Brand - Club Diana

--> Dinsdag 10 Februari 2009 at 9:50 pm

Een plaat krijgt natuurlijk een hele andere lading mee als bekend is dat een van de bandleden kort na de opnames een eind aan zijn leven heeft gemaakt. Closer van Joy Division is daar wellicht het beste voorbeeld van. Vooral als wijlen Ian Curtis in Isolation 'Mother, I tried / Please believe me / I'm doing the best that I can / I'm ashamed of the things I've been put through / I'm ashamed of the person I am' zingt. Net als Curtis heeft zanger/gitarist Marcel Brand vlak voordat het zesde Club Diana album Brand uitkwam een eind aan zijn leven gemaakt, waardoor Brand door dat gegeven een stuk zwaarder klinkt. Toch is het geen deprimerende plaat geworden. De melancholie druipt er wel vanaf, maar in de mooie indiepopliedjes worden schijnbaar afdoende momenten van hoop en schoonheid gevangen. Duidelijke aanknopingspunten voor een op handen zijnde zelfmoord worden niet gevonden. Voor Marcel Brand moet het na de opnames van deze plaat dus ineens stukken donkerder zijn geworden met een vreselijk gevolg. Erg spijtig.

Gebruikte Tags:

drie reacties

hmm ik meende het einde toch wel te bespeuren, in 't begin vind ik 'm zingen alsof het moeite kost (was anders nooit) a la Nick Drake tijdens Black Eyed Dog.
dat zal inbeelding zijn.
maar 't einde met het geforceerd optimistische Breathe In en dan het gedesillusioneerde Breathe Out. ai.
mooie plaat, het klinkt behoorlijk hi-fi voor Club Diana.

Ja, Breathe Out is de meest duidelijke verwijzing, maar je kan de plaat toch geen depri-plaat noemen?

nee da's waar, vrij stevige plaat wel, sommige noise-explosies hadden nog wel even door kunnen "gazen" wat mij betreft.





Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed