Two Thousand And Ten Injuries - Love Is All
De lente lijkt maar niet definitief door te willen breken, maar de lenteplaat 2010 op Planet Trash is al bekend. Geen grap. Daar waar de vorige plaat van het uit Zweden afkomstige Love Is All mij nauwelijks kon bekoren, daar weet de nieuwe plaat Two Thousand And Ten Injuries aan alle kanten te scoren. De eerste twee nummers op de plaat doen denken aan de derde plaat van The Strokes. Voor sommige mensen is dat vloeken in de kerk, maar laat ik die plaat nou heel erg waarderen. Daarna gaat het helemaal los en springt de indiepop alle kanten op en iedere keer blijkt dat in de goede richting te zijn. Het kinderlijke enthousiasme van zangeres Josephine Olausson werkt uitermate aanstekelijk en heeft een licht erotiserend effect. De nummers hebben een hoog new wave-gehalte en toch slaagt de band erin het eigen geluid de boventoon te laten voeren. Het gebruik van de saxofoon wordt drastisch ingeperkt vergeleken met de vorige plaat. Een goede zet. Het is alsof Love Is All de hele, barre Zweedse winter ingesneeuwd heeft gezeten in een studio en het moment heeft weten vasten te leggen in een dozijn energieke nummers toen de zonnestralen van een nieuw jaargetijde voor het eerst voorzichtig te voorschijn kwamen.
