The Satanik Magiik - El Camino

--> Vrijdag 20 Mei 2011 at 3:45 pm

Er gaan maanden voorbij dat ik niet naar metal luister en dan ineens is er een korte, maar heftige periode dat ik intensief naar metal luister. Na een lange metalloze periode kijkt het stapeltje recente metalreleases me steeds indringender aan. Tijd derhalve voor een rondje metal. Als eerste is Of Legends aan de beurt. Op Stranded wordt zoals verwacht hard gebeukt en geschreeuwd, maar het is een behoorlijk eenzijdig verhaal geworden. Afgekeurd. Het is beter je heil te zoeken op het Duitse Northern Silence Productions label. Heretoir bijvoorbeeld mengt black metal met elementen uit new wave en post-rock, waardoor het debuutalbum een psychedelische draai geeft aan het gevoel de eenzaamheid te moeten omarmen. Bij uitstek een plaat om de luisteraar door de meer donkere momenten van het leven te loodsen. Ook Brocken Moon zit in de black metal hoek, maar doet weinig opzienbare dingen. De zanger krijst nogal wanhopig en dat begint al snel te vervelen. Hoffnungslos biedt nauwelijks houvast en komt met enige regelmaat zelfs een beetje knullig over. Dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn geweest. Elffor pakt het met Unblessed Woods beter aan. De meeste nummers trekken traag voorbij en de monotone riffs worden ondersteund door ijskoude synthklanken. Als luisteraar waan je je in een middeleeuws bos waar je in de mistflarden hopeloos verdwaald en uiteindelijk ten prooi valt aan een roedel hongerige wolven. Het beste paard uit de Northern Silence-stal is echter Woods Of Desolation. Depressieve black metal met zeurende synths en gegrom dat uit eeuwenoude graftombes lijkt te komen. Op Torn Beyond Reason heeft de band ruimte gelaten voor een paar voorzichtige experimenten zonder het black metal pad te verlaten. Het Franse Ommatidia knutselt wat met gothic, doom en progrock en klinkt uiterst professioneel. Dat is ook direct het grote manco aan In This Life, Or The Next. Uiterst voorspelbaar en ontdaan van elke vorm van spontaniteit. Uiteraard wordt het lekkerste als laatste besproken. De Zweden die El Camino vormen hebben een met The Satanik Magiik een vunzig, downtempo album afgeleverd. Doom meets classic rock en hoewel het Black Sabbath-gehalte soms wel erg hoog ligt, is dit van de hier kort besproken metalalbums toch degene die uiteindelijk bovenaan het stapeltje ligt.

Geen reacties





Eat me!

XML: RSS Feed XML: Atom Feed