Top 100 van nul nul. Nummer 1 t/m 5

--> Zondag 20 December 2009 at 1:45 pm

Nummer 1: The Hex Dispensers - The Hex Dispensers (2007)

The Hex Dispensers is volgens de officiële lezing begonnen op 06-06-06, maar dat klinkt natuurlijk te mooi om waar te zijn. Het drietal bestaat uit Alex Cuervo (gitaar en zang), Tom Kodiak (gitaar) en Alyse Mervosh (drums) en hebben hun plaat laten opnemen door Mark Ryan van The Marked Men en laten masteren door Jay Reatard. Een perfecte combinatie. Vierentwintig minuten en 55 seconden van gruwelijke genialiteit. Eigenlijk zijn alle tien nummers, inclusief Tubeway Army's Down In The Park, instant klassiekers, maar Forest Ray Colson is de onbetwiste nummer één gevolgd door Evil Eye en Are You An Assassin?.


Nummer 2: Evil Heat - Primal Scream (2002)

Op Evil Heat reduceert Primal Scream al het voorgaande werk tot slechts een vingeroefening. Deze plaat vormt de ideale mix tussen punk en elektronica. Frontman Bobby Gillespie is in topvorm en weet het maximale uit zichzelf en zijn directe omgeving te halen. Alsof de David Bowie uit zijn beste jaren nog eenmaal is opgestaan om te laten horen hoe het eigenlijk moet.


Nummer 3: Is This It - The Strokes (2001)

Is dit de plaat van de afgelopen 10 jaar waar het meest over geschreven is? Waarschijnlijk wel. In dit geval niet onbegrijpelijk. The Strokes klinkt op Is This It alsof de band pas in de schijnwerpers wilde komen staan op het moment dat de sound volledig geperfectioneerd was. Niet omdat The Strokes niet aan de wereld toe was, maar omdat de wereld nog niet aan The Strokes toe was.


Nummer 4: Return To Cookie Mountain - TV On The Radio (2006)

Return To Cookie Mountain kruipt niet zoals het debuut direct onder de huid, maar nestelt zich langzaam maar zeker in de hersenpan. Ieder nummer weet op een andere manier te verrassen. Op Province komt zelfs David Bowie meezingen. Altijd goed. Return To Cookie Mountain verwart, bedwelmt en verheft. TV On The Radio bewijst met deze plaat voorop te lopen in het hedendaagse muzikale landschap en één van de weinige bands te zijn die er werkelijk toe doet en ook nog eens een volstrekt eigen geluid heeft.


Nummer 5: No More Shall We Part - Nick Cave And The Bad Seeds (2001)

Ik word altijd een beetje verdrietig van No More Shall We Part. Niet alleen omdat het een typische deprimerende Nick Cave-plaat is, maar vooral omdat het de laatste grote plaat van Nick Cave is. Hierna volgt namelijk zijn zwakste plaat en vervolgens stapt Blixa Bargeld uit de Bad Seeds. Op No More Shall We Part is daar echter nog niets van te merken en daarom koester ik deze plaat.

twee reacties

25. My Morning Jacket – Z (2005)


24. The Flaming Lips – Embryonic (2009)


23. Fleet Foxes – Fleet Foxes (2008)


22. Belle and Sebastian - The Life Pursuit


21. Hercules and Love Affair – Hercules And Love Affair (2008)


20. Antony and the Johnsons – I Am a Bird Now (2005)


19. The Knife – Silent Shout (2006)


18. The National – Boxer (2007)


17. Spoon – Ga Ga Ga Ga Ga (2007)


16. Queens of the Stone Age – Songs For The Deaf (2002)


15. Tom Waits – Real Gone (2004)


14. Interpol – Turn on the Bright Lights (2002)


13. Beck – Sea Change (2002)


12. Bon Iver – For Emma, Forever Ago (2008^)


11. Radiohead – Kid A (2000)


10. The Shins – Chutes Too Narrow (2003)


9. Drive-By Truckers – The Dirty South (2004)


8. TV on the Radio – Dear Science (2008)


7. LCD Soundsystem – Sound Of Silver (2007)


6. Radiohead – In Rainbows (2007)


5. The Strokes – Is This It (2001)


4. Nick Cave and the Bad Seeds – Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus (2004)


3. Sufjan Stevens – Illinois (2005)


2. Arcade Fire – Funeral (2005*)


1. Wilco – Yankee Hotel Foxtrot (2002)

Gr. Franky

Willekeurige volgorde eigenlijk?





Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed