Meatbodies - Meatbodies

Hij speelt gitaar in de band van Mikal Cronin en bas in Fuzz, de band van Ty Segall. Vanzelfsprekend is dat niet genoeg. Rond de hele scene van Segall overheerst de gedachte dat het nooit genoeg mag zijn. Dit geldt dus ook voor Chad Ubovich. Hij heeft zijn eigen band: Meatbodies. Daar is sinds kort de eerste full-length van verschenen. Muzikaal kruipt Chad Ubovich met Meatbodies tegen Fuzz aan, maar heeft aan het eind van de rit veel meer te bieden. Zware riffs, kneiterhard drumwerk met een zanger die de juiste middelen tot zich heeft genomen om op superieure wijze boven dit geheel te blijven zweven. Segall kan het uiteraard niet laten en speelt op een paar nummers op drums en bas mee. Daar waar Fuzz zwaar leunt op jaren '70 rock, laat Meatbodies dat stramien los en laat heel veel ruimte over om verschillende kanten op te gaan.  Met een nummer als Wahoo kruipt het zelfs voorzichtig tegen Thee Oh Sees aan.  De psychedelische kant van Meatbodies wint gedurende de plaat steeds meer terrein, maar overheerst geen moment. Meatbodies is namelijk vooral een overwinning van de kunst om verschillende stijlen in elkaar over te laten lopen, om op die wijze nieuwe inzichten te bieden. De band combineert garagerock met punk en psychedelica, gooit er nog achteloos een beetje metal bij en heerst twaalf liedjes lang.

 

Oor: Tremmors - Meatbodies

Woensdag 29 Oktober 2014 at 4:49 pm Geen reacties

Plowing Into The Field Of Love - Iceage

Het is even wennen. Na twee mooie en harde punkplaten gaat Iceage iets anders proberen. Het Deense kwartet gaat de dramatische toer op. Niet dat alles ineens anders is. Zanger Elias Bender Rønnenfelt slaagt er nog steeds in vrijwel iedere noot vals te zingen en klinkt bij vlagen als Nick Cave in zijn beste heroïnedagen. De wanhoop druipt er vanaf. Hij wil maar niet begrepen worden en beschouwd vanuit zijn slecht verlichte en ijskoude kamer de rest van de wereld. Er zijn meer Cave-referenties. Zo laat Johan Suurballe-Wieth zijn gitaar klinken alsof Blixa Bargeld The Bad Seeds nimmer heeft verlaten. Hoe vaker men naar Plowing Into The Field Of Love luistert, hoe donkerder de wereld van Iceage blijkt te zijn. Viool, piano, trompet en mandoline worden ingezet, waardoor het Grote Drama steeds nadrukkelijker op de voorgrond treedt. Met deze derde plaat laat Iceage horen dat het ook op een andere wijze verwoestend mooie liedjes kan maken. New Brigade en You're Nothing zijn grote, opengereten wonden. Het bloed is vers en spat in het rond. Plowing Into The Field Of Love is de nasleep. De wonden zijn diep, het gestolde bloed wordt langzaam en met zichtbare tegenzin weggewassen, de littekens worden getoond. De woede is gezakt, maar blijft onderhuids aanwezig. Het leed is niet te overzien, al doet Iceage een desperate poging de gevolgen ervan inzichtelijk te maken. Hoe meer ik luister, hoe mooier ik Plowing Into The Field Of Love ga vinden.

 

Oog & oor: The Lord's Favorite - Iceage

Woensdag 22 Oktober 2014 at 8:52 pm Geen reacties

The Man Who Rode The Mule Around The World - John Schooley

We Told You Not To Cross Us... van The Revelators is een van mijn favoriete platen die in de jaren '90 verscheen op Crypt Records. Dat heeft trouwens enige tijd geduurd. Ik begreep die plaat in het begin namelijk niet zo goed. Pas na verloop van tijd begon het chemische proces dat op We Told You Not To Cross Us... gaande is zijn uitwerking op mij te krijgen. De bestandsdelen van punk, blues en country waaruit deze plaat bestaat, lijken bij het verstrijken van de jaren steeds giftiger te worden. Gitarist van The Revelators was John Schooley. Deze man maakt de laatste jaren af en toe een plaat en bij Voodoo Rhythm Records zijn ze zo vriendelijk die uit te brengen. Met zijn nieuwe plaat The Man Who Rode The Mule Around The World weet Schooley net zoals met The Revelators met beperkte middelen weer een rommelige, maar zeer geslaagde kruisbestuiving tussen allerlei stijlen uit het zuiden van de Verenigde Staten te creëren. Zo hopt hij zonder moeite van rockabilly en country naar gore blues en ongezouten punk. Schooley weet een liedje dat met een beetje goede wil als een countryliedje de boeken in lijkt te gaan, te laten ontaarden in een noise-eruptie van menig shoegazeband met Sonic Youth obsessie de hoed voor af dient te nemen. En passant covert hij een van mijn favoriete rockabilly liedjes: Boo Hoo van Marvin Rainwater. John Schooley weet dit alles te vangen op een bijzonder plezierige plaat van ruim 30 minuten. Een zeer aangename verrassing!

 

Oor: The Man Who Rode The Mule Around The World - John Schooley

Oor: Boo Hoo - Marvin Rainwater

Zaterdag 18 Oktober 2014 at 2:01 pm Vier reacties

Algo Salvaje Vol 1 - V/A

Een beetje wild zijn ze. Niet te wild en ook nooit echt vaak wild. Een beetje maar. Op deze verzamelaar staan liefts 28 liedjes van Spaanse bands uit de jaren '60. Bands die zich laten inspireren door Engelse en Amerikaanse bands uit dezelfde tijd. Er zitten een paar wilde nummers tussen. The Tomcats en Prou Matic bijvoorbeeld gooien er een lekkere hoeveelheid viezigheid tegenaan en hebben een zanger met een doorleefde stem. Andere bands doen het beduidend rustiger aan, zijn met recht tam en braaf te noemen. Van dat laatste groepje zijn er helaas ook een paar die een sneue poging wagen als The Beatles te klinken, andere zijn net iets stoerder en hebben meer met The Rolling Stones. Het bontst maakt Miquel Rios het. De titel van zijn liedjes is goed: Antimusical. Bij de uitvoering gaat het echter grandioos mis. Hij doet zowel The Beatles als de Stones na. Letterlijk. Op dusdanig genante wijze dat je bijna gaat hopen dat hij sindsdien een ellendig bestaan heeft gehad. Op basis van dit eerste deel van Algo Salvaje is er geen consistent tijdsbeeld te schetsen van de Spaanse garagerock in de jaren '60. Veel Spaanse bands doen hun voorbeelden uit Engeland en Amerika na. Op het moment dat een band in staat is de teugels een beetje te laten vieren en zich bevrijd van zijn voorbeelden, levert dat direct leukere liedjes op. Het  zou mooi zijn als op deel 2 meer bands zijn die woedend de pan met paella door de keuken smijten en zichzelf een minuut of drie volledig weten te verliezen in hun eigen muziek.

 

Oor: Eres Un Vago - Los Botines

Dinsdag 14 Oktober 2014 at 11:13 pm Geen reacties

Bad Vision + Thee Chemicals @ ORKZ Bar

Hij ziet er voor aanvang van het optreden nogal vermoeid uit. Op zich niet vreemd, hij is met zijn band uit Australie over komen vliegen om door Europa te touren en die tour zit er bijna op. Nog een show in Groningen en de volgende dag naar Berlijn voor het laatste concert en dan weer naar huis. De zanger van Bad Vision gooit er vlak voor het Groningse optreden nog een biertje tegenaan en een flinke shot tequila. Precies wat hij nodig heeft. Bad Vision was vorig jaar eens in de ORKZ Bar te bewonderen, maar nu klinkt het kwartet nog meer pissed off. Was er vorig jaar nog sprake van een zekere opbouw. Deze avond knalt de band direct los en gaat de tequila bij de zanger gaandeweg steeds beter werken. Na een paar nummers springt hij tussen het wat matte publiek en ligt vervolgens steeds vaker op de grond. Ondertussen blijven de twee gitaristen (aan een bassist wordt niet gedaan) en de drummer er een ongenadig harde lading proto-punk tegenaan rammen. Zo horen we het graag. Daarna volgt een Amerikaanse band: Thee Chemicals. Deze heren zien er uit zoals hun muziek. Een beetje punk, maar vooral een overdosis aan lompheid. Zo horen we het liever niet.

Zondag 12 Oktober 2014 at 11:38 pm Geen reacties

Hun Bed - Hun Bed

De cassette begint met een liedje getiteld Gernamen en het klinkt alsof Hun Bed een bastaardkind is van Demon's Claws. Zanger Bert Scholten lijkt dan nog enigszins controle over de gehele zaak te hebben. Hij weet dit echter niet lang vast te houden. Er zijn simpelweg te veel demonen om te verdrijven. Net zoals de rest van de band verlaat Scholten alras het garagepunkpad en verdwaalt het geheel in een onoverzichtelijk oerbos waar black metal uit het hoge noorden op gruwelijke wijze heerst. Gaandeweg de zes (of zijn het toch zeven?) liedjes vliegt de normaal gesproken zelfbeheerste Scholten steeds verder uit de bocht. Hij zou bepaalde vrouwen willen huren voor het leven, maar het lijkt meer alsof hij uiteindelijk zijn 12-jarige buurmeisje als slachtoffer heeft gevonden en bezig is haar in een kelderbox in een Groningse buitenwijk op rituele wijze te slachten en ons, naïeve luisteraars, daar deelgenoot van laat zijn. Toch zingt scholten voornamelijk over alledaagse zaken, over schuilen voor de regen met een onbekende en je heel besluitvaardig voelen om de tocht te vervolgen, terwijl het nog steeds een beetje regent. De gewoonste zaken maken de meeste indruk en als dat in uitzonderlijke gevallen niet zo is, dan maakt Scholten het wel buitengewoon. Een vreemdsoortig gezelschap, dat Hun Bed.

 

Oor: Gernamen - Hun Bed

Woensdag 08 Oktober 2014 at 8:03 pm Geen reacties

Benjamin Booker - Benjamin Booker

Zijn stem blijft me achtervolgen. Al een paar weken. Tijd om niet alleen naar die single van hem te luisteren, maar naar zijn volledige debuutplaat. De single heet Violent Shiver, zijn debuut heeft dezelfde titel gekregen als de zanger/gitarist in kwestie: Benjamin Booker. Maar eerst die stem: Rauw, hees en vol soul. Op jonge leeftijd moet hij die ziel verkocht hebben aan de duivel. Niet voor roem, drank en mooie vrouwen, al zijn die alle drie van harte welkom, maar vooral om in staat te zijn om zijn gitaar te mishandelen tijdens zijn zoektocht langs blues, garagerock, soul en nog een hele zwik andere stijlen. Dusdanig veel dat het af en toe tijdens het luisteren naar de muziek van Benjamin Booker een beetje te veel van het goede woord. Booker springt met gemak van een boze punk naar een oude bluesman die op zijn front porch na een dagje katoenplukken met een koud biertje binnen handbereik zijn persoonlijk leed verwerkt. Bewerkt zijn gitaar op soms maniakale wijze en blijft bekoren met die stem. Die stem, die tussen al dat mooie geweld fier overeind blijft staan. Iedere keer dat ik naar de plaat van Benjamin Booker luister ga ik hem een beetje meer waarderen.

 

Oog & oor: Violent Shiver - Benjamin Booker

Zondag 05 Oktober 2014 at 9:25 pm Geen reacties

Garage Punk For Boys - The Mobbs

De titel laat niet aan duidelijkheid niets te wensen over. Deze plaat is gemaakt door jongens en bovenal voor jongens: Garage Punk For Boys. De uit het Engeland (Northampton) afkomstige band heeft al een paar platen gemaakt en weet vol trots te melden dat ze zelfs op BBC radio te horen zijn (geweest). De teksten van het trio zijn doorspekt met onderkoelde Engelse humor. Zoals een echte Engelsman betaamd komen de werkelijk gevoelens geen moment aan de oppervakte. Het dichts bij een gevoelsleven komt het liedje One Erotic Thought. Dat zegt genoeg. Het geluid wordt bepaald door een droge mix van punk en rhythm & blues, terwijl landgenoot Billy Childish nooit ver weg is. Die zal zelfs goedkeurend knikken tijdens het luisteren naar Garage Punk For Boys. De Engelse eer is voor eventjes gered. Zoveel interessante garagepunk komt er namelijk niet uit dat land. Het blijft wat dat betreft behelpen. Nou zijn The Mobbs ook geen hoogvliegers, maar in het land der blinden zijn The Mobbs voorlopig even de koning. Mocht Garage Punk For Boys niet in uw platenzaak verkrijgbaar zijn, dan kan hier voor een schappelijke prijs een poging tot aanschaf worden gewaagd. Mits u van het mannelijke geslacht bent uiteraard.

 

Oor: Garage Punk For Boys - The Mobbs

Donderdag 02 Oktober 2014 at 10:31 pm Geen reacties

FAUT HAUT is FAUT HAUT - FAUT HAUT

Het zijn een beetje rare jongens die Joep Bollinger en Tim van Oosten. Raar op het moment dat ze hun directe omgeving voor even zijn vergeten en zich in hun eigen wereldje genaamd FAUT HAUT hebben teruggetrokken. Voor henzelf lijkt de muziek soms een vorm van transcendente meditatie, zonder overigens ooit heel vaag en zweverig te worden. Niet altijd weten ze de spanning volledig vast te houden, maar ze gaan onophoudelijk hun eigen weg. Jatten links en rechts van wat grote namen. Om er aardig duo te noemen: Frank Zappa en David Bowie zijn nooit echt ver weg. Net op de spaarzame momenten dat het een beetje gewoontjes dreigt te worden, gooit FAUT HAUT het roer drastisch om en komt een liedje op een hele andere koers te liggen. FAUT HAUT draait zijn hand niet om voor een ramkraak meer of minder. Het gaat om het gewenste effect, eventuele vervelende gevolgen worden voor lief genomen. Dat is slechts collateral damage. Op de momenten dat de jongeheren van FAUT HAUT ook zelf even zijn verdwaald wordt via de immer aanwezige ritmes vrij vlotjes de weg terug gevonden. Toch zijn het aan het eind van de rit gewoon hele lieve jongens, blijkt uit het afsluitende liedje Point Your Finger. Ook al zijn ze uit het verkeerde hout gesneden, ze proberen er tenminste nog iets van te maken. Vaker dan ze zelf waarschijnlijk hadden verwacht met een verrassend ravissant resultaat.

 

Oog & oor: Stoic Man - FAUT HAUT

Zaterdag 27 September 2014 at 6:55 pm Geen reacties

Feel The Noise - Paul Collins

Nou ben ik verre van een expert als het om powerpop gaat, maar een van de fraaiste powerpopplaten die ik heb is de debuut LP van The Beat uit 1979. Paul Collins is de grote man van deze band. Met The Beat maakte hij nog enkele onopvallende platen en ook als soloartiest brengt Collins af en toe nog een plaat uit. Voor de hoes van zijn nieuwe plaat Feel The Noise heeft hij gekozen voor een foto van heel wat jaren geleden. In werkelijkheid heeft hij tegenwoordig namelijk aanzienlijk minder haar op zijn schedel. Enige ironie is hem verder niet vreemd, zijn plaat uit 2010 heeft hij niet voor niets King Of Power Pop! genoemd. Met Feel The Noise laat Collins horen dat hij zijn gevoel om sterke powerpopsongs te maken nog steeds niet is verloren. Al benadert hij de klasse van die eerste The Beat plaat geen moment. Soms is er zelfs een beetje sprake van vergane glorie en worden de semi-ballads op Feel The Noise een beetje banaal. Luisterend naar een liedje van Paul Collins lijkt het allemaal zo makkelijk en logisch. Weinig franje, een eenvoudige melodie en vrijwel alles altijd catchier dan goed voor je is. Collins probeert het allemaal zo eenvoudig en verteerbaar mogelijk te houden, gooit er voorzichtig nog een beetje glamrock tegenaan en vliegt ook qua thematiek niet uit de bocht. Al gauw verandert het thema namelijk van het belang van rock 'n roll in zijn leven tot het enige wat hem werkelijk alijd zal blijven boeien: meisjes. Zonder meer een leuke plaat dat Feel The Noise en een mooie gelegenheid om die LP van The Beat weer wat vaker te draaien.

 

Oog & oor: I Need My Rock 'N Roll - Paul Collins

Woensdag 24 September 2014 at 3:02 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed