Among The Ruins - Duffhuës
De meeste singer-songwriters kunnen bij mij geen potje breken. Huilebalken zijn het die zich geroepen voelen hun pathetische zieleroerselen te moeten delen met de buitenwereld. Een beetje op je gitaar tokkelen, kijken alsof je al weken last van constipatie hebt en af en toe een politiek correcte zin mompelen. Mijn gechargeerde beeld van het genre. Ik ga niet op zoek naar singer-songwriters, maar soms vinden ze mij. Duffhuës komt uit Oss en Among The Ruins is zijn zesde plaat. De eerste vijf zijn mij volstrekt onbekend en hoewel ik na het luisteren naar zijn nieuwe plaat geen behoefte voel de back catalogue van deze man te checken is Among The Ruins zeker geen doorsnee album geworden. Duffhuës bezit de gave om de donkere kant te bezingen, heeft een aangenaam brommende stem en gebruikt diverse instrumenten om zijn plaat in te kleuren. Daar zit hij dan, tussen vervallen en reeds lang geleden verlaten gebouwen het verleden te overdenken, met een zinloos bestaan in het verschiet. Hij weet het, waardoor op Among The Ruins vooral berusting doorklinkt.
