Zenith - Indianizer

Indianizer komt uit Turijn en de eerste vraag die me dan te binnen schiet is niet hoe hun plaat klinkt, maar of ze supporter van Torino of Juventus zijn. Antwoord krijg ik niet, maar gezien het eigenwijze karakter van de muziek van deze Italianen gok ik dat ze afwijkend genoeg zijn om volledig achter het iets minder succesvolle Torino te staan. De hoes van Zenith doet vermoeden dat er veel psychedelica te ontdekken valt op de plaat. Helemaal juist, maar Indianizer voegt daar de nodige tropische ritmes aan toe. Sterker nog, die ritmes voeren op het grootste gedeelte van de plaat de boventoon. Al dansend gaat Indianizer op zoek naar nieuwe dimensies. Alles is beter dan het aardse bestaan van de doorsnee sterveling. Naast de psychedelische en tropische kant nemen de Italianen op de snelweg ook nog de afslag richting Duitsland om daar voorzichtig wat krautrock te tanken. Zenith zorgt voor een hoopvol begin van de lente met voorzichtig gejuich, al zit er net als voor het Torino van de afgelopen jaren niet meer in dan een positie in de middenmoot.

 

Oog & oor: Mazel Tov II - Indianizer

Donderdag 29 Maart 2018 at 1:07 pm Geen reacties

Centaur Desire - J.C. Satàn

J.C. Satàn houdt wel van wat macabere grappen. Luister daarvoor maar naar een van de voorgaande platen. Beter nog, luister naar alle vier voorgaande platen van J.C. Satàn en doe deze nieuwe getiteld Centaur Desire er direct bij. Die vorige platen verschenen allemaal aan het eind van het jaar. Stukjes van ondergetekende over deze platen vonden allemaal in november gepost. De vijfde plaat is zojuist verschenen, wachten tot november om er iets over te schrijven is dan geen optie. J.C. Satàn doet net als op de vorige platen weer rake pogingen om ieder fragiel evenwicht dat aanwezig is aan gort te slaan. Aan stijlveranderingen waagt de band zich nauwelijks. Grommende gitaren en dreigende ondertonen. Vanzelfsprekend komen de vlagen psychedelica bij vlagen naar boven en soms voeren die zelfs volledig de boventoon. Het is de band wel toevertrouwd een shitload paddo's tot zich te nemen om te zien of het een angstaanjagende bad trip op gaat leveren of dat de euforie hier en daar de kop op steek. Qua interessante nieuwe releases valt er dit jaar nog weinig te genieten. Ik zwengel daarom Centaur Desire nog maar een keer aan.

 

Oor: No Brain No Shame -  J.C. Satàn

Vrijdag 16 Maart 2018 at 11:24 pm Geen reacties

Combo Koedijk @ Vera

De kelder van Vera is behoorlijk volgestroomd vlak voor aanvang van het optreden van Combo Koedijk. Het aantal fans van de succesformatie uit Meppel neemt nog steeds toe. Niet zo gek na twee mooie lp's en een vrij uniek combinatie van piratenmuziek en garagerock. Ondanks de nodige technische malheur speelt het kwintet een puike set waarbij hits als Ik Haal Vandaag Wel Patat en Stront An De Knikker Met Yoko Ono door menig fan uit volle borst wordt meegezongen. Als de laatste noten gespeeld zijn en de band afsluit met de woorden "Tot ziens, tot Koedijk", is de schare fans weer iets groter geworden.

Zondag 11 Maart 2018 at 8:53 pm Geen reacties

Joost Dijkema + Charlie Parr @ Vera

Voor hoofdprogramma Charlie Parr ga ik de deur niet uit. Zeker niet in de heersende koude, want ik heb simpelweg nooit van de beste man gehoord. Voorprogramma Joost Dijkema is natuurlijk hele andere koek. Ik heb hem al maanden niet zien en horen spelen en ben benieuwd hoe het er voorstaat met de Groningse stadsmuzikant. Hij weet te melden dat van zijn sublieme debuut lp Sacred Revelations er nog drie exemplaren niet verkocht zijn en dat hij ze alledrie heeft meegenomen. Dijkema krijgt de tijd om zijn liedjes te spelen. Een paar liedjes staan op zijn debuut lp, maar hij laat ook nieuwe liedjes en covers horen. Iedere keer is de set van Dijkema net even iets anders dan de vorige keer. Zo blijft het spannend voor zowel het publiek als voor de muzikant zelf. Het is juist de spanning die ontbreekt bij de liedjes van Charlie Parr. Zowel zijn stem als zijn gitaarspel blijven op een constant niveau. Zijn anekdotes tussen de nummers door zijn vermakelijk. Voor verrassingen is nauwelijks ruimte. Mijn aandacht verslapt na drie liedjes en ruimschoots voor het einde verlaat ik Vera. Ondertussen heeft Joost Dijkema al zijn lp's verkocht...

Vrijdag 02 Maart 2018 at 4:53 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed