Noorderslag 2010

Vooraf had ik er al een hard hoofd in en na een avond Oosterpoort bleek inderdaad dat de middelmaat regeerde. Het moest vooral leuk en gezellig blijven, geen gekke dingen doen en vooral niet buiten de lijntjes kleuren. Een vrij trieste conclusie en een oproep aan de programmeurs van Noorderslag om ook bands aan de line-up toe te voegen die misschien niet direct heel toegankelijk zijn, maar wel wat spannender en gevaarlijker zijn dan de voorgekauwde hap die gisteravond werd voorgeschoteld.

Even kort op een rijtje waar ik het over heb; Moss begint in de kleine zaal. Hele lieve jongens die geen vlieg kwaad doen en saaie muziek maken. Daarna Moke in de grote zaal. Een band die het voor elkaar krijgt dat ik er na anderhalf nummer al een hekel aan krijg. Wat een vreselijke poseurs. De Nederlandse emoscene wordt vertegenwoordigd door Destine; jongens die meer tijd aan hun kapsel besteden dan aan het oefenen op een goede riff. Bij Drive Like Maria valt er wel wat te genieten. Ouderwetse hardrock zonder greintje originaliteit, maar tenminste met vuur en passie gepresenteerd. Ook DeWolff wint de originaliteitsprijs niet, maar ook hier wordt het smeulende vuurtje langzaam maar zeker opgestookt, zonder dat het overigens ooit heftig gaat branden. Helemaal gezellig en leuk moet het bij Go Back To The Zoo blijven. Ik zak bij deze band langzaam maar zeker weg in een depressie en verkies de sneeuwstorm buiten boven nog meer Nederlandse middelmaat.

Wie wist zich wel te onderscheiden? Eigenlijk maar twee bands. Bettie Serveert had er hoorbaar zin in en speelde vol overtuiging, maar helaas was de band maar een half uur gegund. De ander band die ver boven de middelmaat uitsteekt is Kyteman met zijn bijzondere Hiphoporkest. Dit orkest bewijst dat autenciteit en originaliteit hand in hand kunnen gaan. Niet voor niets winnaar van de Popprijs. Twee bands dus, wat een magere score.

vijf reacties