Oh Sees kan me niet vreemd genoeg worden. In het laatste lied van A Weird Exits lijkt de desintegratie absoluut te zijn en is er geen weg terug meer. Thee Oh Sees zorgt ervoor dat je nooit meer naar huis wilt.

 

Oor: A Weird Exits - Thee Oh Sees

Dinsdag 06 September 2016 at 12:38 am Geen reacties

Sterilization - Foster Care

Ik mag dan een liefhebber van punk zijn, maar de meeste punkbands kunnen mij gestolen worden. Meestal wegens het uitgekauwde geluid of het ontbreken van de juiste schakel. Het klinkt simpel en dat is in wezen zelfs een vereiste, maar zie maar eens in een paar korte liedjes tot de elementaire kern te komen. Het gros komt niet eens in de buurt, al doen ze voor komen van wel. Af en toe slipt er toch nog een band naar binnen die de juiste snaar weet te raken. Of in dit geval is het wellicht beter te melden dat de verkeerde snaar juist wordt geraakt. Foster Care is daar in dit geval verantwoordelijk voor. De lp Sterilization is uitgebracht door Total Punk Records. Een naam die exact past bij Foster Care. Daar waar Goebbels tijdens zijn speech op 18 februari 1943 in Berlijn oreerde over die Totalen Krieg, pakt Foster Care het aanzienlijk voortvarender aan. Een directe aanval, waarbij alles in de strijd wordt gegooid. Blitzkrieg meets Totalen Krieg. Die Totalen Punk. De Newyorkers zijn uiterst agressief, maar vergeten niet de boel aan te kleden met de nodige melodie (gewoon goed luisteren, dan hoor je het wel) en een negatieve houding waar je slechts schuimbekkend naar kunt verlangen. Foster Care creëert om te kunnen vernietigen. Boem!

 

Oor: Solo Tryst - Foster Care

Woensdag 31 Augustus 2016 at 9:40 pm Geen reacties

Living In The Partyzone - PUFF

Het is waar. De gitaar heerst op Planet Trash en de synthesizer mag af en toe meedoen, maar dan vooral in een ondersteunende rol. Een uitzondering is echter snel gemaakt. Als het gaat om de Germaanse band PUFF bijvoorbeeld. Afkomstig uit Berlijn en hevig beïnvloed door Devo. Van gründlichkeit is geen sprake. Deze Duitsers omhelzen de chaos, zingen in zowel het Engels als in hun moerstaal en klinken vooral erg bevrijd. Geen grenzen, geen regels. Dat heeft zeker z'n charme, maar de luisteraar constant op het verkeerde been zetten heeft ook z'n nadelen. En die nadelen overheersen aan het eind van de rit. Het luisteren naar Living In The Partyzone is een vrij vermoeiende exercitie, het jeukt links en rechts en het elektronische gefriebel gaat al vlot lichtelijk irriteren. De monotone zang werkt ook niet in het voordeel van PUFF. Halverwege verlang ik naar een heftige dosis gitaarfuzz om al die verschillende geluiden te bedekken en naar een zanger die klinkt alsof hij echt zin had om zijn muil die dag open te trekken. Een ware electropunk zal ik nooit worden. PUFF mag in die electropunkwereld redelijk hoog aangeschreven staan, hier op Planet Trash wordt geconcludeerd dat het geen groot feest is om naar Living In The Partyzone te luisteren.

 

Oor: Die Zukunft Ist Gekommen - PUFF

Zondag 28 Augustus 2016 at 12:57 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed