Gee Tee - Gee Tee

Doorgaans brengt Goodbye Boozy singles uit, maar er mogen altijd uitzonderingen worden gemaakt. Een daarvan is Gee Tee. Deze Australische band had zoveel liedjes waar de pure garageklasse van afdroop dat het simpelweg meer voor de hand lag om die allemaal op een lp te zetten. Tot voor kort was ik nog in de stellige overtuiging met Gee Tee van doen te hebben met een nihilistisch garagegezelschap. Gee Tee blijkt echter het verhikel te zijn van slechts één persoon genaamd Kel Mason. Deze Mason doet vrijwel alles zelf. De instrumenten bespelen, de hele zooi inzingen en de hoes ontwerpen. Alleen de muziek in fysieke vorm aanbieden  wordt uitbesteed. Dan ben je bij Goodbye Boozy in goede handen. Als Gee Tee weet Mason een tussenweg te vinden tussen de garagepunk van Jay Reatard en de drift om te experimenteren van Brian Eno. Een fancy studio kent Mason alleen van horen zeggen. De moderne tijd lijkt sowieso niet besteed aan Gee Tee. Alles wordt opgenomen op een 4 track cassette. Mason doet er werkelijk alles aan om de mooie liedjes te bedekken onder een dikke laag stof. Ondanks de lo-fi aanpak kan niet worden verhuld dat we te maken hebben met zeer geraffineerd muzikaal talent.

 

Oor: Livin In The Future - Gee Tee

Zondag 29 Juli 2018 at 01:56 am Geen reacties

Mary And The Breakups @ Art Carnivale

Ik kom nog eens ergens. Gisteravond bijvoorbeeld. Prominent aanwezig in het mondaine Steendam bij festival Art Carnivale. Doel: het eerste optreden bijwonen van de nieuwe Groningse garageband Mary And The Breakups. Het vrouwelijke trio gaat onbevangen van start. Het rammelt charmant. De eerste fouten worden lachend weggewuifd, maar gaandeweg het optreden spelen de dames steeds losser. Aangevoerd door de drumster die als motor van de band mag worden gezien. Daarvoor twee zangeressen. De meest boze op bas, die zo kwaad wordt dat ze spontaan haar tekst vergeet. De gitariste gooit er steeds spontaner een kekke solo tegenaan. Zichtbaar opgelucht haalt de band het einde. Mary And The Breakups: een band waar je zo lang het duurt wel verkering mee wilt hebben.

Zondag 22 Juli 2018 at 4:56 pm Geen reacties

Jacaranda Blue - Mr. Airplane Man

Gemakzuchtig als ik ben, was ik er vanuit gegaan dat Mr. Airplane Man er al jaren geleden mee was opgehouden. Niets is echter minder waar. Margaret Garrett en Tara McManus hebben simpelweg een hele tijd zonder elkaar muziek gemaakt. In die periode zijn ze beide moeder geworden en hebben met diverse andere bands gespeeld. Een paar jaar geleden begon het toch weer te kriebelen en hebben de dames elkaar weer opgezocht om samen nummers op te nemen. Uiteindelijk heeft dit geresulteerd in een nieuwe plaat getiteld Jacaranda Blue. De aanpak is nooit veranderd. Een gitaar en een drumstel met af en toe een ander instrument als subtiele aanvulling. De blues wordt door het duo herbeleefd.  Soms wordt die blues bijna tot op het bot uitgekleed, maar vaker worden de accenten steeds iets verder verlegd. Het levert liedjes op die voor eeuwig lijken te worden opgesloten in de garage. Veel vaker wordt de vrijheid tegemoet gevlogen en landt het liedje in een zee van psychedelische countryblues. Jacaranda Blue is een bezwerend mooie plaat geworden. Een plaat die in de Verenigde Staten is uitgebracht door Sympathy For The Record Industry en in Europa door Beast Records. Om het helemaal makkelijk te maken hebben beide versies een net iets andere tracklist. Welke versie je ook mag vinden, Jacaranda Blue zal je voorlopig niet los laten.

 

Oor: I'm In Love - Mr. Airplane Man

Zaterdag 21 Juli 2018 at 4:50 pm Geen reacties

Cropduster - Adolescents

Zit ik net de messen te slijpen om een vernietigend stukje te tikken over een volstrekt overbodige plaat van een punkband die in een ver verleden er nog wel even toe deed, lees ik dat bassist Steve Soto op 27 juni is overleden. Dat stemt me somber en maakt me een stuk milder. Zo erg is het nou ook weer niet als oude punkmannen een plaat op willen nemen. Ze weten zelf van tevoren ook wel dat  zo'n plaat volstrekt irrelevant is. Maar het lucht wel op om de te lang ingehouden woede en frustratie weer te kunnen ventileren. Daarnaast is het goed excuus om weer even te gaan touren. Thuis zitten en in je vrije tijd een beetje tuinieren gaat natuurlijk heel snel vervelen. Cropduster is geen plaat om voor naar de winkel te gaan. Na een paar liedjes is het al duidelijk dat Cropduster slechts een onbelangrijke voetnoot is in de geschiedenis van punk. Probeer vooral de eerste (die blauwe) plaat van Adolescents in huis te halen. Daarop spelen vijf wereldvreemde en onbegrepen jonge punks vol teenangst zich het snot voor de ogen. Die plaat staat 37 jaar na dato nog stevig overeind. Steve Soto mag dan dood zijn, punk is dat nog steeds niet.

 

Oor: Queen Of Denial - Adolescents

Zondag 15 Juli 2018 at 12:48 am Geen reacties

Consolation EP - Protomartyr

Natuurlijk was vroeger alles beter. Dat betekent immers dat de mensheid langzaam maar zeker verder afglijdt, waardoor bepaalde muziekgenres weer beter gaan gedijen. Dat moet weer betekenen dat er steeds meer relevante postpunkbands zijn. Helaas valt dat vies tegen. Zoals er eigenlijk nauwelijks nog bands zijn die werkelijk relevant zijn. De enige uitzondering die me direct te binnen schiet in Protomartyr. Een band die het tijdsbeeld en de onderhuidse onrust vaak treffend weet te vangen in haar nummers. Kwestie van perceptie uiteraard. Na twee geweldige platen en dito optredens in Vera hebben er in ieder geval voor gezorgd dat deze mannen uit Detroit ondertussen op een voetstuk staan. Een voetstuk dat ze zelf waarschijnlijk het liefst aan gort spelen. Alsof dat allemaal al niet meer dan genoeg brengt Protomartyr anno 2018 ook nog een bescheiden hoeveelheid troost. Vier nummers kent de Consolation EP. Vrijwel direct opgenomen na de opnames van het vorig jaar verschenen Relatives In Descent. Hoogtepunt is Wheel Of Fortune waar zanger Joe Casey wordt bijgestaan door Kelley Deal. Samen zingen ze 'I decide who lives and who dies'. Krijg dat maar eens uit je hoofd. Het is een samenwerking dat een vervolg mag krijgen.

 

Oog & oor: Wheel Of Fortune - Protomartyr

Vrijdag 06 Juli 2018 at 7:50 pm Geen reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed