Manipulator - Ty Segall

De single Feel, die als voorproefje van de nieuwe Ty Segall plaat Manipulator geldt, doet al vermoeden dat Segall alle stijlen die hij op voorgaande platen heeft gebruikt bij elkaar heeft gegooid om er een wervelend geheel van te maken. Zoals we gewend zijn neemt Ty Segall garagerock heel losjes als uitgangspunt, maar vliegt vervolgens alle kanten op. Eindelijk heeft hij zichzelf eens alle tijd gegund om een plaat op te nemen en pakken alle keuzes voor de verandering eens goed uit. Het levert zeventien liedjes op en ruim 55 minuten vol met rock 'n roll gelukzaligheid. Segall kiepert als een rockgod uit lang vervlogen tijden de ene na de andere destructieve riff uit over de door hem geschapen wereld vol hardrock, glamrock en psychrock. Destructie is in de kern natuurlijk heel makkelijk, Segall weet zich vlak voordat er geen weg meer terug is, iedere keer precies op tijd te beheersen. Speelt als het ware met rock uit de jaren '60 en '70 en rekt sans gêne de grenzen steeds verder op. Een gave waarmee hij zijn informele goddelijke status eens te meer bevestigt. Hij weet op de juiste momenten weer op adem te komen met een paar relatief rustige liedjes, waarbij zelfs een blik strijkers voor wordt opengetrokken. Het is waar, Manipulator is het voorlopige hoogtepunt van Ty Segall.

 

Oog & oor: Manipulator - Ty Segall

Zondag 31 Augustus 2014 at 1:34 pm Geen reacties

Changing Shape - Head On

Een plaat uitbrengen, die Changing Shape noemen en vervolgens ieder liedje net even anders laten klinken. Daar is over nagedacht, maar gelukkig niet te veel. Opener en titelnummer doet denken aan een brakke versie van een Fatal Flowers nummer uit de jaren '80. Al twijfel ik of Head On ooit van Fatal Flowers heeft gehoord. Andersom zal dat vermoedelijk trouwens ook niet het geval zijn. De Fransen gaan er met het tweede liedje heel anders tegenaan. Rock In My Bones klinkt lekker rauw, de zanger zet zijn cavemanstrot op en een saxofonist blaast vervolgens alles omver. Dit vraagt om meer! Head On schakelt moeiteloos tussen midtempo- en uptemponummers en weet zelfs te ontroeren met She's Gone, een prachtige countrynoirduet. Head On mag dan uit Rennes komen, de band doet behoudens het Franse accent vooral denken aan bands uit de Australische punkscene eind jaren '70/begin jaren '80. Changing Shape zal niet zo snel in een Nederlandse platenzaak te vinden zijn, voor aanschaf kan daarom worden uitgeweken naar de site van Beast Records. Een label waar wel vaker platen verschijnen van bands die zich aan de periferie van de Franse garagescene bevinden. Zo veelzijdig als Head On zijn er echter maar weinig.

 

Oor: Rock In My Bones - Head On

Woensdag 27 Augustus 2014 at 5:28 pm Geen reacties

Rising - Straight Arrows

Owen Penglis kreeg gedonder met de buren. Geluidsoverlast. Als oplossing bouwde hij achter zijn huis een goed geïsoleerde studio en begon met zijn band Straight Arrows met het opnemen van hun tweede plaat. De eerste plaat had nogal wat tijd nodig om in Europa officieel uit te komen, met opvolger Rising zijn de zaken beter geregeld. Op alle fronten overtreft Rising namelijk zijn voorganger. De Australiërs hebben het voor elkaar gekregen een voortreffelijke garagerockplaat te maken die van de fuzz, reverb, primitief gedrum en meezingbare koortjes aan elkaar hangt. Dit alles is met een jaloersmakend nonchalance op de plaat geslingerd. Heel Rising kent in alles een uitmuntend getimede slordigheid. Een bedrevenheid die we de laatste jaren vooral bij een band als Black Lips hebben mogen bewonderen. Straight Arrows doet met Rising de eerder dit jaar uitgekomen plaat Underneath The Rainbow van Black Lips ernstig verbleken. Op vrijwel ieder nummer gaat  een verwoestend mooie gitaar de strijd aan met het kokhalzende popgevoel van de andere bandleden. Rising is het moment vlak nadat je een halve stapavond hebt uitgekotst en het besef langzaam doordringt dat er ineens weer voldoende ruimte is om nog uren door te brengen met drank, goedkope drugs, luide muziek en steeds schaarser geklede dames die er nog slechter aan toe zijn dan jezelf. De volgende dag is zo'n nacht nog slechts een vage en pijnlijke herinnering, terwijl Rising keer op keer in een al dan niet benevelde staat kan worden herbeleefd. Straight Arrows is volgende maand in ons land. Gaat ze zien en koop deze plaat!

 

Oog & oor: Petrified - Straight Arrows

Woensdag 20 Augustus 2014 at 5:19 pm Geen reacties

Clear Lake Forest - The Black Angels

Het begon als een sympathiek initiatief om de lokale platenzaak in steeds moeilijk wordende tijden te ondersteunen en onder de aandacht te brengen. In korte tijd is die hele Record Store Day echter een melkkoe geworden waarin honderden special releases het daglicht zien en waar de liefhebber een fiks bedrag voor mag betalen om het in huis te halen. Zo gaat het al sinds het ontstaan van rock 'n roll, zoals zo fraai is beschreven in het in 2002 verschenen boek Rock it!!! Een race met de duivel van Robert Van Yper. Er is maar een manier om te laten weten dat de lol eraf is en dat is om er niet aan mee te doen. Vandaar dat ik de EP van The Black Angels die speciaal voor Record Store Day was uitgekomen links heb laten liggen. Zo speciaal blijkt die release echter niet te zijn, want een paar maanden laten is Clear Lake Forest in een grotere oplage en op cd uitgebracht. Ook de zeven liedjes laat The Black Angels horen dat er weinig speciaals aan de EP valt te ontdekken. The Black Angels speelt bijna op de automatische piloot en de liedjes lijken op dezelfde wijze tot stand te zijn gekomen. Alleen Tired Eyes weet dit niveau te ontstijgen, is van toegevoegde waarde en behoort tot het mooiere werk van The Black Angels.

 

Oor: Tired Eyes - The Black Angels

Zaterdag 16 Augustus 2014 at 3:54 pm Geen reacties

Tino Frozen Angel - Roy And The Devil's Motorcycle

Ze leven in hun eigen universum. Drie broers die in eenzaamheid zijn opgegroeid in de Zwitserse bergen en daardoor behoorlijk verknipt zijn geraakt. Alsof ze pas ruimschoots na hun kleutertijd voor het eerst een andere persoon dan een familielid zagen. Een vreemdeling die door een ongelukkige samenloop van omstandigheden in het door inteelt aangetaste bergdorpje terechtkwam en waar sindsdien nooit meer iets van vernomen is. De broers namen zich voor dat zij bij de komst van een volgende vreemdeling helemaal zelf deze ongelukkige onder hun hoede zouden nemen. Hun dorpsgenoten kenden slechts moord en doodslag als reactie op alles dat vreemd was. Niet veel later kwamen de broers een verdwaalde Zwitserse wandelaar tegen die zij gevangen namen en hebben afgericht om als drummer van Roy And The Devil's Motorcycle te fungeren. Jaren later is deze band afgedaald naar het dal, nemen sporadisch platen op en touren zelfs kortstondig en met zichtbare tegenzin buiten de landsgrenzen. De laatste plaat betreft een heuse soundtrack van de film Tino - Frozen Angel. Een film over de eerste president van de Zwitserse Hell's Angels die een geheel eigen draai aan een film als Easy Rider weet te geven. Het geeft Roy And The Devil's Motorcycle ruim voldoende benzine om een hallucinerende plaat af te leveren. Blues, psychedelica en garagerock worden net als op hun vorige platen verknipt, verfrommeld en in schijnbaar willekeurige volgorde weer gepresenteerd. Alleen is Tino - Frozen Angel net als de Zwitserse broers nog vager geworden dan ze al waren.

 

Oog & oor: Tino - Frozen Angel - Roy And The Devil's Motorcycle

Dinsdag 12 Augustus 2014 at 12:47 am Geen reacties

Feel - Ty Segall

Aan het eind van deze maand is het weer eens zo ver. Een nieuwe plaat van Ty Segall. Zijn laatste plaat Sleeper staat vol met rustige, deels akoestische liedjes. Het is iedere keer even afwachten welk uitgangspunt Segall voor een nieuw album neemt. Proto-hardrock, garagerock, psychedelica of toch maar liedjes vol fuzz en gitaargeweld. Afgaande op single Feel zit er van alles wat in het vat. Het eerste dat opvalt is dat Segall heel hoog zingt, al zijn de regels tekst beperkt tot een noodzakelijk minimum. Het tempo ligt hoog en het gitaarspel klinkt behoorlijk opgejaagd. Op kant b laat Ty Segall een ander gezicht zien. Meer in zichzelf gekeerd. The Fakir had op Sleeper kunnen staan. Er staan op de plaat in ieder geval mindere liedjes dan deze. Nog even en dan is die nieuwe plaat getiteld Manipulator er. De opmaat in de vorm van deze single mag er in ieder geval zijn.

 

Oor: Feel - Ty Segall

Zaterdag 09 Augustus 2014 at 5:16 pm Geen reacties

Sacred - Crusaders Of Love

De band beeldt zichzelf af als een vierkoppige cobra. Alsof één beet al niet dodelijk genoeg is, nemen deze Fransen het zekere voor het onzekere. Vier cobrabeten moeten het werk volledig afmaken. Met Sacred levert Crusaders Of Love een toxisch mengsel af met powerpop en glamrock als belangrijkste bestandsdelen. De band heeft een bovengemiddeld gevoel voor catchy melodieën en combineert die met riffs die je direct naar de dichtsbijzijnde luchtgitaar doet grijpen. De band put rijkelijk uit de jaren '70, waarbij onbekommerd een ingedeukt blik punk omver wordt getrapt. Het zorgt ervoor dat de vijf liedjes op Sacred geen moment rimpelloos voorbij schieten, maar vooral schreeuwen dat de makers geen enkele reden zien om op korte termijn volwassen te worden. Sacred is in zeer beperkte oplage verkrijgbaar op vinyl bij Ghost Highway Records. Er is ook een cd-versie verkrijgbaar bij de band zelf.

 

Oog & oor: Reckless Mind - Crusaders Of Love

Dinsdag 05 Augustus 2014 at 9:29 pm Geen reacties

HEAL - Strand Of Oaks

Om even aan te geven hoe goed ik het allemaal volg en daardoor volledig op de hoogte ben: ik had nog nooit van Timothy Showalter en zijn band Strand Of Oaks gehoord. Het gegeven dat ik kan melden dat HEAL reeds het vierde album van Strand Of Oaks is, heb ik volledig aan Google te danken. Geen vergelijking dus met voorgaande platen, geen ontwikkelingen die op de voet worden gevolgd, HEAL wordt volledig op zijn merites beoordeeld. De plaat begint met een stampend indierocknummer Goshen '97. De plaats in Indiana waar Showalter is opgegroeid. Afgaande op Goshen '97 was daar niet veel te doen en vond Showalter zijn geluk in het luisteren naar muziek. Die link naar de belangrijke rol van muziek in zijn leven komt vaker terug. Halverwege HEAL bijvoorbeeld in het prachtige JM. Een ode aan Jason Molina. Gaandeweg de ontdekkingstocht in zijn tienerjaren moet Showalter ook wat platen van Neil Young is zijn vaders platenkast zijn tegengekomen. Die Neil Young-invloeden komen met enige regelmaat bovendrijven. Showalter veegt echter nog een heleboel andere invloeden op een hoop. Zo springt hij van Arcade Fire-achtige theatrale bombast met gemak naar luchtige synthpop om een liedje later het geluid te laten verankeren in donkere post-punkklanken. De kracht van HEAL ligt in het gegeven dat het lijkt alsof deze plaat niet gemaakt is met de gedachte dat er een publiek voor is, maar slechts therapeutische waarde heeft voor de maker zelf.

 

Oog & oor: Goshen '97 - Strand Of Oaks

Donderdag 31 Juli 2014 at 10:12 pm Geen reacties

Shattered - Reigning Sound

De laatste volledige plaat dateert van vijf jaar geleden. Het heeft dus even geduurd, maar Greg Carthwright heeft met zijn Reigning Sound toch weer eens een studio betreden. De Dapstone-studio in Brooklyn notabene. De studio die de afgelopen jaren door de nodige bands is gebruikt om hun soulplaat op te nemen om proberen te klinken alsof het een halve eeuw geleden is dat deze plaat werd opgenomen. Waar dat goed voor is, blijft mij onduidelijk, maar het wiel voor de tigste keer opnieuw uitvinden is waar het gros der bands kennelijk zijn identiteit aan wenst te ontlenen. Greg Carthwright doet dat op Shattered gelukkig anders. De soul is logischerwijs nadrukkelijker aanwezig dan op vorige Reigning Sound platen, maar de Carthwright verloochent zijn afkomst (Oblivians!) niet, al zijn de hardere kanten er ondertussen vanaf geslepen. Het maakt van Shattered een prima garagesoulplaat waar onverwachts de nodige country-invloeden komen bovendrijven. De mislukte liefde speelt een steeds nadrukkelijker rol op de Reigning Sound platen. We wensen Cartwright op dat vlak nog vele mislukkingen en onbereikbare liefdes toe. Zijn grootste liefde blijft echter de muziek uit de beginjaren van soul en rock 'n roll. Het bijzondere van Carthwright als componist is dat hij die liefde niet slechts weet te vertalen naar liedjes, maar dat hij die muziek ook daadwerkelijk begrijpt en alle componenten in de juiste samenstelling weet toe te voegen.

 

Oor: North Cackalacky Girl - Reigning Sound

Woensdag 16 Juli 2014 at 9:18 pm Geen reacties

Street Mummy - Genital Hospital

Ik ben ontiegelijk lui en gemakzuchtig. Het draaien van LP's schiet er daarom meestal bij in. Te veel gedoe. Het vinyl uit de hoes halen, op de platenspeler leggen, stof van de naald halen, de naald op de juiste plek zien te krijgen om er vervolgens achter te komen dat het toerental dient te worden aangepast. Zit je net, mag je weer opstaan om de plaat om te draaien. Meestal blijft een LP dan ook een tijdje op de draaitafel liggen. Zo is deze eer de laatste weken weggelegd voor Street Mummy van het uit Canada afkomstige Genital Hospital. Dit is niet slechts ingegeven door reeds genoemde jammerlijke karaktereigenschappen. Het is gewoon even niet nodig om naar iets anders te luisteren. Street Mummy staat namelijk vol garagepunkstompers. Op het ene liedje klinkt een hopeloos jengelend orgel annex synthesizer, terwijl even later een punkliedje omver wordt gekegeld door old school rhythm & blues dankzij de nadrukkelijk aanwezige mondharmonica. Het tempo ligt bij Genital Hospital hoe dan ook altijd ongekend hoog. Om het plaatje compleet te maken is in ieder nummer wel een moment waarop het niet langer mogelijk om niet meer mee te zingen of te brullen. Dat de teksten daarbij nauwelijks te verstaan zijn doet niet ter zake. Genital Hospital doet met misselijkmakend gemak beroep op het latent aanwezige oergevoel. Zo is rock 'n roll ooit begonnen en ondertussen met speels gemak gedegenereerd tot het ontaarde werk van Genital Hospital.

 

Oog & oor: Street Mummy - Genital Hospital

Zondag 13 Juli 2014 at 3:15 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed