Maya - M.I.A.
Het schijnt allemaal heel erg controversieel te zijn als je een paar revolutionaire kreten combineert met een zwik hippe beats. Doe er een video bij van een paar ontploffende roodharigen en 'iedereen' voelt zich geroepen er een moreel oordeel over te vellen. Aan morele oordelen heeft Planet Trash een broertje dood, ook al worden er soms uitzonderingen gemaakt om deze regel te bevestigen. M.I.A. heeft twee hele sterke platen afgeleverd. De eerste noemde ze naar haar vader, de tweede naar haar moeder en de derde gewoon naar zichzelf. Het moet daarom een persoonlijk album zijn, maar dat blijkt alleen uit het gegeven dat het album alle kanten op zwabbert. Staat dat voor het wispelturige karakter van M.I.A.? Maya is de afgelopen weken tijdens de vakantie veelvuldig op mijn mp3-speler langsgekomen, maar er is slechts een handjevol nummers dat daadwerkelijk is blijven hangen. Met Born Free als absoluut hoogtepunt. Maya is daarom niet zo'n sterk album geworden als voorgangers Arular en Kala, maar bewijst wel de veelzijdigheid van M.I.A. Wat mij betreft blijft deze dame nog lang om zich heen trappen naar alles wat haar niet bevalt.
