Top 100 van nul nul. Nummer 61 t/m 65

--> Woensdag 09 December 2009 at 3:13 pm

Nummer 61: Worlds Apart - ...And You Will Know Us By The Trail Of Dead (2005)

Volledig overtuigd was is. Overtuigd dat Trail Of Dead met deze plaat wereldberoemd zou worden. Gelukkig is dat niet gebeurd en de band lijkt nog meer dan genoeg in zich te hebben voor een paar prima platen. Voorlopig is Worlds Apart echter mijn favoriete plaat. Groots en meeslepend.


Nummer 62: World Of Shit - Terror Visions (2007)

Jay Reatard opereert als een eenmansterreurcel en wenst geen enkele consessie te doen aan zijn verdorven gedachtengoed. Links en rechts wordt waar nodig assistentie verleend door bevriende terreurcellen, maar het meeste werk wordt door de man zelf verricht. De gitaren zijn aan de kant geschoven en hebben plaats gemaakt voor elektronica. Niet dat het veel uitmaakt, want in de shitwereld van Terror Visions klinkt alles even gruwelijk en wreed.


Nummer 63: More Parts Per Million - The Thermals (2003)

Frisse en superenergieke punkplaat die in zijn geheel in de kelder is opgenomen. Was eigenlijk bedoeld als demo, maar waarom demo's opnieuw opnemen als ze zo goed klinken als de nummers op More Parts Per Million? Zanger/gitarist Hutch Harris is op tekstueel gebied een virtuoos.


Nummer 64: Everything All The Time - Band Of Horses (2006)

Toen ik het nummer The Funeral voor het eerst hoorde was ik direct verkocht. Een rustig begin, een breekbare stem en na 80 seconden knalt de rest van de band erin. Het hoogtepunt van deze plaat, maar gelukkig mogen de andere nummers op Everything All The Time er ook zijn.


Nummer 65: American III: Solitary Man - Johnny Cash (2000)

Na een jarenlange aversie jegens country ben ik het genre pas recentelijk voorzichtig gaan waarderen. Naar Johnny Cash heb ik al die tijd nooit geluisterd. Deze plaat uit 2000 bestaat onder andere uit een aantal covers die de orginelen doet verbleken. Mijn favoriete Johnny Cash-plaat.

Geen reacties





Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed