FAUT HAUT is FAUT HAUT - FAUT HAUT

Het zijn een beetje rare jongens die Joep Bollinger en Tim van Oosten. Raar op het moment dat ze hun directe omgeving voor even zijn vergeten en zich in hun eigen wereldje genaamd FAUT HAUT hebben teruggetrokken. Voor henzelf lijkt de muziek soms een vorm van transcendente meditatie, zonder overigens ooit heel vaag en zweverig te worden. Niet altijd weten ze de spanning volledig vast te houden, maar ze gaan onophoudelijk hun eigen weg. Jatten links en rechts van wat grote namen. Om er aardig duo te noemen: Frank Zappa en David Bowie zijn nooit echt ver weg. Net op de spaarzame momenten dat het een beetje gewoontjes dreigt te worden, gooit FAUT HAUT het roer drastisch om en komt een liedje op een hele andere koers te liggen. FAUT HAUT draait zijn hand niet om voor een ramkraak meer of minder. Het gaat om het gewenste effect, eventuele vervelende gevolgen worden voor lief genomen. Dat is slechts collateral damage. Op de momenten dat de jongeheren van FAUT HAUT ook zelf even zijn verdwaald wordt via de immer aanwezige ritmes vrij vlotjes de weg terug gevonden. Toch zijn het aan het eind van de rit gewoon hele lieve jongens, blijkt uit het afsluitende liedje Point Your Finger. Ook al zijn ze uit het verkeerde hout gesneden, ze proberen er tenminste nog iets van te maken. Vaker dan ze zelf waarschijnlijk hadden verwacht met een verrassend ravissant resultaat.

 

Oog & oor: Stoic Man - FAUT HAUT

Zaterdag 27 September 2014 at 6:55 pm Geen reacties

Feel The Noise - Paul Collins

Nou ben ik verre van een expert als het om powerpop gaat, maar een van de fraaiste powerpopplaten die ik heb is de debuut LP van The Beat uit 1979. Paul Collins is de grote man van deze band. Met The Beat maakte hij nog enkele onopvallende platen en ook als soloartiest brengt Collins af en toe nog een plaat uit. Voor de hoes van zijn nieuwe plaat Feel The Noise heeft hij gekozen voor een foto van heel wat jaren geleden. In werkelijkheid heeft hij tegenwoordig namelijk aanzienlijk minder haar op zijn schedel. Enige ironie is hem verder niet vreemd, zijn plaat uit 2010 heeft hij niet voor niets King Of Power Pop! genoemd. Met Feel The Noise laat Collins horen dat hij zijn gevoel om sterke powerpopsongs te maken nog steeds niet is verloren. Al benadert hij de klasse van die eerste The Beat plaat geen moment. Soms is er zelfs een beetje sprake van vergane glorie en worden de semi-ballads op Feel The Noise een beetje banaal. Luisterend naar een liedje van Paul Collins lijkt het allemaal zo makkelijk en logisch. Weinig franje, een eenvoudige melodie en vrijwel alles altijd catchier dan goed voor je is. Collins probeert het allemaal zo eenvoudig en verteerbaar mogelijk te houden, gooit er voorzichtig nog een beetje glamrock tegenaan en vliegt ook qua thematiek niet uit de bocht. Al gauw verandert het thema namelijk van het belang van rock 'n roll in zijn leven tot het enige wat hem werkelijk alijd zal blijven boeien: meisjes. Zonder meer een leuke plaat dat Feel The Noise en een mooie gelegenheid om die LP van The Beat weer wat vaker te draaien.

 

Oog & oor: I Need My Rock 'N Roll - Paul Collins

Woensdag 24 September 2014 at 3:02 pm Geen reacties

Tundra - The Abigails

Ik drink het liefst met vrienden of met mensen die ik toevallig in de nacht tegenkom en voor een paar uur mijn beste vriend zijn. Om ze vervolgens nooit meer te zien. Al zou ik ze later eens tegenkomen, ik heb geen idee meer hoe ze er uitzien, laat staan hoe ze heten. Vaker dan me lief is, drink ik tegenwoordig alleen. De laatste tijd krijg ik daarbij iedere keer gezelschap van The Abigails. Een band die met Tundra zijn tweede plaat heeft gemaakt. De eerste heb ik met gemak gemist, dat gebeurt wel vaker als ik belangrijkere dingen te doen heb. De liedjes van The Abigails kennen de nodige moord en doodslag en om dat te benadrukken klinken her en der wat pistoolschoten. Satan en zijn aanverwanten liggen constant op de loer. Depressie en berusting gaan hand in hand en gaandeweg Tundra weet de uit Los Angeles afkomstige band op sublieme wijze een vorm van existentialistische outlaw country te creëeren. Ik schenk er nog een in want Tundra is mijn nieuwe tijdelijk beste vriend tijdens mijn 'ik drink liever even alleen sessies'. Niet alleen vanwege de mooie muziek, maar vooral om te beseffen dat ik nog lang niet zo diep ben gezonken als The Abigails.

 

Oog & oor: Medication - The Abigails

Zaterdag 20 September 2014 at 1:55 pm Geen reacties

Bucking - Reverse Cowgirls

Op de achterzijde van de fraai vormgegeven hoes staat de nodige info. Hier worden onder meer alle instrumenten opgenoemd die op Bucking worden gebruikt. Het enige dat ontbreekt is de duct tape. Die moet namelijk gebruikt zijn om het rammelende geheel bijeen te houden, al speelt de staande bas spelende Harry Kingma hier ook een niet uit te vlakken rol in . Het Groningse trio, dat verder bestaat uit Michiel Hoving (ook bekend van Varkentje Rund en de Sixtyniners) en Joost Dijkema (voorheen van het geniale Loud Squirt) moet heel wat rollen naar de studio gebracht hebben. Je ziet ze zo over de Groningse prairie rijden in een oude, roestige Amerikaanse auto, die zijn beste tijd reeds lang gehad heeft. De achterbank vol bier, instrumenten en dus die duct tape. Voor vrouwen is op die achterbank geen plaats. Die hebben in de liedjes die op Bucking voorkomen hun beste jaren al enige tijd achter zich liggen. Zijn dusdanig uitgedijd en afgedankt dat alleen de Reverse Cowgirls er nog oog voor hebben. Naast deze vrouwen is er op Bucking ook plaats ingeruimd om de ongezonde obsessie met kippen de revue te laten passeren. Voor het overige is het in de betere countrytraditie natuurlijk een lang tranendal van mislukte liefdes en levens die in puin liggen. Dat laat onverlet dat het trio kan spelen en naast country ook een niet misselijke hoeveelheid folk, rockabilly en punk loslaat, waardoor Bucking een moorddadige fucked up country trash plaat is geworden.

 

Oor: Damn The Damage - Reverse Cowgirls

Dinsdag 16 September 2014 at 8:58 pm Geen reacties

Uncontrollable Urge Festival

Het voordeel van het chronische overschot aan veilige, gladde bands die zich meer bezig houden met hun hypotheek dan met rock 'n roll, is dat er vroeg of laat een tegengeluid te horen is. Ergens ondergronds waar de mensen hun huursubsidie besteden aan bier en goedkope bands. In het geval van de eerste editie van het Uncontrollable Urge Festival bands met een hoog garagerockgehalte, die heel toepasselijk in het Groningse Viadukt spelen terwijl de auto's over hen heenrijden. De eerste twee bands mis ik wegens verplichtingen elders (lees: op de bank naar voetbal kijken), dus mijn beginpunt is JC Thomaz And The Missing Slippers. Hele rommelige garagerock, waar soms het vuur ontbreekt, maar zodra het tempo iets omhoog gaat een steeds betere indruk weet te maken. Alleen ligt het tempo bij de meeste liedjes net even te laag. Van een laag tempo hebben de Australiërs van Straight Arrows geen last. Die knallen er direct vol in. Overladen de krappe zaal met fuzz en reverb. Gaan keer op keer over de kop, maar de liedjes blijven onder alle omstandigheden overeind. Dubbele zang, dubbele gitaar en een driedubbele overwinning. Dit optreden van Straight Arrow overtreft hun toch al niet misselijke twee plaat Rising met gemak. Hoogtepunt van het jaar!? Niet veel later zie ik ineens Jack Oblivian bij de bar staan. Zijn begeleidingsband The Sheiks gaat straks spelen. Grote kans dat hij nog een paar liedjes meespeelt. Die paar liedjes wordt een halve set. Eerst beukt The Sheiks zich een weg door hun eigen strakke punkwereld. Grote haast, geen tijd om een applaus in ontvangst te nemen, snel door naar het volgende liedje. Pas als Jack Oblivian zijn gitaar inplugt en de zang voor zijn rekening neemt is er ruimte voor enige nuance en wordt hun punkmuziek onder handen genomen door de nodige Memphis based rock 'n roll. Wat een opperbeste show oplevert die aansluit bij een dito festival.

Zondag 14 September 2014 at 11:14 pm Geen reacties

Daniel Romano + Reverse Cowgirls @ Vera

Links en rechts doken er steeds vaker zeer lovende berichten over Daniel Romano op. Een countryzanger die de mensen in het hart weet te raken. Om eenzelfde ervaring op te doen betreed ik deze vrijdagavond de trappen van Vera. Er blijken meer mensen voor het countryfenomeen gekomen te zijn. Als Romano's band het podium betreedt blijkt het aantal cowboyhoeden slechts op één te staan. Tegenvaller. Dit wordt echter ruimschoots gecompenseerd door het aantal vrouwen in de band: drie stuks. Ze blijken nogal braaf te zijn en dat geldt ook voor Romano zelf. Trage smartlappen vullen de ruimte en al snel kan ik het ene liedje niet meer van de ander onderscheiden. Ik word meerder malen aangestoten omdat ik hard sta te gapen. Het houdt me weer even bij de les. Voor even, want niet veel later heeft Daniel Romano het wonder verricht: ik ben staande in slaap gevallen tijdens zijn optreden... Dat terwijl de avond zo goed was begonnen. Het Groningse countrytrashtrio Reverse Cowgirls presenteert als voorprogramma van Daniel Romano haar debuut LP. Over deze plaat later meer. Van de drie mannen staat er slechts één. Hij moet wel, want de bas die hij in zijn handen houdt is erg groot. De andere twee, Michiel Hoving en Joost Dijkema, zitten. Spelen op gitaar, banjo, mondharmonica en drums en kletteren het ene na het andere geperverteerde countryliedje richting de zaal. Het leuke van Reverse Cowgirls is dat het trio de grenzen van country opzoekt, bij folk, funk en punk uitkomt en dit alles speelt alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Wat blijkt, we hebben die Daniel Romano helemaal niet nodig, we hebben Reverse Cowgirls namelijk al.

Zaterdag 13 September 2014 at 3:41 pm Geen reacties

Apple Bonkers - Joel Gion

Aan het begin van de zomer had ik na afloop van een set een gesprek met een collega dj. Het ging onder meer over het chronische gebrek aan werkelijk coole hedendaagse rockhelden. Al snel waren we het eens over de meest coole 'rockster' van de afgelopen jaren. Dat moet zonder twijfel Joel Gion zijn. Niemand staat zo cool, vol dedain, arrogantie en quasi ongeïnteresseerd twee uur lang op een podium. Tijdens die twee uur gebruikt hij zijn tamboerijn en soms, heel soms waagt hij het om een paar regels te zingen. Dat is het dan. Toch staat hij erbij alsof The Brian Jonestown Massacre volledig om hem draait en in zekere zin is dat ook zo. Een fenomeen, die Joel Gion. De zomer is nog niet eens voorbij en Gion heeft zijn eerste soloplaat uitgebracht: Apple Bonkers. Met deze plaat wijkt Gion niet veel af van het geluid van The Brian Jonestown Massacre. Apple Bonkers is een zonderling heerlijke plaat geworden. Mede dankzij de medewerking van een groot aantal bevriende muzikanten. Ondertussen jat Gion schaamteloos van onder andere David Bowie (The Man Who Sold The World) in het nummer Radio Silence, maar onbewogen als hij is, komt hij ook hier mee weg. Door schade en schande wijs geworden eindigt hij Apple Bonkers met een voor hem wel erg vaderlijk advies: Don't Let The Fuckers Bring You Down. Zo is het maar net! Van mij mag Joel Gion in al zijn coolheid over een paar jaar nog een soloplaat maken. Nog meer hoop ik hem snel weer met zijn pedante pose weer twee uur lang met de tamboerijn te zien spelen als middenpunt van The Brian Jonestown Massacre.

 

Oog & oor: YES - Joel Gion

Dinsdag 09 September 2014 at 8:25 pm Geen reacties

Ganglion Reef - Wand

Hij kwam abrupt uit de lucht vallen. Had een lange reis door de ruimte gemaakt en landde met een enorme dreun, die nog lang nagalmde, op Planet Trash. De debuut LP van Wand. De  interstellaire stofwolken als gevolg van de harde landing van Ganglion Reef zijn echter nog lang niet opgetrokken. Deze band uit Los Angeles bouwt een surrealistische wereld op en laat die, puur om aan het eigen gerief te komen kort daarna met nog meer gemak ontploffen. Ganglion Reef zit barstensvol effecten, brengt zwaar aangezette gitaren samen met catchy melodieën en is dermate spaced out dat het nauwelijks te bevatten is voor het menselijke brein. Wand laat iedere band die ook maar in de verste verte flirt met psychedelica in eerste instantie verbleken, om ze vervolgens met een onverschillig armgebaar op superbe wijze weg te vagen. Precies op de momenten dat het niet meer mogelijk is blijkt Wand zichzelf toch bij ieder liedje meedogenloos te overstijgen. Sierlijk, ontwapenend, hypnotiserend en betoverend. Wand wordt op sleeptouw genomen door Ty Segall, heeft regelmatig met hem getourd. Ganglion Reef is verschenen op diens God? Records label en is onverwachts een van de mooiste platen van het jaar.

 

Oor: Ganglion Reef - Wand

Zaterdag 06 September 2014 at 12:51 pm Geen reacties

Manipulator - Ty Segall

De single Feel, die als voorproefje van de nieuwe Ty Segall plaat Manipulator geldt, doet al vermoeden dat Segall alle stijlen die hij op voorgaande platen heeft gebruikt bij elkaar heeft gegooid om er een wervelend geheel van te maken. Zoals we gewend zijn neemt Ty Segall garagerock heel losjes als uitgangspunt, maar vliegt vervolgens alle kanten op. Eindelijk heeft hij zichzelf eens alle tijd gegund om een plaat op te nemen en pakken alle keuzes voor de verandering eens goed uit. Het levert zeventien liedjes op en ruim 55 minuten vol met rock 'n roll gelukzaligheid. Segall kiepert als een rockgod uit lang vervlogen tijden de ene na de andere destructieve riff uit over de door hem geschapen wereld vol hardrock, glamrock en psychrock. Destructie is in de kern natuurlijk heel makkelijk, Segall weet zich vlak voordat er geen weg meer terug is, iedere keer precies op tijd te beheersen. Speelt als het ware met rock uit de jaren '60 en '70 en rekt sans gêne de grenzen steeds verder op. Een gave waarmee hij zijn informele goddelijke status eens te meer bevestigt. Hij weet op de juiste momenten weer op adem te komen met een paar relatief rustige liedjes, waarbij zelfs een blik strijkers voor wordt opengetrokken. Het is waar, Manipulator is het voorlopige hoogtepunt van Ty Segall.

 

Oog & oor: Manipulator - Ty Segall

Zondag 31 Augustus 2014 at 1:34 pm Geen reacties

Changing Shape - Head On

Een plaat uitbrengen, die Changing Shape noemen en vervolgens ieder liedje net even anders laten klinken. Daar is over nagedacht, maar gelukkig niet te veel. Opener en titelnummer doet denken aan een brakke versie van een Fatal Flowers nummer uit de jaren '80. Al twijfel ik of Head On ooit van Fatal Flowers heeft gehoord. Andersom zal dat vermoedelijk trouwens ook niet het geval zijn. De Fransen gaan er met het tweede liedje heel anders tegenaan. Rock In My Bones klinkt lekker rauw, de zanger zet zijn cavemanstrot op en een saxofonist blaast vervolgens alles omver. Dit vraagt om meer! Head On schakelt moeiteloos tussen midtempo- en uptemponummers en weet zelfs te ontroeren met She's Gone, een prachtige countrynoirduet. Head On mag dan uit Rennes komen, de band doet behoudens het Franse accent vooral denken aan bands uit de Australische punkscene eind jaren '70/begin jaren '80. Changing Shape zal niet zo snel in een Nederlandse platenzaak te vinden zijn, voor aanschaf kan daarom worden uitgeweken naar de site van Beast Records. Een label waar wel vaker platen verschijnen van bands die zich aan de periferie van de Franse garagescene bevinden. Zo veelzijdig als Head On zijn er echter maar weinig.

 

Oor: Rock In My Bones - Head On

Woensdag 27 Augustus 2014 at 5:28 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed