Wand + Bingo Starr @ Vera

Bingo Starr. Bij zo'n naam verwacht ik een onnozel bandje met een paar flauwe Beatlesliedjes, maar de werkelijkheid is anders. Een band uit Dokkum en daar in Friesland gaat het goed met de paddoteelt. Het trio speelt psychrock uit de garage met een surfrandje en doet dat onverwachts voortreffelijk. Ringo Starr zuigt diverse stijlen op en lijkt het wel best te vinden als het ergens anders dan van tevoren verwacht uitkomt. Zo bevinden we ons aan het eind van de set ineens op de autobahn met Kraftwerk.

 

Heftig wordt het pas echt wanneer Wand het podium betreedt. De band heeft net een tweede plaat uit, waarover net als over de eerste plaat alhier iets over te lezen valt. Die eerste plaat bevalt me net even beter dan de tweede. Op het podium komen beide platen bij elkaar. De fraaie, zweverige gitaareffecten van debuut Ganglion Reef contrasteren met het heftige psychrockwerk op opvolger Golem. Wand speelt met het publiek. Freewheelt tussen punk en progrock. Lijkt iedereen met eindeloos gepiel op de gitaar in slaap te willen sussen om vervolgens keihard toe te slaan. Op die momenten beuken de gitaarriffs keihard tegen de schedel aan. Als toegift worden een paar covers gepeeld. Waaronder Station To Station van David Bowie. Volgens een enkeling het concert van het jaar in Vera. Dat is wellicht net iets te hoog gegrepen, maar dit optreden van Wand behoort zeker tot de hoogtepunten van 2015.

Dinsdag 26 Mei 2015 at 9:53 pm Eén reactie

Singles: 2011 - 2014 - Useless Eaters

Seth Sutton is de creatieve motor van Useless Eaters. De rest van de bandleden komen en gaan. Vertrekken is bij Sutton uiteindelijk  altijd de meest logische oplossing. Niet dat hij  nou zo'n moeilijk persoon is. Tenminste niet als hij liedjes aan het maken is. Hij beheerst de kunst om al het overtollige vet weg te snijden en direct tot de kern te komen. In zijn geval is dat onvervalste punk. Denk Jay Reatard. Daar denk ik tenminste aan als ik naar deze singlesverzamelaar van Useless Eaters luister, maar ook iemand als Ty Segall komt om de hoek kijken bij liedjes van Useless Eaters. Zelfs letterlijk, want op mijn favoriete liedje, en niet alleen om de titel, I Hate The Kids neemt Segall zowel zang als gitaar voor zijn rekening. Vrijwel ieder liedje op Singles: 2011 - 2014 klinkt als een verbeten aanval op om het even wat. Zolang de punkeer maar gered kan worden en ieder slachtoffer achterblijft met een ernstig verminkt gezicht, zodat iedereen weet dat Useless Eaters geen genade kent en meer kapot maakt dan door een gewone sterveling is te bevatten. Dertien liedjes kent deze door Slovenly Recordings uitgebrachte verzamelaar. Alle dertien goed en niets extra's.

 

Oor: I Hate The Kids - Useless Eaters

Maandag 25 Mei 2015 at 01:35 am Geen reacties

The Gories @ Vera

Dat was dus 23 jaar geleden dat ik The Gories voor het laatst zag optreden. Van dat optreden in Vera staat me vooral de lamlendigheid van de drumster nog enigszins helder voor de geest. Die had er duidelijk niet veel zin in. Niet veel later viel de band dan ook uit elkaar. Een paar jaar geleden kwam het trio bij elkaar en speelde het weer in Vera. Ik zat toen in Spanje en vermoedde dat ik The Gories nooit meer zou zien. Prima, geen enkele reünie spreek mij bijzonder aan. Gisteravond staat de band toch nog een keer in Vera. De voorprogramma's sla ik over, maar gelukkig ben ik ruim op tijd voor The Gories. Vanaf het eerste liedje is het raak. Hey Hey We're The Gories. Een uitgekleed drumstel, twee gitaren en de immer energieke Mick Collins die zowel blues als soul in zijn stem heeft. De drumster zal nooit het zonnetje in huis worden, maar zelfs zij lijkt te beseffen dat ze eigenlijk in een best wel legendarische band zit. Feitelijk maakt The Gories in 2015 meer indruk op me dan de band in 1992 deed. Maar vroeger was toch alles beter? Of komt het omdat de hedendaagse bands zich nauwelijks meer weten te onderscheiden? Lichtelijk verward keer in huiswaarts.

Donderdag 21 Mei 2015 at 9:43 pm Geen reacties

Fly Right - The Blind Shake

De naam The Blind Shake viel me vorig jaar pas voor het eerst op. Dit na aanleiding van hun zesde album Breakfast Of Failures, waar ik te beroerd voor was om die ook daadwerkelijk aan te schaffen. Lekker op tijd dus. "Dat moet dit jaar anders", hoorde ik mezelf denken en binnen de kortste keren komt The Blind Shake met een opvolger. Titel: Fly Right. Niet dat de band uit Minneapolis zich daar zelf aan houdt. The Blind Shake vliegt namelijk alle kanten op. Van semi-relaxte spaghetti-western naar het zwaardere garagewerk. Niks keurig rechts aanhouden. Crash and burn en niets anders. Surfinvloeden worden bedolven onder ratelende gitaren en onderontwikkeld drumwerk. Het popgevoel wordt ondergedompeld in blikken vol ruwe motorolie, terwijl de sporadisch aanwezige twangy ondertonen op grove wijze worden onteerd.  Het enige dat The Blind Shake kan worden verweten is dat Fly Right uit slechts negen nummers bestaat en dat de vlucht na een minuut of twintig reeds een onzachte landing maakt. Steeds een paar keer achter elkaar draaien, luidt daarom het goed bedoelde advies mijnerzijds.

 

Oor: Holy Road - The Blind Shake

Woensdag 20 Mei 2015 at 3:09 pm Geen reacties

Black Magick Boogieland - Death Alley

Of het nou werkelijk diep van binnenuit komt of dat Death Alley een meer verstandelijke benadering heeft gekozen, is mij ook na meer dan tien keer luisteren nog steeds niet duidelijk. Dat ik de debuutplaat van Death Alley echter al twee weken keer op keer opzet is natuurlijk wel een goed teken. Volledig overtuigen is echter weer een heel ander verhaal. De opzet is goed. Men neme grote hoeveelheden protometal, opent de poorten naar de duistere kanten van de ziel en spuugt naar eigen inzicht er enkele punkklodders op. In de verte doemt The Devil's Blood op, de band van wijlen Selim Lemouchi, maar zo donker, satanisch en beklemmend wordt het op Black Magick Boogieland geen moment. Death Alley bestaat uit leden van Gewapend Beton, Mühr en The Devil's Blood. Dat levert verschillende invalshoeken op, maar in plaats van de extreme kant met elkaar te laten botsen, is voor een variant gekozen waar geen ruimte is voor onvoorziene omstandigheden, laat staan voor ongelukken. Ook na tien keer draaien bekruipt het gevoel dat Death Alley zich niet in de kaart laat kijken. Black Magick Boogieland is meer een eerste, voorzichtige therapiesessie. Het is nog even aftasten waar de grenzen ongeveer liggen. De poorten naar de hel blijven echter nog ferm gesloten. De geur van de dood is op Black Magick Boogieland slechts sporadisch waarneembaar.

 

Oor: Black Magick Boogieland - Death Alley

Zondag 17 Mei 2015 at 9:15 pm Geen reacties

Midwest Eject / Surreal Creams - Raw McCartney

Cassettes en singles. Dat is tot op heden de productie van Raw McCartney. Deze band uit Indianapolis  is echter toe aan een regulier album. Op basis van deze single op Goodbye Boozy Records zou dat wel eens een donker en rommelig meesterwerkje kunnen worden. Raw McCartney laat de gitaren piepen en kraken en ondersteunt dit met rudimentair drumwerk. Hoewel het brein de nodige hallucinerende middelen te verwerken krijgt is er ook nog wat tijd en ruimte om na te denken. Dit neigt echter direct richting doemdenken, waardoor de rafelige psych-punk een deprimerende post-punk kartelrand krijgt met vele desoriënterende klanken. Het is vanaf heden zaak deze band goed in de gaten te houden. Hier zouden wel eens fascinerende dingen kunnen ontstaan. Eerder werk van Raw McCartney is op hun bandcamppagina te beluisteren en te downloaden.

 

Oor: Midwest Reject - Raw McCartney

Woensdag 13 Mei 2015 at 11:25 pm Geen reacties

De Kliko's - De Kliko's

Volgens mij maakt het ze bij Geertruida helemaal niet uit wat voor soort muziek je maakt. Als het maar tegendraads en niet alledaags is. Nou is dat laatste bij De Kliko's een beetje lastig, want deze Haarlemse band verheft juist het alledaagse. Het eerste liedje gaat bijvoorbeeld over het gegeven dat het een beetje koud in huis is en daarom de radiator maar aan wordt gezet. Liedje twee gaat over een jongen wiens moeder hem stimuleert om eens een vriendinnetje te krijgen. De jongen blijft voorlopig echter liever even alleen in zijn eigen wereldje. Herkenbaar. Mijn favoriete liedjes is echter Zoals Je Bent, waarin de zanger duidelijk maakt met wat voor soort liedje we mee te maken hebben. Hij zingt: "Dit is een eenzame, keiharde, kloteballad". De Kliko's bieden duidelijkheid. De Kliko's hebben geen geheime, verborgen boodschap in hun muziek zitten. Het is recht voor z'n raap en bij vlagen pijnlijk eerlijk. Lulligheid verpakt in Nederbiet van een halve eeuw geleden. Sommige zaken veranderen nu eenmaal niet, puur omdat er geen enkele noodzaak tot verandering is. De meest aanstekelijke Nederbietplaat van het jaar is met dit debuut van De Kliko's een feit. Eigenlijk zijn er helemaal geen andere Nederbietplaten meer nodig dit jaar. Deze band heeft iets blijvends gemaakt. De  Haarlemse vuilnismannen zullen met een lege vuilniswagen huiswaarts moeten keren. Deze kliko blijft goed gevuld in de achtertuin staan.

 

Oor: Zoals Je Bent - De Kliko's

Maandag 11 Mei 2015 at 9:03 pm Twee reacties

Dead Boy Vampire Punk E.P. - Thee Mighty Fevers

Er is garagepunk en er is snoeiharde, Japanse garagepunk. Tot die laatste categorie behoort Thee Mighty Fevers. Afkomstig uit Kobe en net even iets gekker en manischer dan de rest. Zelf iets uitvinden zit er niet in, maar iets bestaands hergebruiken en herdefiniëren, kan net als aan velen van hun landgenoten ook aan dit kwartet worden overgelaten. Slechts twee korte nummers staan er op deze single. Beide op kant A, kant B kan beter niet met de naald van je platenspeler worden aangeraakt. Destructie tot ver achter de komma. Dead Boy voelt reeds als een Ninjatrap in het kruis, maar Thee Mighty Fevers bewaart het beste voor afsluiter Vampire Punk. Het refrein wordt met veel venijn uitgespuugd. Deze Japanners gaan volledig over the top. Alsof na de aardbeving van 1995 ook nog een atoombom op Kobe is terechtgekomen. Uitgebracht door Goodbye Boozy Records.

 

Oor: Dead Boy - Thee Mighty Fevers

Woensdag 06 Mei 2015 at 8:32 pm Geen reacties

MCIII - Mikal Cronin

Een heel weekend naar de nieuwe plaat van Mikal Cronin luisteren. Ik kan dat. Nou ja, in ieder geval een groot deel van het weekend naar die derde van Cronin luisteren, want af en toe bleek het nodig om tussendoor ook wat punk en garagerock te draaien. Ter compensatie. Cronin zelf lijkt de garagedeur definitief achter zich dicht getrokken te hebben om zijn liedjes volledig te kunnen onderdompelen in een zwembad vol popmelodieën. Melodieën die doen denken aan The Byrds en Big Star. Om twee niet misselijke namen te noemen. Hoewel die garagedeur potdicht zit, weet Cronin andere deuren te openen. Geen verdere restricties. Violen erbij als het liedje dat nodig lijkt te hebben en in andere liedjes worden de nodige blaasinstrumenten van het stof ontdaan. Ook in zijn teksten houdt Cronin zich niet. Nu nog persoonlijker dan op zijn vorige twee platen. Ondanks alle extra instrumenten blijft Mikal Cronin een man met een gitaar die mooie liedjes maakt waarin hij zingt hoe hij zich voelt. Alleen willen al die fraaie melodieën niet werkelijk beklijven.  Van een volledig geslaagde popplaat is daarom ook geen sprake. Ook niet na een heel weekend MCIII.

 

Oog & oor: Made My Mind Up - Mikal Cronin

Zondag 03 Mei 2015 at 11:52 pm Geen reacties

Musique De Film Imaginé - The Brian Jonestowm Massacre

Anton Newcombe moet het zo nodig weer net even iets anders doen. Dit keer geen regulier album met alleen zijn band The Brian Jonestown Massacre, maar een trip door de Franse cinema uit de jaren '50 en '60. Geïnspireerd door films van regisseurs als Jean-Luc Godard en Francois Truffaut, met ongetwijfeld nog een paar regisseurs die alleen in de vertroebelde geest van Newcombe huizen. Deze plaat is namelijk op alle fronten net even anders dan wat we gewend zijn van The Brian Jonestown Massacre. Een soundtrack van een niet bestaande film. Verzin de beelden er zelf maar bij. Gezongen wordt er nauwelijks op Musique De Film Imaginé en zeker niet door Newcombe. Als er al wordt gezongen dan is die eer weggelegd voor twee dames. Te weten de Francaise SoKo en de Italiaanse Asia Argento. De liefhebber van zuchtmeisjes komt dus ook aan zijn trekken. Om de verbeelding te prikkelen ben ik niet op zoek gegaan naar afbeeldingen van beide dames. Voorlopig zijn ze naast heerlijk depressief ook nog eens bloedmooi. Zoals een goede Franse film betaamt, loopt het uiteindelijk niet goed af. Gaandeweg de soundtrack wordt de teneur steeds treuriger. Aan het eind van de rit is er op dramatische wijze zelfmoord gepleegd en blijft de rest doodongelukkig achter met Musique De Film Imaginé als troost biedend souvenir.

 

Oog & oor: Philadelphie Story - The Brian Jonestown Massacre

Vrijdag 01 Mei 2015 at 9:05 pm Geen reacties

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed