Eurosonic 2011 Dag 3

Na lang wikken en wegen en na heel veel namen doorgetreept te hebben wordt de knoop doorgehakt. De derde Eurosonicavond zal geopend worden door Anna Calvi. Anna blijkt een strakke dame te zijn, zo'n type die op het podium gaat staan en zonder een noot gespeeld te hebben de zaal al stil krijgt. Ze heeft een prachtige stem en doet aan PJ Harvey denken tijdens het optreden. Wel het brave zusje van PJ, want iets meer pit had de set goed gedaan. My Little Cheap Dictaphone staat in Vera en begint veelbelovend. Al walsend komen de Belgen op gang en doen denken aan een combinatie van dEUS en The Bad Seeds, maar uiteindelijk is het toch allemaal net te braaf en doet de pathos nogal overdreven aan. Jammer. Wat dat betreft heeft Blackboxred het beter voor elkaar. Een Fries rockduo. Hij op drums en zij op gitaar en zang. Lekker intens en sterke songs met minimale middelen. Het venijn zit niet in de staart, maar de eerste twintig minuten van het optreden zijn ijzersterk. Voor De Spieghel staat ondertussen een rij waardoor het plan drastisch dient te worden aangepast. Eerst even een kijkje nemen bij Altersonic met een band die zich Madame Hooligan noemt. Op het eerste gezicht een standaard rockbandje, maar de nummers kennen verrassende wendingen, die echter niet altijd even soepel verlopen. Even verderop staat The Mother Lovers. Slappe hap met een beetje funk- en soulinvloeden. Snel weg daar. Ginga is de volgende stop. Met een beetje goede wil doen deze Oostenrijkers aan The Waterboys denken, maar dan wel The Waterboys tijdens een serieuze indentiteitscrisis. Na een paar nummers houd ik het voor gezien. Polock is de volgende halte. Frisse britpop met voorzichtig schurende indiegitaren. Best aardig, maar na 10 minuten is het reeds duidelijk dat de band niets verrassends of origineels zal brengen. Datzelfde geldt voor het Hongaarse EZ Basic in Huize Maas. New wave dat veel aan The Killers doet denken. Het enige wat de volgende dag bij blijft is het fraaie Bowieshirt van de bassist. De Keefmen staat in Shadrak. Drentse beat met anderhalf been in de garage. Leuke band, maar het wil geen moment echt knallen en een Eurosonicnacht dient bij voorkeur te worden afgesloten met een fikse knal. Drums Are For Parades blijkt de juiste band op het juiste moment te zijn. Keiharde metalriffs en songs van wonderschone bruutheid. Zo doe je dat dus, het publiek een flinke schop onder de reet geven en een verpletterende indruk maken. Meer van dit soort bands en de dood aan alle slappe bands die de veilige middenweg kiezen! Dat is toch niet te veel gevraagd?

drie reacties