Exit

Na bijna 14 jaar eindigt het onder dezelfde omstandigheden als waar Planet Trash ooit eens mee begon. Een frisse kater op een zondagmiddag en pure verveling. Die verveling is de reden waarom ik geen stukjes meer zal posten. Het schrijven over nieuwe platen is steeds meer gaan voelen als een vanzelfsprekende handeling. Een handeling waar ik nauwelijks meer voldoening uit haal. De site zelf zal voorlopig nog wel even blijven bestaan en ik verwacht dat ik aan het eind van het jaar mijn favoriete platen als lijstje zal posten. Bedankt voor het lezen. Op twitter zal ik waar nodig mijn gal spuwen, want om met de woorden van Iggy Pop af te sluiten: "Phony Rock and Roll, It's a crime..."

Zondag 07 Oktober 2018 at 4:58 pm Zes reacties

Elephants On Acid - Cypress Hill

Echt heel veel moeite zal het me niet kosten om een top 10 van mijn favoriete hiphop- en rapplaten te maken. Dit genre is bij mij namelijk behoorlijk ondervertegenwoordigd. Vast staat dat Black Sunday van Cypress Hill bovenaan zal staan. Dit is veruit de meest beluisterde van het hele rijtje, kort gevolgd door een paar platen van Public Enemy en Beastie Boys. De lome beats, de nasale vocale klanken, de raps over drugs en een verdwaalde politie-agent die zijn verdiende loon krijgt, de sinistere sfeer. Het geheel stijgt naar ongekende hoogtes dankzij het producerwerk van dj Muggs. Bij de vorige plaat - Rise Up uit 2010 - deed dj Muggs niet mee, anno 2018 maakt hij weer deel uit van Cypress Hill. Zo spannend als de platen uit de jaren '90 wordt het op Elephants On Acid zelden, maar van vergane glorie is gelukkig geen moment sprake. Zoals de titel doet vermoeden hangt er een psychedelische zweem over de plaat. Lekker trippy. Vanuit een serene sfeer glijdt men geleidelijk richting een soundtrack van een horrorfilm en weer terug. Luisteren naar Elephants On Acid is welhaast een verheffende ervaring. Cypress Hill blijft een uniek gezelschap waar ik hele avonden mee kan vullen.

 

Oog & oor: Band of Gypsies - Cypress Hill

Zaterdag 06 Oktober 2018 at 12:34 am Geen reacties

Pre Strike Sweep - GØGGS

De tijd dat ik heel devoot nieuwe muziek van garagegod Ty Segall aanschafte ligt al weer een tijdje achter me. Sterker nog, de aankondiging dat Segall een nieuwe plaat heeft gemaakt is voor mij ondertussen al reden genoeg om er met een grote boog omheen te lopen. Hij is er in geslaagd om zich tot vervelens toe te herhalen. Het hoogtepunt van Ty Segall ligt rond de platen Slaughterhouse, Twins en Manipulator. Vanaf daar is het op artistiek vlak heel snel bergafwaarts gegaan met deze man. Vanzelfsprekend wordt er een uitzondering gemaakt. Wanneer Segall in zee gaat met Ex-Cult zanger Chris Shaw blijkt er toch nog iets interessants uit zijn vingers te kunnen komen. De band met Shaw heet GØGGS. In 2016 kwam er al een knaller uit. Dat wordt nog een dunnetjes overgedaan - dus toch wel weer een herhaling - met de tweede plaat Pre Strike Sweep. Vooral dankzij de brute strot van de Ex-cultzanger, die ook op alle andere vlakken het beest in mensen naar voren weet te halen. GØGGS ramt, beukt, gromt, spuugt en bloedt aan alle kanten. In hoeverre het de verdienste is van Ty Segall blijft onduidelijk, maar met Pre Strike Sweep heeft hij in ieder geval weer een plaat achter zijn naam staan die gehoord mag worden.

 

Oor: Pre Strike Sweep - GØGGS

Donderdag 04 Oktober 2018 at 8:01 pm Twee reacties

Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed