Seeds - TV On The Radio

In het vorige decennium deed TV On The Radio er nog toe. Dat veranderde echter snel in 2011. Het album Nine Types Of Light stelde teleur, het beste was er bij deze vierde plaat wel af en tot overmaat van ramp overleed bassist Gerard Snith een paar dagen na de release van Nine Types Of Light aan een nare ziekte. Einde TV On The Radio zou je zeggen. Het bleef lang stil, maar na twee singles verschijnt eind 2014 Seeds, het vijfde TVOTR-album. Duidelijk is dat alle funky lichtvoetigheid van de vorige plaat vrijwel in het geheel verdwenen is. De band koppelt warme elektronica weer aan indierock en soul. Een beproefd concept voor deze Newyorkers, maar ondanks dat de smerige randjes grotendeels zijn weggepoetst, blijft Seeds ongemeend spannend en tegendraads. De dood en het rouwen nemen een belangrijke plaats in. Tunde Adebimpe zingt bijvoorbeeld "I Know It's Best To Say Goodbye, But I Can't Seem To Move Away." Na verloop van tijd is het leed grotendeels verwerkt en komen er riffs voorbij waar menig hedendaagse garageband nog een puntje aan kan zuigen. Aan het eind van Seeds klinkt Adebimpe haast triomfantelijk als hij "Everything's Gonna Be OK" zingt. Je zou hem bijna gaan geloven. In ieder geval is Seeds meer dan OK.

 

Oog & oor: Happy Idiot - TV On The Radio

Zaterdag 20 December 2014 at 2:55 pm Geen reacties

Vox Populi Pollux - Cowbones

Smerigheid. Cowbones wentelt zich erin en maakt alles met hoorbaar plezier nog veel vuiler. Of het nou een liedje is uit de meest gore Franse garage denkbaar, of uit een kelder was slechts post-punk wordt uitgepoept. Het maakt deze uit het Franse Valence afkomstige band geen reet uit. Elektronica wordt met bruut geweld tegen een blinde punkmuur gesmeten en op de restanten die overblijven bouwt Cowbones zijn songs. Teksten zijn van ondergeschikt belang. Er wordt een poging gedaan om te zingen, maar het klinkt meer als wat gebrabbel op de achtergrond. Wat en in welke taal blijft onduidelijk. Het lijkt meer op een gedrogeerde alien, die wanhopig op zoek is naar haar moederschip, dan op iets menselijks. Is dit het werk van een groep genieën of zijn uit de plaatselijke kliniek de meest gevaarlijke, psychotische criminelen ontsnapt? Vox Populi Pollux balanceert met een dozijn liedjes op die rand. Zonderling en manisch is het in ieder geval van het begin tot het eind. Aan dat einde dient dan de verlossing te komen, maar Cowbones zorgt slechts voor nog meer verwondering. Verwondering hoe de band zo'n maffe plaat heeft weten te maken, die er om schreeuwt nog veel vaker te moeten worden beluisterd.

 

Oor: Vox Populi Pollux - Cowbones

Zondag 14 December 2014 at 10:58 pm Geen reacties

Evil Moods - Movie Star Junkies

Movie Star Junkies doet hetzelfde als op de vorige platen die door Voodoo Rhythm Records werden uitgebracht: Het Grote Kwaad met een vette knipoog omarmen. Met de vorige twee platen Melville en A Poison Tree is er nog sprake van een verknipte vorm van een orkest. Op Evil Moods is een band te horen die met een ragfijn gevoel voor stijl in de inktzwarte poel van de post-punk duikt. Niet zeker wetend wat het tegen kan komen, maar er zich alvast enorm op verheugend dat het slecht gaat aflopen. Ieder lied van Movie Star Junkies voelt als een hoofdstuk uit een roman van Edgar Allan Poe. Een gothic novel waarin de geest van Friedrich Nietzsche rondwaart. Waar God is vermoord door de mens en de ondergang onherroepelijk is. Alles is verloren, het laatste geld is besteed aan een fles sterke drank, terwijl langzaam maar zeker de waanzin het wint van het gezond verstand. Het einde is nabij. Please Come Home smeekt de zanger. Tevergeefs, want het is al te laat. Movie Star Junkies houdt bij dit alles echter altijd een ruime afstand om alles met satanisch genoegen vast te kunnen leggen voor het nageslacht.  Met Evil Moods als het uiteindelijke resultaat.

 

Oog & oor: A Lap Full Of Hate -  Movie Star Junkies

Woensdag 10 December 2014 at 8:26 pm Geen reacties

The Black Cult + The Miseries @ Vera

Heel even denk ik, terwijl ik achter de drummer sta te wachten om een biertje te bestellen, dat hij een glas vijfdubbele wodka gaat bestellen. Die in een teug achterover slaat om vervolgens als een ongecontroleerd beest een half uur op zijn drumstel tekeer te gaan. Hij blijkt drie paar oordoppen te bestellen en die uit te delen aan de overige bandleden. Ongecontroleerd wordt het optreden van The Black Cult dan ook geen moment. De paar korte punknummers komen nog het dichtst daarbij in de buurt. The Black Cult is dan op zijn best. Uitstapjes richting poppunk komen minder natuurlijk over en bij de paar liedjes waarbij het tempo iets naar beneden gaat, mist de band net de finesses om volledig te overtuigen. The Black Cult is bijna zover om een set te spelen waarbij die oordoppen spontaan wegspringen om nooit meer terug te keren.

 

Bij The Black Cult is het al behoorlijk druk, maar als even later The Miseries (wie?) begint is de kelderbar helemaal vol. Zelfs de trap staat vol en daar hoor je wel iets, maar sta je toch echt tegen een muur aan te kijken. In The Miseries speelt een zekere Tim Knol en hij blijkt de trekpleister te zijn. Knol gebruikt The Miseries om zijn vrouwelijke kant volledig los te kunnen laten. Vieze rock ´n roll moet het zijn en bij sommige liedjes lukt dat wonderwel. Op de beste momenten klinkt The Miseries als de polderuitvoering van The Libertines. Beide bands komen in 2015 met een debuutplaat. Ik zet het beetje geld dat nog over is na een nachtje bierdrinken in Vera op de plaat van The Black Cult.

Zondag 07 December 2014 at 9:07 pm Geen reacties

Shake It! - Gino And The Goons

Het mag zich onder de noemer budgetgaragerock scharen, maar feitelijk is dat een diskwalificatie. De middelen mogen dan schaars zijn en zoveel mogelijk gestript zijn tot de naakte essentie, maar ondertussen weet Gino met zijn Goons op onbevangen wijze zoveel mogelijk punkbands uit het verleden te verenigen. Het begint vanzelfsprekend met de Ramones, maar ook de protopunkbands vinden hun weg in het niet eens zo heel low budget klinkende nieuwe LP Shake It!. The Stooges en MC5, om maar direct twee vooraanstaande bands te noemen. Te veel eer? Geenzins! Gino And The Goons hakt in acht liedjes de meeste bands van tegenwoordig in mootjes. Onstuimig en onbekommerd. Schatplichtig aan talloze punk- en garagebands uit het verleden, maar toch volledig je eigen gang lijken te gaan. Er zijn dus heel weinig bands die dat (nog) kunnen, maar Gino And The Goons slaagt met slag en wimpel. Hoewel de mannen het zelf liever houden op Sex, Drugs & Paranoia. En heel veel bier. Shake It! is uitgebracht door Slovenly en Black Gladiator en een goed excuus om de plaatselijke platenboer lastig te vallen met vraag of hij deze LP op voorraad heeft. Who Cares? We Don't Care!


Oor: Who Cares - Gino And The Goons

Zaterdag 06 December 2014 at 2:30 pm Geen reacties

Back To Breast - Thee Oops

Dat veel Italiaanse mannen overdreven dol zijn op hun moeder is bekend. Dat tegenwoordig ook de Italiaanse punkbands een ode aan hun moeders brengen is echter nieuw. De van Sardinië afkomstige Thee Oops geeft hun laatste boreling de naam Back To Breast mee. Ik las in eerste instantie Back To Beast, wat veel voor de hand liggend is gezien de furieuze muziek die het kwintet tot stand brengt. Hardcorepunk dat op ongenuanceerde wijze de frontale aanval opent op garagepunk. Bij nader inzien is de verwijzing naar de terugkeer naar de moederborst toch wel te verklaren. Het begin van een nieuw leven, nog kneedbaar en primitief. De zin en richting is nog ongewis. Net zoals de toekomst. De wanhoop en waanzin lijkt nog zo ver weg, maar ligt onvermijdelijk op de loer om onverwachts en keihard toe te slaan. Dat is het moment waar het Thee Oops om te doen is. In een dozijn liedjes wordt de luisteraar overrompeld door deze Italiaanse blitzkrieg. Zanger AP gilt het soms uit en klinkt dan meer als een ontroostbare moeder, dan als een zanger van een snoeiharde punkband.  In 2011 had de band al een mooie plaat gemaakt. Taste Of Zimbabwe. Met Back To Breast wordt nog meer diepgang gevonden, doordat de al genoemde hardcore- en garagepunk wordt ondergedompeld in een ontzagwekkende hoeveel bijtende post-punk. Uiteraard in een tempo dat moeilijk is bij te houden. Aan deze moederborst is het goed toeven.

 

Oor: Light On - Thee Oops

Woensdag 03 December 2014 at 8:38 pm Geen reacties

Selected Recordings - Acid Baby Jesus

Als het om titels gaat weet Acid Baby Jesus het zeer overzichtelijk te houden. De vorige LP kreeg als titel LP mee. Vervolgens hebben deze Grieken er drie jaar over gedaan om met een volwaardige opvolger te komen. Deze verzameling liedjes noemen ze gewoon Selected Recordings. Daar houden de droge feiten ook direct op, want Selected Recordings is niet van deze wereld. De plaat begint met een liedje over de meest geschifte Griekse filosoof die dat land heeft voortgebracht: Diogenes. De man die leefde als een hond en met enige regelmaat midden op straat masturberend kon worden aangetroffen. Diogenes wordt gevolgd door meer psychedelische waanzin die in niets doet denken aan de vorige LP. Pas tegen het einde komen er nog een paar liedjes langs die voorzichtig leunen op hetgeen de band in 2011 deed. Het blijft echter een zeer wankel evenwicht. In de hallucinerende wereld van Acid Baby Jesus zijn er geen grenzen meer. Alles vervaagd.  Er ligt een zwaar gedrogeerde waas over de plaat heen. Mistbanken met country en folk komen voorbij en fuseren met dampen garagerock. Zware rook trekt op en belandt voor even in een verlaten kerktoren, waar de kerkklokken spontaan op hol slaan. Selected Recordings is een astrale reis, lichaam en geest worden gescheiden, en een prima aanleiding om weer eens heel high te worden.

 

Oog & oor: Vegetable - Acid Baby Jesus

Zaterdag 29 November 2014 at 3:42 pm Geen reacties

+- EP - The Brian Jonestown Massacre

Anton Newcombe lijkt de afgelopen jaren zijn leven goed op de rails te hebben. Dat is wel eens anders geweest getuige de verhalen en de reeds eerder gememoreerde must-see documentaire Dig! over zijn band The Brian Jonestown Massacre. De eerste helft van dit jaar kwam hij met zijn band met een nieuwe plaat Revelation. Daar is hier meer over te lezen. Daarna is hij gaan touren en na die tour dook hij nog even zijn studio in Berlijn in om drie nieuwe liedjes op de nemen. Die zijn beland op deze 10" +- EP. Alvorens te beginnen met de opnames heeft hij zijn zorgvuldig afgesloten medicijnkastje even geopend om de nodige derivaten tot zich te nemen. Verantwoord vaderschap noopt Newcombe om dit kastje na opening weer goed af te sluiten. Het spul werkt uitstekend. Het eerste liedje lijkt het of Ennio Morricone een uiterst trage soundtrack heeft opgenomen voor een tijdloze psychedelische western. Met de overige twee liedjes komen onder andere weer verfijnde Oosterse invloeden voorbij. Na ruim 20 jaar laat The Brian Jonestown Massacre keer op keer horen op eenzame hoogte te staan/zweven als het gaat om het vermengen van psychedelica met allerhande andere stijlen die niet altijd even logisch zijn, maar vrijwel altijd goed werken.

 

Oor: Heat - The Brian Jonestown Massacre

Woensdag 26 November 2014 at 8:48 pm Geen reacties

Back To The Start - Sidewalk

Eens in de zoveel tijd krijg ik een cd opgestuurd van de Utrechtse band Sidewalk. Altijd leuk en nooit opzienbarend. Het was even een tijdje stil, eigenlijk was ik de band al weer vergeten, maar ineens is er weer en teken van leven. De titel Back To The Start van deze vijf tracks tellende cd doet vermoeden dat er iets aan de hand is. En inderdaad, de band heeft een andere zanger. Eigenlijk is dat al te veel eer, het is meer dat iemand anders voor het vocale gedeelte zorgt. Het is namelijk niet bepaald een onverdeeld genoegen om naar de knullige zang te moeten luisteren. Ook op muzikaal gebied is Back To The Start een paar stappen terug, dan wel in de verkeerde richting. Sidewalk maakt zoutloze poppunk.  Hopelijk volgt de rest van de band snel het voorbeeld van de vorige zanger. De muziek op deze cd moet je jezelf als band en het publiek niet aan willen doen.

 

Oor: Doe maar niet

Maandag 24 November 2014 at 11:13 pm Geen reacties

Thee Oops @ De Zolder

Na afloop kijkt hij peinzend voor zich uit. Als een groot schrijver die ideeën aan het uitwerken is voor zijn volgende belangrijke roman. In werkelijkheid is hier echter niet de opvolger van Gabriel Garcia Márquez aan het werk, maar de zanger van Thee Oops. Deze Italiaanse band heeft zojuist voor een handjevol publiek in het Groningse café De Zolder een super strakke set gespeeld. Aangejaagd door een bezeten drummer jakkeren twee gitaristen, de bassist en de zanger door het schemergebied tussen hardcorepunk en garagepunk. Dit doet het vijftal op superieure wijze. Op het moment dat ze zelf denken dat het wel genoeg is geweest, worden ze vriendelijke edoch dringend verzocht nog een paar nummers te spelen. Totdat ze echt niet meer kunnen en het ze wordt toegestaan hun instrumenten in te ruilen voor grote hoeveelheden drank.

Zondag 23 November 2014 at 8:53 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed