Figuratieve Popmuziek - Bert Scholten

Bert Scholten. Een doodgewone Hollandsche naam. Toch steekt er meer achter deze naam. Bert Scholten is namelijk een kunstenaar uit Groningen, die zijn creatieve uitbarstingen op diverse manieren in goede banen probeert te leiden. Zo is hij, naast zijn decoratieve uitingen, ook betrokken bij muzikale formaties als Earth Control en Hun Bed. Daar geeft hij al op ongewone wijze expressie aan doodgewone zaken. Maar Bert zal Bert niet zijn als hij de grens van het gewone probeert op te zoeken. Je bent tenslotte niet voor niets kunstenaar. Grenzen zijn er om overschreden te worden en als er dan toch grenzen worden overschreden, is het beter om dat op royale wijze te doen. Voor zijn nieuwe muzikale project heeft hij daarom gekozen voor de meest radicale naam voorhanden. Namelijk die van... Bert Scholten. Liefst 50 cassettes zijn er verschenen en de gehele planeet Trash is verheugd in het bezit te zijn van 1 exemplaar van dit kostbare kleinood. De cassette heeft de naam Figuratieve Popmuziek gekregen en raad eens, deze titel dekt de lading volledig. Scholten maakt gebruikt van zijn synthesizer en murmelzingt zijn gortdroge observaties. De zaken zijn dusdanig gewoon, dat het hoogtepunt van een week voor Bert ligt in het gegeven dat hij niet één keer, maar liefst twee keer een bezoek heeft mogen brengen aan de Aldi om de hoek. Mocht u hem ergens in een kroeg zien zitten, stoor hem dan niet. De kunstenaar is aan het werk, aan het observeren. Zet voorzichtig een vers biertje op zijn tafel. Dat wordt vast gewaardeerd en wellicht bent u dan de volgende die in één van Bert's creatieve uitingen ongevraagd en onbewust een passende bijrol gaat spelen.

 

Oor: Mij Best - Bert Scholten

Woensdag 04 Maart 2015 at 9:32 pm Geen reacties

Frick's Lament - Andy Dale Petty

Zijn we twee maanden verder en constateer ik dat er dit jaar nog verdacht weinig leuke platen zijn verschenen. De enige nieuwe plaat die nog enige heavy rotation krijgt op Planet Trash is Glitter Lizard van Afterpartees. Het geeft in ieder geval genoeg ruimte en tijd om te luisteren naar de platen die hun sporen reeds lang hebben verdiend. Ook deze plaat van Andy Dale Petty zal niet de annalen ingaan als een instant klassieker. Hoewel een voorzichtige aanbeveling zeker wel op zijn plaats is. Andy Dale Petty is afkomstig uit het zuiden van de Verenigde Staten en hij verloochent zijn afkomst geen moment.  Hij speelt op zijn banjo en zijn gitaar en zingt over losers, loners en over het leven on the road. Vermoedelijk is het grootste deel daarvan autobiografisch. Soms is het nodig om drums of een tweede gitaar te gebruiken, maar verdere opsmuk is in de belevingswereld van Andy Dale Petty volledig overbodig. Hij lijkt ook geen moment de indruk te wekken geïnteresseerd te zijn in het heden, laat staan in de nieuwste plaat van een al dan niet hippe hedendaagse band.  De wereld van Frick's Lament eindigt ergens halverwege de jaren '60 en staat bol van folk, blue grass en akoestische blues.

 

Oog & oor:  Frick's Lament - Andy Dale Petty

Zondag 01 Maart 2015 at 01:39 am Geen reacties

Meatbodies @ Vera

Vorig jaar verraste Meatbodies met een hele sterke plaat. Dit jaar is de band zo vriendelijk om daadwerkelijk de oversteek naar Europa te maken voor een paar optredens. Vier mannen met veel haar betreden het podium van een wederom goed gevuld Vera, nemen nog een slok bier en beginnen te spelen. Harde gitaren knallen de zaal in. In eerste instantie lijkt er nog niet veel bijzonders aan de hand. Meatbodies komt uit de startblokken als een proto-metalband, maar ontpopt zich al snel tot een alles verslindend monster dat iedere gitaarstroming vanaf de jaren '60 tot zich neemt en het half verteerd weer hard uitspuwd. Metal, hardrock, psychedelica, grunge en garagerock worden eerst vakkundig gedemonteerd om vervolgens samengebald tot ontploffing te komen. Zowel het publiek als de band lijkt steeds meer te willen, maar op een gegeven moment zijn de liedjes echt op en volgt als afsluiter een brakke uitvoering van Free Fallin´ van Tom Petty. Er worden deze avond echter geen harten gebroken, maar gewonnen. Meatbodies is op een koude dinsdagavond in Groningen verantwoordelijk voor één van de meest imponerende optredens van de afgelopen jaren.

Woensdag 25 Februari 2015 at 9:12 pm Geen reacties

Here Come... - Duck Duck Grey Duck

Wat krijg je als je drie Zwitsers aan het werk zet om een beetje viezigheid te combineren met blues, soul en garagerock? In het geval van Duck Duck Grey Duck een debuutplaat waar een geslaagde balans is gevonden tussen genoemde ingrediënten. Van Duck Duck Grey Duck is niet veel bekend. Wel dat er iemand in speelt die zijn sporen reeds lang verdiend heeft in Mama Rosin. Ook zo'n band die klinkt alsof het zonder uitzondering alleen in ongewassen staat muziek gaat maken. Duck Duck Grey Duck is echter veel leuker om naar te luisteren. Op de momenten dat het probeert te klinken als The Black Keys slaat de verveling een beetje toe, maar zo'n liedje wordt dan direct gevolgd door een mismaakt geval waar The Cramps vroeger een moord voor zouden hebben gedaan. Toch weet het trio de sfeer op Here Come... groovend en relaxed te houden. Net alsof de mannen na een dagje surfen de zee en het strand hebben gelaten voor wat het is, ijskoude Mexicaanse biertjes opentrekken en de rest van de avond vullen met het spelen op hun instrumenten. Niet slecht voor een stel Zwitsers.

 

Oog & oor: Mexico - Duck Duck Grey Duck

Maandag 23 Februari 2015 at 9:08 pm Geen reacties

Fake O's + together PANGEA @ Vera

Wat een goeie plaat, een artikel in Oor en de nummer 1 positie in de Verapoll allemaal kan doen met een band. Vorig jaar was er nog plek genoeg bij het optreden van together PANGEA in Vera, nog geen jaar later moet men in de rij gaan staan om binnen te komen. Door die rij mis ik het grootste gedeelte van het voorprogramma van de lokale hardcorepunkposse Fake O's. Een band die niet volledig op waarde wordt geschat door het hipsterpubliek. Dat zou ook te veel gevraagd zijn natuurlijk. Het is duidelijk dat men komt voor together PANGEA. Vorig jaar dus het concert van het jaar volgens de Verabezoekers en ook dit jaar zal het optreden meedoen om de hoogste plaatsen in de poll. Een dikke plus scoort de band door nu wel de single Snakedog te spelen, maar aan de andere kant zullen er punten moeten worden ingeleverd doordat het geluid slecht stond afgesteld. Dat van de drums is de eerste paar liedjes zelfs niet om te harden. Een euvel dat tegenwoordig vaker dan me lief is voorkomt in Vera. De Amerikanen lijkt het niet te deren, die zijn hun jetlag aan het wegspelen en beginnen hun Europese zegetocht in Groningen. Zowel de hipsters als het overige publiek keren uiteindelijk voldaan huiswaarts.

Vrijdag 20 Februari 2015 at 10:50 pm Geen reacties

Where The Candy Beetle Dwells... @ Vera

Een feestje om te vieren dat Willem Kolvoort al 25 jaar posters maakt voor concerten die in Vera worden gegeven. Het aanvangstijdstip is wat merkwaardig. Zondagmiddag 16.00 uur. Ik arriveer daarom ook aanzienlijk later, struikel bij binnenkomst over spelende kinderen en beland in een bijna volle zaal. Daar spelen een paar bands, die ook op de lp met bijbehorende illustraties ter gelegenheid van dit jubileum zijn vertegenwoordigd. Mark Lanegan is verhinderd. Wel zijn er voldoende Groningse bands en heeft het Limburgse Afterpartees het carnaval even onderbroken om de avond af te sluiten. Vanwege mijn late aankomst mis ik de helft, maar krijg nog wel een sterk optreden te zien van de ontegenzeggelijke meest getalenteerde van het hele stel: Joost Dijkema. Hij speelt een paar liedjes en voor het laatst liedje laat Mark Lada van traumahelikopter zijn bier even staan om samen met Dijkema een eigen draai te gegeven aan old school cowpunk. Daarna zet Whipster een gitaarmuurtje neer, om die vervolgens vakkundig te slopen.

 

Ook traumahelikopter speelt een paar liedjes. Gezien de hoeveelheid kinderen zou je verwachten dat het trio ook hitsingle Kids speelt, maar de band laat dit na. Wel klinkt het alsof er een extra pedaaltje wordt gebruikt die aan de liedjes die er wel worden gespeeld een aangename shoegazevibe geeft. Daarna Afterpartees. Uiteraard in carnavalspak en met zanger Niek die het hoogste woord voert. Een zeer geslaagde middag/vroege avond met een mooie lp als souvenir.

Maandag 16 Februari 2015 at 9:02 pm Geen reacties

The Man Who Came Out Of The Storm - Fable Dust

Die storm heeft hij overleefd, maar hij is er niet zonder kleerscheuren vanaf gekomen. Ook lijkt er sprake te zijn van enige materiële schade, maar gelukkig is zijn gitaar ongeschonden uit de strijd gekomen. Verder doet hij er het zwijgen toe. Hij is in dit geval Niels Duffhues. Een man die normaliter wel iets te vertellen heeft, maar nu vooral zijn gitaar het werk laat doen. Duffhues heeft ondertussen een leeftijd bereikt waarop men weet op welke momenten het beter is te zwijgen. Daar waar woorden tekort schieten, moeten andere maatregelen worden getroffen. The Man Who Came Out Of The Storm is de soundtrack van een roerige en trieste episode uit iemands leven. Zo klinkt het in ieder geval wel, maar wellicht had Duffhues gewoon even niets te vertellen, maar wel zin om een plaat op te nemen. Van welke praktische invulling er ook sprake is, The Man Who Came Out Of The Storm is een mooi begin van een zondag waarop van alles zou kunnen gebeuren, maar waarvan het ook goed is als er helemaal niets gaat gebeuren. Zo'n zondag die voorbij glijdt en al vlot richting vergetelheid gaat. Betere zondagen bestaan er niet.

 

Oog & oor: The Man Who Came Out Of The Storm -  Fable Dust

Zondag 15 Februari 2015 at 12:21 am Geen reacties

Thrill Addict - Peter Kernel

Ze draaien nogal om de hete brij heen. In plaats van die grootse indierockplaat te maken die al die indierockbands toendertijd vergaten te maken, hebben ze eigenlijk de zoveelste doorsnee indierockplaat uit de jaren '90 gemaakt. Zo'n plaat die iedere modale indieband uit die periode maakte. Het is niet voor niets dat die bands vrijwel vergeten zijn en hun cd's voor 2 euro op de ebays van deze wereld worden aangeboden. Laat dat nou net niet de bedoeling zijn van de band die bestaat uit de Zwitser Aris Bassetti en de Canadese Barbara Lehnhoff. Op z'n best doet Peter Kernel denken aan Sonic Youth, vooral ook omdat de stem van zangeres Lehnhoff lijkt op die van Kim Gordon. De momenten dat het duo de grauwe middelmaat weet te ontstijgen zijn op de vingers van één hand te telen. Bassetti en Lehnhof weten het pas spannend te maken als ze ergens aan beginnen zonder vantevoren te bedenken hoe te eindigen. Dat levert een paar aardige liedjes op, maar het duo speelt voornamelijk op safe. Een werkelijke thrill addict slaat deze plaat over. De liefhebber van muziek van bands die in de 2 euro categorie vallen, zullen vermoedelijk op zeer korte termijn hun collectie uit kunnen breiden met deze cd.

 

Oog & oor: High Fever - Peter Kernel

Maandag 09 Februari 2015 at 8:52 pm Geen reacties

The Pale Emperor - Marilyn Manson

Met zijn vorige plaat heeft Marilyn Manson met gemak zijn zwakste plaat gemaakt. Een goed punt om de man voortaan volledig te gaan negeren, maar al vlot wint bij mij de nieuwsgierigheid het toch weer en schaf ik een deluxe cd-editie van zijn nieuwe plaat The Pale Emperor aan. Uiteraard kan ook deze plaat niet in de schaduw staan van zijn werk uit de jaren '90, maar het kent zowaar enkele voorzichtige hoogtepunten. Manson, die gezien zijn postuur zijn cocaïneverslaving heeft ingeruild voor een eetverslaving, croont en kreunt de hele plaat vol. Sommige liedjes hebben weer een hoog voortkabbelgehalte, maar die liedjes zijn deze keer duidelijk in de minderheid. Er zijn nog genoeg motherfuckers waar Manson zich druk over maakt. Als hij tenminste tijd vrij heeft weten te maken om zich tussen het afstoffen van zijn uitdijende verzameling nazi-attributen, het eten van 12 zakken chips en het zelfbevredigen door, met een limo naar de studio te laten vervoeren. Hij klinkt in ieder geval weer alsof hij ook daadwerkelijk zin had om deze plaat op te nemen en meer het heft in eigen handen heeft genomen in plaats van het meeste werk aan een producer over te laten. Er is zelfs ruimte om op Mansonachtige wijze de blues te misbruiken. Deze deluxe-editie kent drie 'akoestische' bonus tracks en daarop klinkt Manson eigenlijk op zijn best. The Pale Emperor is geen keizerlijke plaat geworden, maar wel eentje die gehoord mag worden.

 

Oog & oor: Third Day Of A Seven Day Binge - Marilyn Manson

Dinsdag 03 Februari 2015 at 8:20 pm Geen reacties

Viet Cong- Viet Cong

Eerst zaten ze in een band genaamd Women. Die band bestaat niet meer na de dood van de gitarist. Twee overlevenden van die band zitten nu in een band genaamd Viet Cong. Zowel qua naam als geluid een hele verbetering. Met Viet Cong is de hele boel nog verder opgeschoven naar de post-punkhoek. Daar waar het licht nooit brandt. In die hoek is het de laatste jaren flink duwen om een goed plekje te krijgen. Zelden lukt het een band om het verschil te maken, meestal krijgen we te maken met de zoveelste mislukte kloon van een band van 30 tot 35 jaar geleden. Vorig jaar stak Protomartyr er met Under Color Of Official Right nog met kop en schouders bovenuit. Dit jaar lijkt Viet Cong een serieuze poging te doen. Die poging lukt slechts voor de helft.  Waar Protomartyr de garagehoek in dook, daar duikt Viet Cong diverse kanten op. Gelukkig doet de band geen enkele serieuze poging om te proberen Bauhausje te gaan spelen, maar kan het wel zijn dat er na een ongezonde hoeveelheid Industrial Noise ineens wordt gesprongen naar Brian Eno die bezig is om zijn post-Roxy Music-depressie in goede banen te leiden.  Tegelijkertijd maken deze Canadezen het voor zichzelf nodeloos ingewikkeld. Dan wordt het donker, maar net niet pikzwart en rijst de vraag of deze plaat meer weg heeft van een mislukte zelfmoordpoging of alleen een schreeuw om aandacht is.

 

Oog & oor: Continental Shelf - Viet Cong

Donderdag 29 Januari 2015 at 11:09 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed