Mudhoney + Cosmic Psychos @ Vera

Een fikse rij voor Vera. Twee bands die voor een uitverkochte zaal spelen. Het is nostalgie troef, want beide bands kenden hun hoogtepunten ruim 25 jaar geleden. Dankzij de rij mis ik een deel van Cosmic Psychos, maar van een echt gemis is geen sprake. De Aussies bulldozeren ieder nummer geheel volgens verwachting door en gaan er voor de zekerheid met de tractor nog een keer overheen. Voor fijnzinnigheid is geen enkele ruimte. Wanneer de zanger "I wanna be like David Lee Roth/ I want 40 girls to suck me off", zingt, klinkt dat meer gemeend dan voorheen. Hoewel veel mensen uit mijn directe omgeving Mudhoney hoog hebben zitten, heeft de band mij nooit daadwerkelijk weten te raken. Ook deze avond niet. Nummers worden uitgerekt, de gitarist wil de show stelen en de zanger heeft nog steeds een dertien in een dozijn stem. Op de momenten dat Mudhoney teruggrijpt naar haar eigen wortels, gebeurt er tenminste iets. Covers van Circle Jerks en The Dicks bevestigen dat puntige liedjes veel beter tot hun recht komen dan het uitrekken van eigen materiaal. Een prima coverband dus. Zowel Cosmic Psychos als Mudhoney zijn geen bands om nogmaals voor in de rij te gaan staan.

Maandag 18 Juli 2016 at 8:14 pm Eén reactie

Bout de Doigts - The Brian Jonestown Massacre

Die Anton Newcombe is nog lang niet klaar met ons. Met zijn The Brian Jonestown Massacre maakt hij de laatste jaren weer prima platen en de plaat die hij vorig jaar met Tess Parks opnam mag er ook zijn, gezien de vierde plek in de jaarlijst van Planet Trash. Tess Parks doet ook mee op deze 10" van The Brian Jonestown Massacre. Zij neemt de zwoele zang voor haar rekening op Fingertips. Op titelnummer Bout de Doigts is het Friedrike Bienert die voor het vocale gedeelte zorgt. Feitelijk is het één lang liedje met veel oosterse invloeden, dat in tweeën is geknipt. De band zelf weet pak 'm beet 25 jaar The Brian Jonestown Massacre samen te vatten op een 10". De stem van Tess Parks raakt me iedere keer weer, waardoor Fingertips in één rake klap niet alleen tot één van mijn favoriete liedjes van Anton Newcombe en consorten behoort, maar ook tot mijn favoriete liedje van 2016.

Oor: Fingertips - The Brian Jonestown Massacre

Zaterdag 16 Juli 2016 at 12:22 am Geen reacties

Sjock Festival 2016

In 1999 was het voor het laatst voorgekomen dat iemand mij wist over te halen een Vlaamse festivalweide te betreden als betalende bezoeker. Na 17 jaar heb ik mijn rentree gemaakt. Het Sjock Festival in het slaperige Gierle krijgt alle eer voor mijn onwaarschijnlijke verschijning. Zelf vat het festival alles samen onder het motto: "Your Rock 'n Roll Highlight of the Year". En rock 'n roll zal er zijn. Allereerst de outlawcountry van Sturgill Simpson. Simpson's vermeende misdaden doen nogal verjaard aan, al geven de drie blazers er nog wel een vette soultint aan. Beter is het als Smokestack Lightnin' and Friends optreedt. Doorleefde Rhythm 'n Blues, Country en Rock 'n Roll. Het is moeilijk niet stil te staan, al helpen de vele Maespilsen ook mee. Toch blijft het knagen. De gitarist op het podium komt me zeer bekend voor, maar ik kan hem niet plaatsen. Ik schaal hem in als een muzikant uit Memphis en ben hem eerder tegengekomen. De rest van het festival laat me de vraag in welke band hij speelt me niet los. Het verlossende antwoord is nog steeds niet gevonden. Tijdens het Sjock Festival zie ik vooral veel bands niet. Wel gezien: Peter Pan Speedrock. Kennelijk zijn de Eindhovenaren nog steeds bezig met hun 100-jaar durende afscheidstournee. Het helpt in ieder geval de kater van de vorige nacht te verdrijven. The Drugstore Cowboys. Weinig spannende country en rock 'n roll. De film waar de band naar vernoemd is, is aanzienlijk interessanter.

 

Gelukkig is daarna Kid Congo aan de beurt. Hij heeft zijn Pink Monkey Birds meegenomen. Getooid met een bontmuts (de temperatuur kruipt tegen de dertig graden aan) zet hij met zijn band een heerlijke set neer. Kid Congo voldoet aan de verwachtingen die een voormalig gitarist van ondermeer The Cramps, The Gun Club en The Bad Seeds nou eenmaal met zich meebrengt. Aan het eind van de set schopt hij zijn witte schoenen het publiek in. Hij krijgt ze keurig terug. The Nomads. Deze Zweedse band bestaat nog steeds en hoewel de brille er ondertussen af is, maakt The Nomads een solide indruk. De band speelt vooral liedjes uit haar beginperiode. Uit de periode toen ik de band nog volgde. Alras verdwenen ze van mijn radar. Leuk om ze jaren later hier nog een keer tegen te komen. Een prima opmaat voor het hoogtepunt van het festival: Radio Birdman. De Australiërs leven nog steeds. Al ziet de zanger er ondertussen uit alsof hij rechtstreeks uit The Walking Dead komt. Radio Birdman strooit ziedend, grote hoeveelheden punk en garagerock uit over de festivalweide. Covers van The Stooges en Magazine komen voorbij. Hoewel de band haar hoogtepunt in de jaren '70 kende en als een van de voornaamste founding fathers van de Australische punk mag worden beschouwd, lijkt het aan intensiteit niets ingeboet te hebben. Mij rest niets anders dan na zo'n optreden grote hoeveelheden Maes en Jupiler tot mij te nemen. De gedachte dat ik ook volgend jaar rond deze tijd in België doorbreng komt me niet eens zo heel erg vreemd voor.

Maandag 11 Juli 2016 at 9:50 pm Twee reacties

Blood // Sugar // Secs // Traffic - The Gotobeds

Een goede bandnaam is het halve werk en als je je band dan The Gotobeds noemt, ontstijg je het schoolbandniveau niet. Neem daarnaast een titel die verwijst naar de beste plaat die Red Hot Chili Peppers heeft gemaakt en je manoeuvreert jezelf wel heel makkelijk in de underdogpositie. Vanuit die positie weet The Gotobeds heel aangenaam te verrassen. Het prettige aan de muziek van The Gotobeds is dat het niet onder één noemer valt te scharen. Het kwartet uit Pittsburg mietert punk en indierock bij elkaar en geeft, terwijl het stoplicht duidelijk op rood staat, op het kruispunt van de postpunk vol gas. De band gaat aan de haal met met vrolijke melodieën en meezingrefreinen zonder iets van venijn in te leveren. Bij sommige liedjes had eerder een punt mogen worden gezet, storen doet het echter niet.  Wat wil je met oneliners als "if you insist on hanging on the cross, i'll be at the bar". Het maakt het op z'n minst lastig om Blood // Sugar // Secs // Traffic niet een hele leuke plaat te vinden. Ieder potentieel minpuntje wordt steeds ruimschoots gecompenseerd door de nodige chaotische kwinkslagen. Daarnaast heeft de band connecties met Protomartyr, wiens zanger ook nog even meedoet op deze plaat. Vanuit die underdogpositie en met een vroege achterstand aan het begin van de wedstrijd maakt The Gotobeds een geweldige comeback.

 

Oor: Blood // Sugar // Secs // Traffic - The Gotobeds

Woensdag 06 Juli 2016 at 11:50 pm Geen reacties

18 & Free - Sick Thoughts

Ledigheid is des duivels oorkussen. En ledig ben ik geweest. Wel singles kopen, maar te beroerd om dat hier te vermelden. Vandaar al die singles voor het gemak op een rijtje. Allereerst de laatste aankoop. Een single die door de lokale platenboer al werd aangekondigd als de garagepunksingle van het jaar. Geen woord van gelogen. Met slechts twee liedje legt Sick Thoughts de essentie van de gedegenereerde rock 'n roll bloot: 18 and Free en Choose Death. Garagepunkwaanzin in de overtreffende trap. Nathan & The Meanstreaks doet het iets anders. Hakkelend tillen Nathan en zijn mannen de twee liedjes voorzichtig boven de middelmaat uit. Er zijn wel eens betere singles op Goodbye Boozy verschenen. Zoals de volgende twee. DD Owen & Shitty Life heeft drie korte punkliedjes op een kant gezet, gaat direct voortvarend van start met een sneer, een snotty stem en een ideale fuck you-houding. Zo wil ik mijn obscure garagepunkbands graag horen. Fucked up en met een shitty life. DD Owen zou vijf sterren van me krijgen als ik niet zou vermoeden dat zoiets hem geen reet zal interesseren. Iets beschaafder, maar nog steeds ontegenzeggelijk een Goodbye Boozy-band is The Monsieurs. Hun steaks eten ze het liefst zo rauw mogelijk. De band mag dan uit Boston komen, de liedjes hebben een vibe alsof ze in de donkerste steeg van Memphis zijn opgenomen. Iets dichter bij huis is ondertussen de derde Vera Live single. Dit keer twee bands die een legendarische status hebben: The Gories en Reigning Sound. Zie dat duo op de volgende singles maar eens te overtreffen. Die lat ligt vanaf heden dus erg hoog. Ook uit Groningen; Wet Bridge Records. Na eerder The Blind Shake en Meatbodies gestrikt te hebben, heeft dit kersverse label dit keer Ty Segall een psychedelisch nummer op laten nemen. De andere kant wordt gevuld door  Loch Lomond. Een band die in 2003 is opgericht en zich tot nu toe goed voor me verborgen heeft weten te houden. Beide liedjes zijn oorspronkelijk van wijlen Harry Nilsson. Stiekem vind ik het liedje van Loch Lomond leuker dan die van Ty Segall. Tot slot onze onverdeelde aandacht voor de hardcorepunk van Sgurd. Deze band weet liefst zes tyfusharde liedjes op een 7 inch formaat te pleuren. The Beginning of the End heet het geheel, maar in de chaos die er heerst is onduidelijk waar het begin en waar het eind is.

 

Oor: 18 & Free - Sick Thoughts

Zaterdag 02 Juli 2016 at 12:46 am Geen reacties

Kick The Swamp! - Jellephant

Hele dagen loopt hij zo door de stad. Met zijn ziel onder zijn arm en een jong, zwart katje op zijn hoofd. In het begin werd dat nog vreemd gevonden door toevallige passanten. Tegenwoordig is het een bekend stadsbeeld in Arnhem. Soms wordt er gefluisterd dat hij dus die jongen van Jellephant is. Meestal gaat er bij de toehoorder geen belletje rinkelen bij het noemen van die naam. Die beetje vreemde, maar vooral lieve jongen die een lp vol heeft gespeeld met zijn hersenspinsels. De Brian Jonestown Massacre van de lage landen. Vrienden, en die heeft hij wel degelijk, noemen hem gewoon Jelle. Als Jelle muziek op gaat nemen heeft hij die vrienden helemaal niet nodig. In de studio doet hij alles zelf. Hij doet na afloop zelf het licht uit. Thuis gekomen zet hij een pot thee en een lp van The Cure op. Hij sombert een beetje voor zich uit en krijgt direct inspiratie voor een nieuw liedje. Gitaar erbij, want Jelle zorgt ervoor dat hij niet dieper weg zakt in het moeras der somberheid. Opeens heeft hij het! Kick The Swamp! (het uitroepteken is van groots belang) gaat zijn nieuwe lp heten. Waarvan akte. Een fraai, ingetogen werk met gerafelde gitaren. Ik sla vanavond The Cure en The Brian Jonestown Massacre even over en zet nogmaals Kick The Swamp! op. Zonder huisdier op mijn hoofd.

 

Oor: You Wish, Jellyfish - Jellephant

Woensdag 29 Juni 2016 at 7:27 pm Geen reacties

Turn Out Your Sockets - Bad Vision

Bad Vision heeft ondertussen al tweemaal in de ORKZ-bar in Groningen gespeeld. Beide keren voor niet erg veel publiek en ook in de rest van het land wordt er niet warm gelopen voor deze Australische band. Merkwaardig, want Bad Vision heeft de juiste houding op het podium en meer dan een dozijn sterke songs. Turn Out Your Sockets is de tweede lp. Over de eerste was ik redelijk enthousiast (voor mijn doen), Turn Out Your Sockets doet er iets voor onder. Het manische van het debuut is op zeker de helft van de liedjes verdwenen en maakt voorzichtig plaats voor acceptatie en misplaatste realiteitszin. De band lijkt zo waar over menselijke trekje te beschikken. De cynische ondertoon blijft volledig intact en er is ruimte voor een jengelend uitstapje richting country. Dit geheel wordt uiteraard verpakt in de ietwat onbehouwen aussie-style, waardoor de lp na een paar keer draaien langzaam begint te beklijven. Uiteindelijk weet Bad Vision toch weer een sterke mix af te leveren van Australische en Amerikaanse punk. Op de beste momenten, en daar zijn er op Turn Out Your Sockets best veel van, klinkt Bad Vision als een gecorrumpeerde versie van The Marked Men. Wel jammer dat tegen het einde van de plaat de boel genadeloos inkakt. Bad Vision weet daardoor met deze tweede lp niet volledig te overtuigen. Toch aanschaffen? Check de site van het Duitse label Adagio 830 Records.

 

Oog & oor: Goons - Bad Vision

Zondag 26 Juni 2016 at 12:57 am Geen reacties

Bonnie St. Claires + Low Point Drains @ Vera

Een half uur lang heb ik een nieuwe favoriete meidenband. Dat half uurtje wordt in de kelderbar van Vera volgespeeld door The Bonnie St. Claires. Vier blond bepruikte dames spelen opvallend nuchter een vrijpostige garargerockset. Het geheel past precies in de categorie "wel leuk, maar verder niets bijzonders". Een stuk steviger gaat het er aan toe als Low Point Drains aan de beurt is. Het trio staat tot aan het kruis in een zompige greppel vol garagerock en blues. Low Point Drains perst alles uit wat er in zit en als het er volledig doorheen zit, wordt er nog één liedje tegen het lage plafond van de kelder gekwakt. Daarna is het nog niet afgelopen, want volgt er een Trash Can Night met twee dj's, waarbij alles wat er ooit aan dansbare rock 'n roll  gemaakt is in sneltreinvaart de revue passeert.

Zondag 19 Juni 2016 at 8:18 pm Geen reacties

Listen To The Painters - G.W. Sok

Een jaar of dertig moet hij de zanger geweest zijn van The Ex. Niet zo gek dat ik hem vooral daarvan ken. Halverwege de jaren '80 had ik een serieuze The Ex-periode. Pokkeherrie en Too Many Cowboys schallen ook anno 2016 nog uit de speakers in huize Trash. Maar aan alles komt een eind, om er vreselijke dooddoener tegenaan te gooien, zo ook aan de carriere van G.W. (Geiten Wollen) Sok bij The Ex. Niet dat Sok, geboren Jos Kleij, lekker met pensioen is gegaan om als oude punker hoofdschuddend de nieuwe generatie punks vanaf de zijlijn van commentaar te voorzien. Hij heeft ondertussen in zoveel bands gezeten/aan projecten mee gedaan dat hij zelf ondertussen ook het overzicht moet zijn kwijt geraakt. In dat licht bezien is deze cd een futiele poging enige orde in de chaos te scheppen, maar wel een welkome poging. Veertien liedjes staan op deze cd en van de meeste bands had ik nog nooit gehoord. Aan diversiteit geen gebrek. De gemeenschappelijke factor is dat G.W. Sok een vocale bijdrage levert. Van rammelpunk tot rammeljazz. Gebroedelijk staan ze naast elkaar. Listen To The Painters heet het geheel. Een impressionistisch werk met vele surrealistische kartelranden in een sociaalrealistische context. Hier te bestellen.

 

Oor: Listen To The Painters - Two Pin Din

Donderdag 16 Juni 2016 at 8:34 pm Geen reacties

Royal Headache @ Vera

Een paar jaar geleden werd de Europese tour van Royal Headache afgelast. Het heeft dus even geduurd voordat de Australische band eindelijk naar Groningen komt. Iets waar lang naar uitgekeken is. In de praktijk valt zoiets dan uiteindelijk altijd tegen. Hoewel Royal Headache een prima set speelt, wordt nooit een euforisch hoogtepunt bereikt. Tot zover de tegenvaller. Het duurt even voordat de juiste verhouding tussen distortion en de soulstem van zanger Shogun gevonden wordt, maar na een paar liedjes is die balans er. Vanaf dat moment is eigenlijk ieder liedje raak. Ook de paar nieuwe songs die door de band worden gespeeld. Shogun heeft de naam lastig en onvoorspelbaar te zijn, maar is vooral erg intens en blijkt na afloop een hele sympathieke man te zijn, na een goed gesprek over Australische undergroundbands. Royal Headache is live niet net zo goed als op plaat, maar dat kan ook te maken hebben dat beide lp's van de band van belachelijk hoog niveau zijn. Dit concert van Royal Headache in Vera, waar niet alleen door mij lang naar is uitgekeken, zal hoog eindigen in het lijstje van concerten die dit jaar het meeste indruk hebben gemaakt.

Zaterdag 11 Juni 2016 at 11:13 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed