Sniester 2018

--> Maandag 28 Mei 2018 at 3:36 pm

Sniester is twee avonden vol muzikaal vertier in de binnenstad van Den Haag en nog veel meer. Fungo Bar trapt de eerste avond voor me af. Een beetje vreemd gezelschap dat wat aanrommelt op de grens tussen punk en psychedelica. Echt veel zin lijkt Fungo Bat er niet in te hebben. Het beste is uiteindelijk het judopak dat een der bandleden voor de gelegenheid heeft aangetrokken. Aan zin om te knallen ontbreekt het bij The Glücks in ieder geval niet. Het duo doet een serieuze poging om in een White Stripes-opstelling Thee Oh Sees weg te blazen. Dat lukt De Zwarte Ruiter bijna. Even verderop staat Alligator. Vier bleke Schotten die lijken weggelopen uit de set van Trainspotting. Het kwartet brengt een mix van vele jaren britpop en met de gitaar op het maximale volume. Soms slaat het net iets te veel door naar platte Oasisrock, maar de houding van Alligator bevalt me. De drummer verrast door na afloop het aanwezige publiek in het Nederlands uitgebreid te bedanken. Hij bijkt een Nederlander te zijn die in Schotland is opgegroeid. Terug naar De Zwarte Ruiter. Daar staat Equal Idiots. Het Belgische duo is beter in vorm dan eerder dit jaar tijdens Eurosonic. Net als ik weg wil beginnen de sympathieke Belgen Ça Plane Pour Moi te spelen. Het feest is ineens compleet. Op naar de volgende Belgische band. Afkomstig uit Luik: It It Anita. Noiserock. Soms rechttoe rechtaan, even later met grillige en complexe gitaarlijnen. Het is in ieder geval een stuk beter te pruimen dan afsluiter van de avond Tusky. Deze band wil slechts rechttoe rechtaan punkrock spelen. Slaagt daar in, maar het is aan mij nauwelijks besteed. Tijd voor de nodige afterparties.

 

Nou is er bij Sniester altijd een kater aanwezig, maar tijdens de tweede avond altijd net iets nadrukkelijker. Als eerste aan zet is The Black Mambas. Vuige rock 'n roll a la New York Dolls. De band is dik in orde, de zanger helaas bijzonder matig. Een deur verder staat Husky Loops. Een trio dat een beetje moeilijk doet. Serieus kijkt en voor vele nerveuze ritmewisselingen zorgt. Het duurt even, maar ineens valt het kwartje. Husky Loops is een hele vervelende band. Dat kan niet gezegd worden van Frankie And The Witch Fingers. In Frankie herkennen we de man die de vorige avond bij vele bands enthousiast vooraan stond te dansen en springen. Tijdens het optreden van zijn eigen band gaat hij net zo hard te keer. Alles is groovy en met een heerlijke sixtiesvibe. Die vibe wordt binnen anderhalve seconde volledig vernietigt door Rectal Smegma. De volledig vertyfte grindcore gaat er bij de honderd aanwezigen (de aanwezige security wenste niet van dit getal af te wijken) in als koek. De kater is niet meer. Maar dan moet het hoogtepunt nog komen. Charlie And The Lesbians zijn aan de beurt. Terwijl de band maar door blijft spelen verkeert Charlie al snel in een staat in de schemerzone tussen autisme en sociopathie. Het haalt het beste uit deze gekwelde jongeman. Direct na afloop blijkt een deel van het publiek al vertrokken te zijn. Niets van gemerkt. Ik heb wederom gefascineerd gekeken en geluisterd naar een buitengewone Charlie And The Lesbians. Tijd om bij te komen is er nauwelijks. Evil Invaders is reeds van start gegaan. Geweldige old skool speed- en thrashmetal met een prachtige show. Tenslotte Afterpartees. Dat De Zwarte Ruiter niet vol is gelopen deert de band niet. De Limburgers verzaken nooit en zanger Niek klimt en springt al nooit tevoren. Een waardige afsluiter van een tof festival.

Geen reacties





Archieven

Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed